Worship School United Pursuit!

Worship School United Pursuit!

Have you ever thought about where you would go to if anything was possible? Or what inspiring person you would like to meet if you could meet anyone you want? I do that sometimes and earlier this year one of those desires was fulfilled.

In October I went to the Reunion-festival (https://re17.unitedpursuit.com) in Tennessee. That was like a dream that came true. And there they were talking about the Worshipschool that would start in January of this year, in California.
After that festival I couldn`t get the thought out of my head so I decided to apply. I had to record a little video of 5 minutes max. in which I had to answer a few questions. And I had to let them hear me sing or play my instrument for a minute.
It only took my 2 takes and I send it to the school!
For a long time I didn`t hear anything, but eventually I received an email that said I was accepted!
Amazing news!!  The received so many videos so it probably took a long to time to process all of them. Suddenly I got a little insecure about the trip: would I be good enough, etc etc… but I knew with all of my heart that this was God`s way for me! Nothing could stop me now!

I flew to Orange County, California and I arrived 1 day too early. But, one of my best friends was also coincidentally close to L.A so we could spent that day together and he could even drop me off at the school. Wow, I was so thankful that he could see where the worshipschool would be.
The school lasted less than a week, we were with about 30 students and a few leaders.
We celebrated new years eve together, took a dive in the ocean at midnight, we laughed, we learned a lot and we got sick together…(yes, so did I)

So, maybe you wonder: `Nick, who are those inspiring leaders?`
They were all part of the “United Pursuit Family“, a group of friends that make music together and got very well know in the “Christian world of worship“.
But, they are not really special because of their amazing songs and music, but because of the fact that all that they do is focused on the heart and having friendship with God. They are focused on `Being` instead of `Doing`. And off course, all of us move between `Being & Doing` in our daily lives. But for them `Being` is the starting point.
You could also say that they desire to stay close to their heart in all that they do in life. They don`t like to please people, or to jump through hoops to make the crowd happy. No, they want to wait on God and from that place of waiting they watch what happens when they start singing, teaching and make their music. One of them once called their style: contemplative worship. I love that! Their worship is like a sort of meditative way in which you become fully aware of your unity with God and of His presence all around you. And of course Jesus is their inspiration. (so you don`t think this sounds too “New Age-like“).

So for a small week I had the privilege of hanging out with some of them. Eat, worship in the morning, worship in the evening, songwriting lessons, listening to stories and people could ask  lot of questions. And of course I saw a little bit of Disneyland!!! 😀 Yeah!
Amazing people like Michael Ketterer, Brandon Hampton, Will Reagan, Nathan Fray, Tom Murphy and all the other leaders, they all had a part in pouring themselves out before us.

Do you know those moments when you meet certain people and that you instantly feel at home? You know, like that place where you don`t have to explain yourself but where all of you are living in the same frequency. That place where the hearts of everyone share the same desire. That place, or that group of people, can feel like your tribe, your family.
That`s what they mean to me.
I already experienced that connection from a distance and sometimes I could see them at a festival. But to spend time with them in a living room, wow, that was like a dream that came true.
I can`t wait to go to the Reunion festival 2018 and see them again!

The theme that came forward in the school was: the kingdom of God is family.
I can`t imagine any other deeper theme than that. God is family, His Kingdom is all about family/community/heart connection.
This theme made the bond between us as students really strong, because we were not just connected on a level of being `fans` of United Pursuit.
No…
We all felt so deeply connected because we realized that the foundation of the kingdom is learning to be a family.
I myself still feel like falling short in a lot of those things…but still, for more than 10 years I`m on this journey of discovering what all of that means and it`s worth it! There is so much more to discover!
The world around me, and Religion, have shown me a lot of amazing truths. And at the same time both of them have shown me that they miss a lot of truths.
The only thing that remains true is Jesus and knowing His heart better and better. His heart in me, in the people around me and His heart that is seen in this cosmos!

One thing I know, one thing I desire in this life: grow in friendship with my heart & the heart of God & the heart of people all round me.
I know I still have so many things to learn and discover. So that’s why I pray every day for my eyes to be opened again and again.

Here`s few small pictures of the school.

