De haartjes op mijn arm.

De haartjes op mijn arm.

Als je ouder wordt kan je opeens woorden vinden voor gevoelens die je al had toen je 4 jaar oud was. Opeens begrijp je na 30 jaar wat dat gevoel betekende dat je op die jonge leeftijd voelde.
Al zo lang als ik me kan herinneren vind ik het in mijn leven belangrijk om anders en authentiek te mogen zijn. Ik heb het altijd belangrijk gevonden dat er ruimte voor mij en anderen kon zijn om helemaal hun gekke,bijzondere, eigenwijze, creatieve, glorieuze zelf te laten zien.

Het is een reis geweest waarin ik de `andersheid` van anderen niet altijd gevierd heb zoals ik zou willen. Maar in die reis heb ik wel altijd geweten en gevoeld wanneer ik mezelf of anderen niet behandelde naar de onwijs grote waarde die ze eigenlijk hebben.

Dat mensen verschillend zijn is iets heel moois. Maar wanneer dat verschil uitgelegd word als iets wat verkeerd is dan gaat het mis. In veel van die gevallen hebben mensen niet in de gaten dat hun woorden een negatieve,afkeurende of veroordelende lading bevatten. Ik ben iemand die vooral de lading van woorden aanvoelt, en heb dat dus ook op jonge leeftijd zo ervaren.

Als we iets tegenkomen in ons leven wat er anders uitziet dan wat we gewend zijn dan kunnen we een reactie van verbazing voelen, soms reacties van afkeer, en soms dat we enorm moeten lachen om dat wat we zien. Met mijn vader kon ik enorm lachen als we televisie keken en opeens iemand zagen waarvan de stem, neus, haren of dergelijke er anders uitzagen dan wat we standaard gewend waren in ons eigen leven. Lachen om elkaar als mensen kan heel leuk zijn, maar de lijn tussen gewoon verbaast zijn over iemands `andersheid` of dat gebruiken als een manier waarop je jezelf verheft boven die persoon, is erg dun.
In de meeste gevallen hebben we dat niet eens in de gaten.

Ik kan me heel goed voorstellen dat Degene die ons gemaakt heeft erg kan lachen om de vele variaties die er zijn van ons, en met Hem lach ik ook graag om mezelf en anderen.

Als ik terugkijk op mijn jeugd dan zie ik best een aantal momenten waarop mensen (kennelijk) verbaasd waren over mijn `andersheid` en mij soms het gevoel gaven alsof er iets mis was met me. In deze blog wil ik gewoon wat delen over de momenten waarop het voelde alsof mijn lichaam niet goed genoeg zou zijn.

Het lijkt alsof ik altijd wel een soort `bumper` rondom mijn zelfbeeld heb gehad die me grotendeels goed deed voelen. Ik bedoel, ik vond het niet erg om anders te zijn dan anderen, om niet mee te lopen met de massa. Buitengesloten voelde ik me niet want ik sloot mezelf eigenlijk al buiten. Mijn ervaring is dat mensen mijn aanwezigheid grotendeels prettig vonden en af en toe zelfs vermakelijk. Dus wat dat betreft hebben de meningen van al die mensen de kwaliteit van mijn leven op lange termijn niet verslechterd, maar op die momenten in het verleden voelde het soms niet tof.
Ik ga gewoon beginnen met het beschrijven van wat delen van mijn lichaam die voor anderen kennelijk vreemd of opvallend zijn geweest. Ik wil dit delen omdat ik gewoon zo graag wil dat we allemaal nog meer groeien in liefde voor onszelf en elkaar. En het enige dat ik dan kan doen is mijn eigen verhaal hierover vertellen.

Je huidskleur is niet goed!
Ergens in het begin van mijn leven werd ik me er van bewust dat er iets mis leek te zijn met mijn lichaam. Het eerste waarvan ik me bewust werd was dat mensen mijn huidskleur vreemd vonden. Ik heb altijd een hele lichte gevoelige huid gehad, ik verbrand snel en je ziet mijn bloed goed stromen door mijn aderen heen. Als ik intensief aan het spelen was of als ik voetbalde dan werd ik al snel enorm rood van verhitting. Ik weet nog goed dat ikzelf dat geen probleem heb gevonden. Maar waarom leken anderen om mij heen daar dan zo de aandacht op te moeten richten? Voor de één was ik te rood, voor de ander was ik te bleek. Als ik gesport had dan moest iedereen me zeggen dat ik een rode biet was. Als ik op het strand was, of in een zwembad, keken mensen me na of lachten ze me uit. Vrienden, broers en vreemde mensen, het kwam van alle kanten. Bleekscheet, witte,  `ik krijg lasogen van je`, rode biet, etc  etc.
Op sociale gelegenheden of in groepssettings kon je snel zien dat ik wat verlegen was en rood aan kon lopen, helaas zaten er dan altijd mensen in de groep die dat dan opeens wilden aanstippen…(maar waarom?!)