They guys with whom I shared a house at the beach!

The heroes that taught us so many things and all the students.

Being blessed! I love it!

Grouphugs!

Brandon Hampton, another one of my heroes.

Singing our own song.

Yes, enjoying life!

Worship School United Pursuit!

Worship School United Pursuit!

Heb je jezelf weleens bedacht waar je naartoe zou willen als alles mogelijk zou zijn? Of welke inspirerende personen je zou willen ontmoeten als alles mogelijk zou zijn? Ik doe dat af en toe en mijn verlangen is begin dit jaar uitgekomen.

In oktober was ik al naar Réunion-festival (https://re17.unitedpursuit.com) gegaan in Tennesee. Dat was als een droom die uitkwam. En daar spraken ze over een Worshipschool die ze begin januari 2018 zouden hebben, in Californië.
Twee weken lang bleef ik maar denken aan die school en ik besloot me aan te melden. Ik moest een video van maximaal 5 minuten maken waarin ik vragen beantwoordde en waarin ik een minuutje wat  van mijn muzikale kwaliteit liet horen.
De tweede opname vond ik goed genoeg en ik stuurde het naar de school op.
Lange tijd hoorde ik niets meer, maar gelukkig kreeg ik bericht en was ik aangenomen!!
Echt crazy! Want ze hadden dus een paar honderd video’s  gekregen en moesten die allemaal bekijken. Dus het was onwijs bijzonder dat ze mij uitkozen om erheen te vliegen. Ik werd opeens wat onzeker maar niets kon me meer stoppen om erheen te gaan!

Ik vloog naar Orange County in Californië en was een dag te vroeg. Een vriend van me, Matthias, bleek  `toevallig` ook in de buurt van Los Angeles te zijn, dus we konden samen een dag doorbrengen en hij kon me afzetten bij de school. Wauw! Dat was als een cadeau om zo samen in Amerika te kunnen zijn voor een dagje.
De school duurde minder dan een weekje, we waren met 30 studenten en een handjevol leiders.
We vierden oudejaarsavond samen, om 00.00 een duik in de zoute zee(!), we hebben veel gelachen en de helft van de groep kreeg ook nog eens buikgriep. (Ik dus ook…)

Wie waren die inspirerende leiders dan, vraag je je misschien af?
Die leiders waren van “United Pursuit“, een groep vrienden die samen muziek zijn gaan maken en daardoor bekend zijn geworden over heel de wereld.
Wat hen kenmerkt is niet perse hun bijzonder muziek, maar het feit dat ze altijd gericht zijn op het hart en vriendschap met God.  Ze zijn gericht op `zijn` en niet op presteren of `doen`.  Nu is het natuurlijk zo dat we allemaal heen en weer bewegen tussen `zijn &  doen`, maar voor hun is het startpunt altijd het `zijn`.
Je zou ook wel kunnen zeggen dat zij verlangen om dicht bij hun hart te blijven in alles dat ze doen. Ze houden er niet van om mensen te moeten pleasen, om kunstjes te moeten doen voor een groot publiek. Nee, ze willen wachten op God en vanuit die wachtplaats kijken wat er gebeurd als ze zingen, spreken en muziek maken. Ze noemen hun stijl ook wel: `contemplative worship`. Het is een soort meditatieve vorm waarin je je heel bewust word van je eenheid met God en van Zijn aanwezigheid in alles om je heen. Jezus is dan natuurlijk hun voorbeeld. (Om sommigen even gerust te stellen die denken dat dit New age klinkt)

Ik mocht een kleine week met hen optrekken. Met hen eten, worshippen in de ochtend, worshippen in de avond, lessen krijgen waarin we liedjes gingen schrijven, luisteren naar hun verhalen en hun veel vragen mogen stellen. En natuurlijk even langs Disneyland! 😀
Geweldige mensen zoals  Michael Ketterer, Brandon Hampton, Will Reagan, Nathan Fray, Tom Murphy. Ze hadden allemaal een stukje waarin ze mij volgooiden met inspiratie.

Ken je die momenten dat je sommige mensen ontmoet en dat je je voelt alsof je thuis bent gekomen? Het is zo`n plek waarin je weet dat je jezelf niet hoeft te verklaren, waarin je allemaal op eenzelfde frequentie lijkt te leven, een plek waarin je allemaal weet dat je hetzelfde wil met je leven. Zo`n groep mensen kan dan voelen als je stam, als je `tribe`.
Zij zijn dat voor me.
Op afstand ervoer ik dat al, en af en toe mocht sommigen van hen zien door de jaren heen, maar om nu elke dag in een huiskamer met sommigen van hen te mogen zijn, wauw, dat was een droom die uitkwam.
Ik kan niet wachten om najaar 2018 weer naar Réunion te gaan, het festival wat zij ieder jaar opzetten!

Het thema dat elke keer weer naar voren kwam was: the kingdom of God is family/ het koninkrijk van God is familie.
Ik kan me geen dieper thema bedenken dan dat. Er is geen grotere openbaring die ik me kan bedenken dan dat God `familie` is, en dat Zijn koninkrijk `familie` is.
Dat maakte de band met mijn andere studenten ook zo sterk. We waren niet verbonden met elkaar omdat we fan waren van dezelfde muziekgroep.
Nee..
We voelden ons zo diep verbonden omdat we allemaal beseften dat er niets diepers is dan familie te leren zijn met elkaar.
Ik voel mezelf daarin nog zo onbekwaam…familie-zijn, community-zijn, relatie-hebben. En toch is het al meer dan 10 jaar de enige zoektocht die ik het waard vind om te blijven aangaan. Er is zoveel te ontdekken!
De wereld om me heen en religie hebben me elke keer weer geweldige nieuwe dingen doen ontdekken. En tegelijkertijd hebben ze me ook elke keer weer doen beseffen dat ze beiden niet de waarheid in pacht hebben.
Het enige dat dan overblijft is Jezus beter leren kennen, in mijzelf, in de mensen om me heen, in het universum!

Meer dan ooit is dit waar ik mee door blijf gaan in mijn leven: vriendschap met mijn hart & met het hart van God e& mensen om me heen.
Meer dan ooit besef ik dat ik totaal niet weet wat gezond `familie`-zijn is, maar dan blijf ik meer dan ooit bidden en verlangen dat ik dat steeds helderder mag gaan zien.

Hieronder wat hele kleine foto`s van de vele foto`s die gemaakt zijn.

De jongens met wie ik een onwijs luxe huis deelde aan het strand.

Wat helden die mij lesgaven! En hieronder de hele school.

Lekker gezegend worden, heerlijk!

Groepshugs horen er natuurlijk bij!

Brandon Hampton, één van mijn inspirators

Zelf even leiden 🙂

Ja, het was echt genieten!

Reunion 2017 festival: Thuiskomen.

Reunion 2017 festival: Thuiskomen.

Afgelopen maand kwam een droom uit. Ik ging naar een festival in Amerika waar mijn muzikale helden van dit moment 4 dagen lang hun eigen festival hebben gehost. 4 dagen lang duiken in een festival waarop zij de muziek maakten en zij de sfeer bepaalden. Toen ik de eerste mail kreeg waarin zij dit aankondigden bedacht ik me geen moment en kocht ik 3 tickets. Ik stond er even niet bij stil dat ik dan ook nog vliegtickets zou moeten aanschaffen. En die 2 vrienden die ik mee wilde nemen…die zouden dan ook nog eens vliegtickets moeten kopen.
Wie doet dat voor een festival van 4 dagen? En wie heeft het geld om dat daarvoor uit te willen geven?
Dat bleek ik te zijn. Die vrienden waren net getrouwd, dus die hadden überhaupt niet de middelen om na hun huwelijksreis nog even naar een festival in Amerika te vliegen. Tja, daar stond ik in mijn enthousiasme even niet bij stil. (oeps)

Ik sta achterin met een rood overhemd aan

Die muzikale helden heten United Pursuit, een groep vrienden die muziek maken en als een familie hun harten delen met elkaar.
Ze hebben hun basis in Knoxville Tennessee, en het festival was in Bon Aqua Tennessee, op de boerderij die Johnny Cash 33 jaar beheerder, hoe cool is dat??
Deze regio van Amerika is nou niet direct een regio waar je als toerist al eerste aan denkt, maar er viel genoeg te ontdekken, en daar houd ik van.