Nog steeds gebeuren al die dingen als ik op het strand kom, of als ik gesport heb. Soms voel ik gewoon de verbazing van mensen die kennelijk nog niet eerder zo`n wit persoon als ik hebben gezien. Maar soms, vanuit mensen die dichter bij me staan, voel ik hoe ze zichzelf met mij vergelijken en de lading van hun woorden lijkt te zeggen: `oeh, gelukkig ben ik bruiner dan jij, wat erg dat jij zo`n lichte huid hebt Nick`.
Door de jaren heen heb ik vele verklaringen gevonden waarom mensen zich kunnen gedragen op die manier, maar dat is nu niet de reden waarom ik dit schrijf.
Ik vind het gewoon zo balen dat we als mensheid soms onze eigenwaarde op zo`n oppervlakkige manier proberen op te krikken. Iets wat we veelal niet eens in de gaten hebben.
Ik zou zo graag willen dat we allemaal kunnen genieten van ons lichaam zoals het is, want het is zo glorieus!

Wat is er met je hoofd?
Later in mijn jeugd kreeg ik reacties over de grootte van mijn hoofd.
(`Huh, wat is daar nu weer mis mee dan?`)
Eigenlijk verliep dat op eenzelfde manier als over mijn huidskleur. Mensen om me heen uitten een soort verbazing over de vorm van mijn hoofd en moesten daar dan kennelijk zoveel mogelijk mensen bij betrekken.
(Waarom deden jullie dat?!)
Er kwamen geregeld reacties op mijn hoofd en huidskleur, het voelde alsof ik niet mocht zijn wie ik was. Op de een of andere manier had ik op jonge leeftijd al het bewustzijn dat deze reacties van een soort oppervlakkige orde waren, dat bewustzijn hielp me in mijn jeugd om er niet tegen te gaan vechten of er erg last van te hebben.
Ik heb het nooit als pesten gevoeld, maar voor sommige mensen kan zoiets denk ik wel als pesten voelen. De grote vraag over dit soort gedrag is bij mij altijd geweest: `waarom?`

Hey, een moedervlek!
Op de middelbare school waren er klasgenoten die de moedervlek op mijn wang afkeurden. Ik vond het in die tijd zielig voor hen dat ze dat gevoel over mij hadden. Haha, waren er geen belangrijkere dingen om mee bezig zijn in je leven? Het was interessant om te zien hoe een groep klasgenoten zich dan soms kon verenigen tegen mij in het afkeuren van mijn gezicht. Ik was in de eerste jaren op de middelbare school niet altijd een lieverdje, tenminste, ik hield niet van groepjes die een leider volgde, ik wilde graag voor mezelf nadenken, maar die houding konden mijn klasgenoten niet altijd waarderen kennelijk.

De haartjes op je armen…
Een deel van mijn lichaam wat kennelijk anders was maar waar ik geen afkeuring over heb gevoeld zijn de haartjes op mijn armen. Ik herinner me nog goed dat mijn broer daar dan met verbazing naar leek te kijken en dan aan die haartjes ging trekken. Zijn armen hadden namelijk haast geen haartjes erop. Aan die momenten heb ik alleen maar positieve herinneringen. Dat is een voorbeeld waarin ik merkte dat ik `anders` mocht zijn zonder dat afkeuring door hun woorden heenstroomde.
Ik bedacht me soms dat ik graag een oudere man wilde zijn want die hadden kennelijk geen mensen om hen heen die zich zo gedroegen. Oudere volwassen mensen die dat soort dingen niet toch? 😉
Helaas blijkt dat het van alle leeftijden is en dat het soms tot uiting komt in een vorm van racisme of discriminatie.
(`Tja, kennelijk is het leeftijdloos.`)

Tegenwoordig kijk ik geregeld in de spiegel en word ik dronken van blijdschap over de persoon die ik daarin zie staan. Veel mensen blijken blij te zijn met de lange haren die ik heb. Daar wordt ik erg blij van, maar tegelijkertijd zijn goedkeuring en afkeuring twee zijden van dezelfde medaille en wil ik beiden niet nodig om te weten hoe mooi ik ben.