De boerderij van Johnny Cash

Ik merk in mijn levensreis dat we constant blijven groeien en evolueren….als we durven.
Datgene wat ik 5 jaar geleden geloofde, dat geloof ik nu niet meer, en dat wat ik nu geloof, dat kan over een paar jaar weer helemaal anders zijn.
Ik houd van dit concept: het leven is constante verandering. Óf je probeert weerstand te bieden,óf je leert meedansen op de golven van verandering.
En ik wil dat, mijn hart wil dat. Ik merkte het afgelopen jaar dat ik weer iets nodig had wat resoneerde met de plek waar mijn hart zich momenteel bevind. 6 jaar lang ging ik al naar een festival in Engeland, Davids Tent, maar ik merkte dat mijn reis weer eens verder moest gaan.
Reunion 2017 was die plek waar mijn hart zich helemaal thuis voelde komen. Het voelde als een warme trui die precies goed past.

Met zo`n 1200 mensen beleefden we dit festival. In de basis waren er `s ochtends  en `s avonds sessies en overdags waren er praatjes van mensen over diverse onderwerpen zoals: je hart, racisme, songwriting, relaties, dans, politiek, community.
Diverse plekken waren ingericht om op te koken. Mensen namen hun eten mee en maakten dat daar klaar.
Laat op de avond waren er overal vuurtjes en een groot kampvuur. Bij die vuurtjes speelden singer-songwriters muziek en ontstonden er spontane muzikale momenten waarbij iedereen meedeed. Het was heerlijk! Het zonnetje scheen,de sterren straalden! Het was genieten.

Tot mijn verassing waren er allerlei artiesten en sprekers die ik op Spotify luisterde maar nog niet in het echt had meegemaakt. Dat was dus extra genieten.
Jason Upton, Brock Human, Will Reagan, Micheal Ketterer, Josh Garrels, Stephen Roach en ook nog vele anderen die ik nog niet kende. En ook de sprekers waren een verassing. Jason Upton deelde natuurlijk zijn hart, maar Heidi Baker was er ook opeens een dag, Christa Black Gifford was te gek, Bruxy Cavey was een geweldige spreker, en Malcom du Plessis kende ik ook nog niet.

Brock Human, Josh Garrels en Will Reagan tijdens de songwriting seminar

In eerste instantie is het een festival zoals er zovelen zijn. Dus qua invulling en opzet was er niets vernieuwends. Zelfs de douches die koud water gaven, of niet functioneerden, waren niets nieuws.
Maar wat maakte dan dat ik daar zo graag heen wilde? Wat maakte dat ik me daar zo thuis voelde?
Dat is wat ik dus het lastigste te omschrijven vind, maar ik ga het proberen.

Het interessante van mensenharten is dat 1 plus 1 uitkomt op 3. Er vind een synergie plaats wanneer mensen met dezelfde hartsfrequentie zich bij elkaar verzamelen. Dat zie je gebeuren in het negatieve, en gelukkig ook in het positieve. Je kan het al merken als je in een huiskamer bent met mensen die allemaal hetzelfde verlangen, of als je in een huiskamer bent waarin iedereen verschillende verlangens heeft. Er ontstaat een soort gevoel van intimiteit met elkaar, een soort `gekend-zijn`, zo zou ik het noemen.
De jongens van United Pursuit staan erom bekend dat ze ervan houden om in huiskamers muziek te maken. Ze zijn niet hoogdravend, ze hoeven geen grote shows, ze pretenderen geen grootse dingen te willen bereiken, het enige dat ze in de kern verlangen is dat het hart de ruimte krijgt om er te mogen zijn. Ze houden ervan om door middel van hun muziek een plek te creëren waarop ons hart tot rust kan komen, waarop we in contact kunnen komen met ons hart, een plek waar we ons veilig voelen. Het is niet een plek waarin we iets zouden moeten presteren voor elkaar of voor God. Hun beeld van God is hier dus ook een bepalende factor in. Ze zijn niet bezig met iets te moeten bewerken in de geestelijke wereld, of God naar beneden te roepen, of te moeten zingen tot God hen komt opzoeken.
Ze zijn zich bewust van hun eenheid met God. Ze zijn zich bewust van de God die er al is, die om hen heen is, die in hen is en die nooit afstand neemt van Zijn schepping. Een God die inclusief is en niet een God die dichter bij een gelovige is dan bij een ongelovige. Een zinnetje wat ze weleens zingen beschrijft mooi de rust die ze verlangen dat de mensheid mag gaan ervaren:

“When I cease from striving, I feel Your love inside me“. (als ik stop met presteren, dan ga ik Jouw liefde ervaren die allang van binnen zit)

Dat is het bewustzijn waarin mijn hart zich ook helemaal thuis voelt. Dat is de plek waar ik me als christen na een jarenlange reis bevind. Het is een plek die ik binnen mainstream christendom niet veel tegenkom maar waarvan ik zie dat die langzaamaan steeds meer zichtbaar aan het worden is.

Op dit festival waren dus 1200 mensen die merendeels ditzelfde verlangen deelden. En dat gaf dus een enorme synergie! Dat voelde je in de tijden dat we samen zongen, dat je kletste met elkaar, dat je kampeerde op het terrein. En daar voelde ik me thuis.

Een van mijn helden, Will Reagan

Ik heb vele geweldige mensen mogen ontmoeten op het festival. Ik was alleen naar Amerika gevlogen, maar mijn vriendin, Merie, die was er al. Zij was in Kansas city en kwam met de trein ook naar het festival toe. Ik wilde dit graag samen met haar meemaken. Terwijl we daar aankwamen werden we haast direct verwelkomt door een groep mensen uit Florida, uit het plaatsje St. Augustine.
De pastor van die groep, John, kwam op me af lopen met grote ogen en vroeg me waar ik vandaag kwam. Vanaf dat moment wilde hij niets liever dan voor ons zorgen. Hij wilde dat we helemaal deel zouden zijn van hun kampeercommunity. Hij profeteerde mooie dingen en zij waren die 4 dagen als een warm bad. Ik besefte dat dit festival mij niet zou raken vanwege de aanbidding of de seminars,maar vanwege de mate waarin ik me zou durven verbinden met de mensen die ik zou ontmoeten daar. Die 4 dagen liep ik tegen een grens aan in mezelf, een drempel die mij tegenhield om werkelijk te kunnen ontvangen. Voor Merie en mij ging het als volgt:
1. De eerste maaltijd die je mee eet is geen probleem.
2. De tweede maaltijd is bijzonder en ook geen punt.
3. Bij de derde maaltijd bedenk je jezelf dat je daarna ergens anders gaat eten.
4. Bij de vierde maaltijd bedenk je je op wat voor manieren je iets terug kan doen en merk je dat je eigenlijk niet meer kan ontvangen wat ze je aanbieden in hun gastvrijheid.

We liepen in onszelf tegen een mindset aan, een mindset van `voorwaardelijkheid`, van `werken`, van `verdienen`. Iedereen weet dat `ontvangen` niets te maken heeft met `verdienen`. Maar toch voelden we ons ongemakkelijk worden. Hoe kunnen die mensen ons zoveel willen geven, zonder dat we daar iets voor terug zouden doen? Merie vertelde me over Henrie Nouwen die schreef:

“Als we ontvangen, dan eren we daarmee de gever, en daarmee geven we al iets terug aan de gever“

Ik ontdekte hierin weer een dieper onderdeel van de betekenis van community. Durven we mensen dichtbij te laten komen, durven we werkelijk te ontvangen, durven we de gever dichtbij te laten komen door te durven ontvangen. En durven we te geven als onvoorwaardelijke gevers, zonder verborgen agenda? Want deze mensen hadden totaal geen verborgen agenda. Ze deden dit omdat ze ons zagen met ogen van liefde, omdat dit is zoals hun hart in elkaar zit. Er zit geen andere reden achter dan liefde. En de reden van liefde, dat is liefde om de liefde om de liefde om de….