We zijn mooi!
Mooier dan de zon, de maan de sterren.
We zijn groots!
Grootser dan dit heelal en verder.

Een van de dingen waar ik van droom is dat de mensheid een nog grotere liefde gaat krijgen voor haar lichaam. Ik geloof dat alles in ons verbonden is met elkaar en dat als onze liefde voor ons lichaam groter en dieper word dat genezing en manifestaties van glorie, te zien gaan zijn in ons lichaam. Daar kan ik enorm enthousiast van worden!
Ons lichaam gaat dan stralen, zweven, gloeien, net zoals het lichaam van Jezus ging stralen als de zon. Ik kan niet wachten om dat mee te maken met elkaar!

Ontdekken hoe hemels ons lichaam nu al is.
De incarnatie…
Wauw, heerlijk!
We zijn hemelser dan we beseffen.

 

Worship School United Pursuit!

Worship School United Pursuit!

Have you ever thought about where you would go to if anything was possible? Or what inspiring person you would like to meet if you could meet anyone you want? I do that sometimes and earlier this year one of those desires was fulfilled.

In October I went to the Reunion-festival (https://re17.unitedpursuit.com) in Tennessee. That was like a dream that came true. And there they were talking about the Worshipschool that would start in January of this year, in California.
After that festival I couldn`t get the thought out of my head so I decided to apply. I had to record a little video of 5 minutes max. in which I had to answer a few questions. And I had to let them hear me sing or play my instrument for a minute.
It only took my 2 takes and I send it to the school!
For a long time I didn`t hear anything, but eventually I received an email that said I was accepted!
Amazing news!!  The received so many videos so it probably took a long to time to process all of them. Suddenly I got a little insecure about the trip: would I be good enough, etc etc… but I knew with all of my heart that this was God`s way for me! Nothing could stop me now!

I flew to Orange County, California and I arrived 1 day too early. But, one of my best friends was also coincidentally close to L.A so we could spent that day together and he could even drop me off at the school. Wow, I was so thankful that he could see where the worshipschool would be.
The school lasted less than a week, we were with about 30 students and a few leaders.
We celebrated new years eve together, took a dive in the ocean at midnight, we laughed, we learned a lot and we got sick together…(yes, so did I)

So, maybe you wonder: `Nick, who are those inspiring leaders?`
They were all part of the “United Pursuit Family“, a group of friends that make music together and got very well know in the “Christian world of worship“.
But, they are not really special because of their amazing songs and music, but because of the fact that all that they do is focused on the heart and having friendship with God. They are focused on `Being` instead of `Doing`. And off course, all of us move between `Being & Doing` in our daily lives. But for them `Being` is the starting point.
You could also say that they desire to stay close to their heart in all that they do in life. They don`t like to please people, or to jump through hoops to make the crowd happy. No, they want to wait on God and from that place of waiting they watch what happens when they start singing, teaching and make their music. One of them once called their style: contemplative worship. I love that! Their worship is like a sort of meditative way in which you become fully aware of your unity with God and of His presence all around you. And of course Jesus is their inspiration. (so you don`t think this sounds too “New Age-like“).

So for a small week I had the privilege of hanging out with some of them. Eat, worship in the morning, worship in the evening, songwriting lessons, listening to stories and people could ask  lot of questions. And of course I saw a little bit of Disneyland!!! 😀 Yeah!
Amazing people like Michael Ketterer, Brandon Hampton, Will Reagan, Nathan Fray, Tom Murphy and all the other leaders, they all had a part in pouring themselves out before us.

Do you know those moments when you meet certain people and that you instantly feel at home? You know, like that place where you don`t have to explain yourself but where all of you are living in the same frequency. That place where the hearts of everyone share the same desire. That place, or that group of people, can feel like your tribe, your family.
That`s what they mean to me.
I already experienced that connection from a distance and sometimes I could see them at a festival. But to spend time with them in a living room, wow, that was like a dream that came true.
I can`t wait to go to the Reunion festival 2018 and see them again!