Wauw, zo gaaf! Zo mooi! Zo`n geweldige uitnodiging om nog kwetsbaarder en opener te durven leven. Volgend jaar zal ik weer vliegen naar Nashville, het is het zeker waard om naar Reunion 2018 te gaan. En tot dat moment verlang ik om aan deze kant van de oceaan verder te bouwen aan een cultuur waarin de glorie van ons hart, en dus van Zijn hart, centraal staat. Naast dit festival heb ik een heerlijke roadtrip gemaakt met mijn vriendinnetje, maar daar zal een andere blog over gaan.

Oh ja, en de 3e ticket die ik gekocht had? Daar heb ik een mooie kerel uit Amerika blij mee kunnen maken.

 

Mijn mooiste verjaardag tot nu toe.

Mijn mooiste verjaardag tot nu toe.

Ieder jaar vraag ik me weer af wat ik precies voel bij mijn eigen verjaardag.
Het zijn altijd weer gemixte gevoelens.
Ik voel een enthousiasme over het feit dat ik besta, dat ik leef en dat er een dag is waarop ik zonder schroom aandacht mag vragen aan íedereen.
Tegelijkertijd voel ik een soort schaduwkant. Dat is de kant die ik niet goed begrijp van mezelf.
Die schaduwzijde is de zijde die zich wil verstoppen, die niet aandacht durft te vragen, die gespannen raakt als die denkt aan de mensen die zijn verjaardag willen vieren met hem. De kant die soms bang is bij het vooruitzicht aan al die mensen die hem willen knuffelen, willen zoenen, willen vragen wat hij voelt op deze dag.

Om mezelf te kunnen verklaren pas ik weer de standaard psycho-analyse toe, zoals ik ieder jaar doe.
Ik graaf in het verleden…
Eerlijk gezegd heb ik goede herinneringen aan mijn verjaardagen toen ik klein was: trakteren op school (zakjes chips!), de klassen rond en daarna de overgebleven zakjes chips opeten met je beste vriendjes, kinderfeestjes waarbij we gingen zwemmen of bowlen (neem je zwembroek mee, wat we gaan doen is een verassing!), of retro-spelletjes doen zoals met een blinddoek dingen proeven. Dat was mijn favoriete spel. Het spel met een bak water en een snoepje of appel erin vond ik het minst leuk. Ik dacht dan altijd aan de kwijl en slijm van mensen dat in die bak terecht kwam als ze er met hun gezicht in gingen.
Dus in mijn verleden kan ik niet echt de reden vinden waarom ik zo`n schaduwzijde voel bij mijn verjaardag.

Ik ben op een punt gearriveerd waarop ik dit feit geaccepteerd heb. Kennelijk is dit wat het is. Kennelijk kenmerkt dit wie ik ben als `Nick`.
Er zitten vast nog gedachtepatronen in mij die bang zijn om mensen teleur te stellen. En kennelijk houd ik nog niet zóveel van mezelf dat ik me niet meer zou willen verstoppen voor anderen. En het heeft uiteraard ook te maken met het feit dat ik een HSP (Highly sensitive person) ben. Haha, allemaal redenen die mijn gedrag moeten verklaren…
Maar wat ik door de jaren vooral leer is dat ik goed ben zoals ik ben. Dat ik niet gerepareerd hoef te worden. Dat ik gewoon Nick mag zijn zoals hij is. Met zijn bright-sides en met zijn shadow-sides. Het is zo heerlijk om door het leven te dansen als iemand die thuis is bij zichzelf.

De afgelopen maanden ben ik dan ook veel bezig geweest met het accepteren van mezelf. Tenminste, het is niet een bewust plan dat ik dan toepas op mezelf. Maar het is alsof God, mijn hart en het universum me plotseling meenemen in zo`n proces.

Thuis zijn bij mezelf. Thuis zijn in de `onvolmaaktheid` van wie ik ben. En dat thuis-zijn maakt van die onvolmaaktheid weer een plek van volmaaktheid, een plek waarop ik me helemaal geliefd en gekend voel. Mijn huisgenoot zei van de week:“ je wilt zijn waar je bent“. Oftewel, je wilt thuis mogen `zijn` waar ter wereld je ook maar bent.
Ja, ik wil `zijn` waar ik ben!