The theme that came forward in the school was: the kingdom of God is family.
I can`t imagine any other deeper theme than that. God is family, His Kingdom is all about family/community/heart connection.
This theme made the bond between us as students really strong, because we were not just connected on a level of being `fans` of United Pursuit.
No…
We all felt so deeply connected because we realized that the foundation of the kingdom is learning to be a family.
I myself still feel like falling short in a lot of those things…but still, for more than 10 years I`m on this journey of discovering what all of that means and it`s worth it! There is so much more to discover!
The world around me, and Religion, have shown me a lot of amazing truths. And at the same time both of them have shown me that they miss a lot of truths.
The only thing that remains true is Jesus and knowing His heart better and better. His heart in me, in the people around me and His heart that is seen in this cosmos!

One thing I know, one thing I desire in this life: grow in friendship with my heart & the heart of God & the heart of people all round me.
I know I still have so many things to learn and discover. So that’s why I pray every day for my eyes to be opened again and again.

Here`s few small pictures of the school.

They guys with whom I shared a house at the beach!

The heroes that taught us so many things and all the students.

Being blessed! I love it!

Grouphugs!

Brandon Hampton, another one of my heroes.

Singing our own song.

Yes, enjoying life!

Worship School United Pursuit!

Worship School United Pursuit!

Heb je jezelf weleens bedacht waar je naartoe zou willen als alles mogelijk zou zijn? Of welke inspirerende personen je zou willen ontmoeten als alles mogelijk zou zijn? Ik doe dat af en toe en mijn verlangen is begin dit jaar uitgekomen.

In oktober was ik al naar Réunion-festival (https://re17.unitedpursuit.com) gegaan in Tennesee. Dat was als een droom die uitkwam. En daar spraken ze over een Worshipschool die ze begin januari 2018 zouden hebben, in Californië.
Twee weken lang bleef ik maar denken aan die school en ik besloot me aan te melden. Ik moest een video van maximaal 5 minuten maken waarin ik vragen beantwoordde en waarin ik een minuutje wat  van mijn muzikale kwaliteit liet horen.
De tweede opname vond ik goed genoeg en ik stuurde het naar de school op.
Lange tijd hoorde ik niets meer, maar gelukkig kreeg ik bericht en was ik aangenomen!!
Echt crazy! Want ze hadden dus een paar honderd video’s  gekregen en moesten die allemaal bekijken. Dus het was onwijs bijzonder dat ze mij uitkozen om erheen te vliegen. Ik werd opeens wat onzeker maar niets kon me meer stoppen om erheen te gaan!

Ik vloog naar Orange County in Californië en was een dag te vroeg. Een vriend van me, Matthias, bleek  `toevallig` ook in de buurt van Los Angeles te zijn, dus we konden samen een dag doorbrengen en hij kon me afzetten bij de school. Wauw! Dat was als een cadeau om zo samen in Amerika te kunnen zijn voor een dagje.
De school duurde minder dan een weekje, we waren met 30 studenten en een handjevol leiders.
We vierden oudejaarsavond samen, om 00.00 een duik in de zoute zee(!), we hebben veel gelachen en de helft van de groep kreeg ook nog eens buikgriep. (Ik dus ook…)

Wie waren die inspirerende leiders dan, vraag je je misschien af?
Die leiders waren van “United Pursuit“, een groep vrienden die samen muziek zijn gaan maken en daardoor bekend zijn geworden over heel de wereld.
Wat hen kenmerkt is niet perse hun bijzonder muziek, maar het feit dat ze altijd gericht zijn op het hart en vriendschap met God.  Ze zijn gericht op `zijn` en niet op presteren of `doen`.  Nu is het natuurlijk zo dat we allemaal heen en weer bewegen tussen `zijn &  doen`, maar voor hun is het startpunt altijd het `zijn`.
Je zou ook wel kunnen zeggen dat zij verlangen om dicht bij hun hart te blijven in alles dat ze doen. Ze houden er niet van om mensen te moeten pleasen, om kunstjes te moeten doen voor een groot publiek. Nee, ze willen wachten op God en vanuit die wachtplaats kijken wat er gebeurd als ze zingen, spreken en muziek maken. Ze noemen hun stijl ook wel: `contemplative worship`. Het is een soort meditatieve vorm waarin je je heel bewust word van je eenheid met God en van Zijn aanwezigheid in alles om je heen. Jezus is dan natuurlijk hun voorbeeld. (Om sommigen even gerust te stellen die denken dat dit New age klinkt)

Ik mocht een kleine week met hen optrekken. Met hen eten, worshippen in de ochtend, worshippen in de avond, lessen krijgen waarin we liedjes gingen schrijven, luisteren naar hun verhalen en hun veel vragen mogen stellen. En natuurlijk even langs Disneyland! 😀
Geweldige mensen zoals  Michael Ketterer, Brandon Hampton, Will Reagan, Nathan Fray, Tom Murphy. Ze hadden allemaal een stukje waarin ze mij volgooiden met inspiratie.