Afgelopen vrijdag was ik dus weer jarig. De nacht daarvoor droomde ik dat een menigte mensen achter me aan rende omdat ze mijn verjaardag wilden vieren. Haha, ik bleef er in die droom ontspannen onder. Dat was een goed signaal over de toestand van mijn ziel.
Ik had havermoutkoekjes gebakken voor mijn collega`s. Ik arriveerde op de werkvloer en verkondigde maar meteen aan iedereen dat dit mijn verjaardag was. Ik vroeg waar de versierde stoel was. En mijn manager ging meteen op zoek naar slingers voor op mijn stoel. Ik genoot van de aandacht. En tja, als ik dan aandacht vraag dan doe ik het meteen goed! Veel collega`s heb ik handen gegeven en gezoend. En dat beviel eigenlijk ook best goed!
Voor mijn verjaardagsavond had ik met mijn huisgenoot een worshipavond georganiseerd waarbij Hanne de Vries, een toffe zanger, ons kwam leiden in aanbidding. Met 25 mensen stopten we onszelf in onze huiskamer. Sommige mensen kende ik, maar sommige nog niet. Ik voelde me gelukkig, ik voelde me volmaakt, compleet.
Een huiskamer vol mensen die de glorie zoeken, Hanne de Vries, én dat op mijn verjaardag.
Het was één van de mooiste verjaardagsavonden.

De zaterdag erna ging ik uit eten met mijn 3 huisgenoten. En daarna zouden we bij mij thuis wat chillen met mooie gesprekken, de Nintendo, whiskey en de glorie.
Ik kwam mijn huis binnen, ik liep richting de huiskamer en ik zag een licht branden achter de deur. Ik bedacht me dat het vast een vriend was die daar aan het chillen was. Maar al snel werd de deur geopend, werd ik naar binnen getrokken en stond de huiskamer vol met vrienden die me verrasten met blijheid en gezang! Kaarsjes waren aan het branden, slingers en ballonnen, taarten, muziek, en cadeaus!! Wauw! Ik kan het nog steeds niet bevatten. Een feest waarbij mensen me vertellen dat ze blij zijn dat ik besta!
We hebben gedanst, bier en champagne gedronken, herrie gemaakt, en geweerwolft tot in de nacht.
2 dagen achter elkaar mocht ik zoveel glorie ervaren! Het heeft me genezing gegeven in mijn ziel. Het is alsof die twee dagen tegen mijn schaduwzijde schreeuwden: `je mag er helemaal zijn Nick!`, sterker nog, `wij willen dat jij er bent Nick!`.
Feesten met elkaar, elkaar vieren, dat doet iets bijzonders met ons hart.
Ik heb dit nieuwe jaar uitgeroepen tot het jaar van feest. Het jaar waarin ik nog meer ontdekken ga dat mijn leven ontstaan is uit een verlangen van de Vader om een feest te vieren. En dat feest ben ik. Dat feest zijn wij!

Het leven is bedoeld om van te genieten.
En ik heb genoten van deze verjaardag. De 35ste alweer!

Ik wil iedereen bedanken die mijn bestaan de afgelopen 35 jaar gevierd heeft. En ik wil sorry zeggen tegen iedereen die heeft ervaren dat ik soms niet toeliet dat mijn leven gevierd werd: “Sorry. Ik ben aan het leren en ontdekken dat ik jullie de ruimte durf te geven om je verbondenheid met mijn leven te mogen uiten. Want ook jullie zijn het waard om mij en elkaar te kunnen vieren.“

Mijn verlangen voor mijzelf en voor ons allemaal is dat we nóg meer leren om elkaar te `ontvangen`. Dat we nog meer verbonden durven te zijn met elkaar. Ik voel me hierin als één van de minst succesvolle mensen. Maar hey, dat mag! 😉
 

Ik (was) Single?! (deel 1)

Ik (was) Single?! (deel 1)

Tja, hoe is het mogelijk? 34 jaar oud, een leuk persoon zijn en toch nog steeds vrijgezel? Is dat niet een verschrikking?
Eerlijk gezegd vind ik het steeds minder erg omdat ik een hele generatie om me heen zie die in hetzelfde schuitje zitten.
Eens komt de dag dat ik voorgoed geen vrijgezel meer zal zijn.
Daarom vind ik dat ik nu nog het recht heb om deze blog te schrijven. En voordat ik overga naar die fase ga ik maar eens beschrijven waarom ik nog steeds vrijgezellig ben.