Ken je die momenten dat je sommige mensen ontmoet en dat je je voelt alsof je thuis bent gekomen? Het is zo`n plek waarin je weet dat je jezelf niet hoeft te verklaren, waarin je allemaal op eenzelfde frequentie lijkt te leven, een plek waarin je allemaal weet dat je hetzelfde wil met je leven. Zo`n groep mensen kan dan voelen als je stam, als je `tribe`.
Zij zijn dat voor me.
Op afstand ervoer ik dat al, en af en toe mocht sommigen van hen zien door de jaren heen, maar om nu elke dag in een huiskamer met sommigen van hen te mogen zijn, wauw, dat was een droom die uitkwam.
Ik kan niet wachten om najaar 2018 weer naar Réunion te gaan, het festival wat zij ieder jaar opzetten!

Het thema dat elke keer weer naar voren kwam was: the kingdom of God is family/ het koninkrijk van God is familie.
Ik kan me geen dieper thema bedenken dan dat. Er is geen grotere openbaring die ik me kan bedenken dan dat God `familie` is, en dat Zijn koninkrijk `familie` is.
Dat maakte de band met mijn andere studenten ook zo sterk. We waren niet verbonden met elkaar omdat we fan waren van dezelfde muziekgroep.
Nee..
We voelden ons zo diep verbonden omdat we allemaal beseften dat er niets diepers is dan familie te leren zijn met elkaar.
Ik voel mezelf daarin nog zo onbekwaam…familie-zijn, community-zijn, relatie-hebben. En toch is het al meer dan 10 jaar de enige zoektocht die ik het waard vind om te blijven aangaan. Er is zoveel te ontdekken!
De wereld om me heen en religie hebben me elke keer weer geweldige nieuwe dingen doen ontdekken. En tegelijkertijd hebben ze me ook elke keer weer doen beseffen dat ze beiden niet de waarheid in pacht hebben.
Het enige dat dan overblijft is Jezus beter leren kennen, in mijzelf, in de mensen om me heen, in het universum!

Meer dan ooit is dit waar ik mee door blijf gaan in mijn leven: vriendschap met mijn hart & met het hart van God e& mensen om me heen.
Meer dan ooit besef ik dat ik totaal niet weet wat gezond `familie`-zijn is, maar dan blijf ik meer dan ooit bidden en verlangen dat ik dat steeds helderder mag gaan zien.

Hieronder wat hele kleine foto`s van de vele foto`s die gemaakt zijn.

De jongens met wie ik een onwijs luxe huis deelde aan het strand.

Wat helden die mij lesgaven! En hieronder de hele school.

Lekker gezegend worden, heerlijk!

Groepshugs horen er natuurlijk bij!

Brandon Hampton, één van mijn inspirators

Zelf even leiden 🙂

Ja, het was echt genieten!

Reunion 2017 festival: Thuiskomen.

Reunion 2017 festival: Thuiskomen.

Afgelopen maand kwam een droom uit. Ik ging naar een festival in Amerika waar mijn muzikale helden van dit moment 4 dagen lang hun eigen festival hebben gehost. 4 dagen lang duiken in een festival waarop zij de muziek maakten en zij de sfeer bepaalden. Toen ik de eerste mail kreeg waarin zij dit aankondigden bedacht ik me geen moment en kocht ik 3 tickets. Ik stond er even niet bij stil dat ik dan ook nog vliegtickets zou moeten aanschaffen. En die 2 vrienden die ik mee wilde nemen…die zouden dan ook nog eens vliegtickets moeten kopen.
Wie doet dat voor een festival van 4 dagen? En wie heeft het geld om dat daarvoor uit te willen geven?
Dat bleek ik te zijn. Die vrienden waren net getrouwd, dus die hadden überhaupt niet de middelen om na hun huwelijksreis nog even naar een festival in Amerika te vliegen. Tja, daar stond ik in mijn enthousiasme even niet bij stil. (oeps)

Ik sta achterin met een rood overhemd aan

Die muzikale helden heten United Pursuit, een groep vrienden die muziek maken en als een familie hun harten delen met elkaar.
Ze hebben hun basis in Knoxville Tennessee, en het festival was in Bon Aqua Tennessee, op de boerderij die Johnny Cash 33 jaar beheerder, hoe cool is dat??
Deze regio van Amerika is nou niet direct een regio waar je als toerist al eerste aan denkt, maar er viel genoeg te ontdekken, en daar houd ik van.

De boerderij van Johnny Cash

Ik merk in mijn levensreis dat we constant blijven groeien en evolueren….als we durven.
Datgene wat ik 5 jaar geleden geloofde, dat geloof ik nu niet meer, en dat wat ik nu geloof, dat kan over een paar jaar weer helemaal anders zijn.
Ik houd van dit concept: het leven is constante verandering. Óf je probeert weerstand te bieden,óf je leert meedansen op de golven van verandering.
En ik wil dat, mijn hart wil dat. Ik merkte het afgelopen jaar dat ik weer iets nodig had wat resoneerde met de plek waar mijn hart zich momenteel bevind. 6 jaar lang ging ik al naar een festival in Engeland, Davids Tent, maar ik merkte dat mijn reis weer eens verder moest gaan.
Reunion 2017 was die plek waar mijn hart zich helemaal thuis voelde komen. Het voelde als een warme trui die precies goed past.

Met zo`n 1200 mensen beleefden we dit festival. In de basis waren er `s ochtends  en `s avonds sessies en overdags waren er praatjes van mensen over diverse onderwerpen zoals: je hart, racisme, songwriting, relaties, dans, politiek, community.
Diverse plekken waren ingericht om op te koken. Mensen namen hun eten mee en maakten dat daar klaar.
Laat op de avond waren er overal vuurtjes en een groot kampvuur. Bij die vuurtjes speelden singer-songwriters muziek en ontstonden er spontane muzikale momenten waarbij iedereen meedeed. Het was heerlijk! Het zonnetje scheen,de sterren straalden! Het was genieten.

Tot mijn verassing waren er allerlei artiesten en sprekers die ik op Spotify luisterde maar nog niet in het echt had meegemaakt. Dat was dus extra genieten.
Jason Upton, Brock Human, Will Reagan, Micheal Ketterer, Josh Garrels, Stephen Roach en ook nog vele anderen die ik nog niet kende. En ook de sprekers waren een verassing. Jason Upton deelde natuurlijk zijn hart, maar Heidi Baker was er ook opeens een dag, Christa Black Gifford was te gek, Bruxy Cavey was een geweldige spreker, en Malcom du Plessis kende ik ook nog niet.

Brock Human, Josh Garrels en Will Reagan tijdens de songwriting seminar

In eerste instantie is het een festival zoals er zovelen zijn. Dus qua invulling en opzet was er niets vernieuwends. Zelfs de douches die koud water gaven, of niet functioneerden, waren niets nieuws.
Maar wat maakte dan dat ik daar zo graag heen wilde? Wat maakte dat ik me daar zo thuis voelde?
Dat is wat ik dus het lastigste te omschrijven vind, maar ik ga het proberen.

Het interessante van mensenharten is dat 1 plus 1 uitkomt op 3. Er vind een synergie plaats wanneer mensen met dezelfde hartsfrequentie zich bij elkaar verzamelen. Dat zie je gebeuren in het negatieve, en gelukkig ook in het positieve. Je kan het al merken als je in een huiskamer bent met mensen die allemaal hetzelfde verlangen, of als je in een huiskamer bent waarin iedereen verschillende verlangens heeft. Er ontstaat een soort gevoel van intimiteit met elkaar, een soort `gekend-zijn`, zo zou ik het noemen.
De jongens van United Pursuit staan erom bekend dat ze ervan houden om in huiskamers muziek te maken. Ze zijn niet hoogdravend, ze hoeven geen grote shows, ze pretenderen geen grootse dingen te willen bereiken, het enige dat ze in de kern verlangen is dat het hart de ruimte krijgt om er te mogen zijn. Ze houden ervan om door middel van hun muziek een plek te creëren waarop ons hart tot rust kan komen, waarop we in contact kunnen komen met ons hart, een plek waar we ons veilig voelen. Het is niet een plek waarin we iets zouden moeten presteren voor elkaar of voor God. Hun beeld van God is hier dus ook een bepalende factor in. Ze zijn niet bezig met iets te moeten bewerken in de geestelijke wereld, of God naar beneden te roepen, of te moeten zingen tot God hen komt opzoeken.
Ze zijn zich bewust van hun eenheid met God. Ze zijn zich bewust van de God die er al is, die om hen heen is, die in hen is en die nooit afstand neemt van Zijn schepping. Een God die inclusief is en niet een God die dichter bij een gelovige is dan bij een ongelovige. Een zinnetje wat ze weleens zingen beschrijft mooi de rust die ze verlangen dat de mensheid mag gaan ervaren:

“When I cease from striving, I feel Your love inside me“. (als ik stop met presteren, dan ga ik Jouw liefde ervaren die allang van binnen zit)

Dat is het bewustzijn waarin mijn hart zich ook helemaal thuis voelt. Dat is de plek waar ik me als christen na een jarenlange reis bevind. Het is een plek die ik binnen mainstream christendom niet veel tegenkom maar waarvan ik zie dat die langzaamaan steeds meer zichtbaar aan het worden is.

Op dit festival waren dus 1200 mensen die merendeels ditzelfde verlangen deelden. En dat gaf dus een enorme synergie! Dat voelde je in de tijden dat we samen zongen, dat je kletste met elkaar, dat je kampeerde op het terrein. En daar voelde ik me thuis.

Een van mijn helden, Will Reagan

Ik heb vele geweldige mensen mogen ontmoeten op het festival. Ik was alleen naar Amerika gevlogen, maar mijn vriendin, Merie, die was er al. Zij was in Kansas city en kwam met de trein ook naar het festival toe. Ik wilde dit graag samen met haar meemaken. Terwijl we daar aankwamen werden we haast direct verwelkomt door een groep mensen uit Florida, uit het plaatsje St. Augustine.
De pastor van die groep, John, kwam op me af lopen met grote ogen en vroeg me waar ik vandaag kwam. Vanaf dat moment wilde hij niets liever dan voor ons zorgen. Hij wilde dat we helemaal deel zouden zijn van hun kampeercommunity. Hij profeteerde mooie dingen en zij waren die 4 dagen als een warm bad. Ik besefte dat dit festival mij niet zou raken vanwege de aanbidding of de seminars,maar vanwege de mate waarin ik me zou durven verbinden met de mensen die ik zou ontmoeten daar. Die 4 dagen liep ik tegen een grens aan in mezelf, een drempel die mij tegenhield om werkelijk te kunnen ontvangen. Voor Merie en mij ging het als volgt:
1. De eerste maaltijd die je mee eet is geen probleem.
2. De tweede maaltijd is bijzonder en ook geen punt.
3. Bij de derde maaltijd bedenk je jezelf dat je daarna ergens anders gaat eten.
4. Bij de vierde maaltijd bedenk je je op wat voor manieren je iets terug kan doen en merk je dat je eigenlijk niet meer kan ontvangen wat ze je aanbieden in hun gastvrijheid.

We liepen in onszelf tegen een mindset aan, een mindset van `voorwaardelijkheid`, van `werken`, van `verdienen`. Iedereen weet dat `ontvangen` niets te maken heeft met `verdienen`. Maar toch voelden we ons ongemakkelijk worden. Hoe kunnen die mensen ons zoveel willen geven, zonder dat we daar iets voor terug zouden doen? Merie vertelde me over Henrie Nouwen die schreef:

“Als we ontvangen, dan eren we daarmee de gever, en daarmee geven we al iets terug aan de gever“

Ik ontdekte hierin weer een dieper onderdeel van de betekenis van community. Durven we mensen dichtbij te laten komen, durven we werkelijk te ontvangen, durven we de gever dichtbij te laten komen door te durven ontvangen. En durven we te geven als onvoorwaardelijke gevers, zonder verborgen agenda? Want deze mensen hadden totaal geen verborgen agenda. Ze deden dit omdat ze ons zagen met ogen van liefde, omdat dit is zoals hun hart in elkaar zit. Er zit geen andere reden achter dan liefde. En de reden van liefde, dat is liefde om de liefde om de liefde om de….

Wauw, zo gaaf! Zo mooi! Zo`n geweldige uitnodiging om nog kwetsbaarder en opener te durven leven. Volgend jaar zal ik weer vliegen naar Nashville, het is het zeker waard om naar Reunion 2018 te gaan. En tot dat moment verlang ik om aan deze kant van de oceaan verder te bouwen aan een cultuur waarin de glorie van ons hart, en dus van Zijn hart, centraal staat. Naast dit festival heb ik een heerlijke roadtrip gemaakt met mijn vriendinnetje, maar daar zal een andere blog over gaan.

Oh ja, en de 3e ticket die ik gekocht had? Daar heb ik een mooie kerel uit Amerika blij mee kunnen maken.

 

Davids Tent , één van de bewegingen van Gods hart.

Davids Tent , één van de bewegingen van Gods hart.

2017 , West Sussex Engeland, een mooi heuvellandschap, veel gras, veel tentjes, 1 grote megacircustent, 72 uur non-stop worship en 5000 mensen die maar één ding verlangen: Gods tegenwoordigheid vieren. Mix dit goed door elkaar, doe daar een onwijs warm zonnetje bij en je hebt David`s Tent, een festival voor iedereen die wil proberen om 72 uur achter elkaar te worshippen zonder te slapen!

Ik mocht er weer bij zijn. Ondertussen voel ik me alweer een veteraan. Al 6 jaar mag ik iedere zomer daar naartoe en al 6 jaar zie ik ieder jaar meer en meer Nederlanders die de weg weten te vinden. Dat vind ik onwijs gaaf! Ik weet nog goed dat ik 6 jaar geleden naar Nederland terug reed en niets liever wilde zien dan dat zoveel mogelijk mensen ook naar het festival zouden komen de volgende keer. En nu hoorde ik zelfs de Engelsen zeggen dat er wel erg veel Nederlanders leken te zijn, haha: missie geslaagd!

Ik bedacht me dit jaar dat het wel mooi geweest is en dat ik misschien maar niet meer ga, maar ik heb me weer vergist, het voelde weer als thuiskomen.

“Nick, doe Davids tent ook! Maar dan in Nederland!“

Ik krijg de vraag geregeld te horen om dit festival ook te gaan houden in Nederland.
En praktisch gezien is dat niet heel moeilijk, hoewel ikzelf organisatorisch niet zo begaafd ben als vele mensen om me heen.
Je zorgt voor een locatie, je bepaalt hoelang je wilt worshippen met elkaar en je vult de uren in met de mensen die graag muziek maken. Kortom, dit zou je zo kunnen starten met genoeg wilskracht en inspanning. En dit soort initiatieven heb ik door de jaren heen ook mogen meemaken in Nederland, en daar geniet ik dan ook echt van. Maar om dat meteen Davids tent te noemen, nee, dat zou ik niet durven.

Wil je een worship-initiatief starten, dan moedig ik je aan en zeg ik: “Ga ervoor!“ Wil je een kopie van Davids tent starten dan zeg ik: “Wacht even, rustig aan.“
Davids tent is niet een losstaand evenement. Het is de vrucht van een movement waar God wereldwijd mee bezig is, het is een uitvloeisel van de Burn24/7-beweging (geleid door Sean Feucht), het is een vrucht van een community van mensen wiens harten dik verbonden zijn met elkaar. En dat is het bijzondere wat je voelt als je daar het terrein op rijd. De vrijwilligers die helpen met het parkeren, hosten op het podium, schoonmaken, koffie schenken, het kampvuur onderhouden, ondersteunen met de worship en achter de schermen het hele jaar door onwijs veel werk verzetten, leven allemaal op dezelfde hartsfrequentie, weten zich allemaal van hart tot hart verbonden met elkaar, met de visie. Stuk voor stuk zijn ze genieters van God, en samen hebben ze een gezamenlijke cultuur gebouwd waarin hun harten verbonden zijn met elkaar. Dat is niet even een trucje, of formule, of verstandelijke overeenstemming die ze daar hebben.
Zij `zijn` en ademen een bijzondere band met elkaar.

Oke, oké, dit klinkt misschien haast te idealistisch. Dat is natuurlijk niet de bedoeling en dat zijn zij zeker niet. En uiteraard is het niet zo ideaal als dat ik het nu allemaal schets. Maar in de kern is dit wel hoe het hart van Davids tent te beschrijven is. Het is bijzonder om te zien hoe verschillende bewegingen van de Geest zichzelf laten zien in ons land en in de wereld om ons heen. Ik vind het gaaf om te zien hoe ieder persoon zich uniek aangesproken voelt door die bewegingen.

Ik moedig jullie en mezelf aan: “ bouw die verbondenheid met mensen,bouw die community van het hart, en beweeg mee met de beweging van de Geest waarin jouw hart zich thuisvoelt.“

Laat de Presence-movement maar zichtbaar worden in Nederland! En hopelijk tot ziens bij Davids Tent 2018!