Huh?! Breaking news!
Sinds zondag 27 augustus 2017 ben ik geen single meer!Haha, deze blog wilde ik eigenlijk publiceren terwijl ik nog single was, maar dat is nu dus mislukt. Dus deze blog hoef je eigenlijk ook niet meer te lezen. Tenminste….ik zou het toch maar doen als je nieuwsgierig bent naar een stukje van mijn liefdesverleden.

Basisschoolliefde
Het begon allemaal op de basisschool. Mijn allereerste vriendinnetje was Andrea, het leukste meisje van de klas. Ik zat in groep 6 of 7 en we kregen verkering. Was ik verliefd? Ik weet het niet. Was zij het meisje waar ik het liefst mee om wilde gaan? Dat absoluut! Ik had volgens mij alle kenmerken van een verliefde jongen van 10. Ik fietste en wandelde altijd expres langs haar woning, zelfs als dat niet op de route lag. We speelden verstoppertje, balletje wegtrap, zaten onder de grote brug in ons dorp. En we gaven elkaar een kettinkje met de voorletter van de ander eraan. Als je dat voor elkaar had gekocht dan had je echt verkering, dat was een ongeschreven regel bij ons in de klas. Het voelde onwijs goed om iemand je vriendinnetje te mogen noemen, heerlijk was dat!
Met zwart stoepkrijt tekenden we een hart op de muur tegenover haar huis met daarin onze initialen: N + A. Als ik mijn geboortedorp bezoek dan loop ik nog weleens langs die muur, en nog steeds staat de zwarte krijt duidelijk op de muur als een eeuwige herinnering aan mijn jeugdvriendinnetje.

Tienerliefde
Eerlijk gezegd weet ik niet hoe de liefde met Andrea voorbij was gegaan. Kennelijk ging het op de basisschool minder dramatisch voorbij dan dat gebeurd bij volwassen mensen. De verkering was gewoon aan, of het was weer uit, en soms ging het ook gewoon weer aan!
Je komt in groep acht en je gaat je voorbereiden op de middelbare school en je gaat een heel andere levensfase in.
Eerlijk gezegd was ik op de middelbare school niet veel bezig met de liefde. Ik was vooral bezig met mezelf, een hiphopper willen zijn, rap luisteren, basketballen, krantenwijken lopen, werken in de horeca en uiteindelijk wat jaren experimenteren met drugs voordat ik ontdekte dat ik alweer 18 geworden was.
Ik begreep het nooit echt  waarom mijn broers en vrienden zo bezig konden zijn met meiden. Natuurlijk heb ik wat vakantieliefdes gehad in die jaren en heb ik de liefdesbrieven bewaard die daaruit voortgekomen zijn. Maar voor mij hadden meiden nooit echt de hoogste prioriteit. Ik genoot meer van muziek, drugs, en goede gesprekken met vrienden.
Maar misschien dat ik alles verdrongen heb vanwege het gênante moment dat ik een meisje op de H.A.V.O een doos bonbons had gestuurd met Valentijnsdag en zij de dag erna de chocola ging uitdelen in de klas,vrolijk vertellend dat ze dat van mij gekregen had.
Zucht…vanaf die dag ben ik gestopt met het vertrouwen van vrouwen…

Haha, nee natuurlijk niet!

Dat deed ik al veel eerder!

Nee, dat ook niet hoor!

Twintigersliefde
De heerlijke middelbare schooltijd ging voorbij. De twintiger-jaren kwamen dichterbij. De jaren die ik toch best liefdesjaren met een hoog dramatisch gehalte kan noemen.
Laat ik mezelf nog even wat meer toelichten:
Ik ben iemand met een romantische inslag, een idealistische inslag, een dromer, een optimist, iemand die de grenzen van zijn hart niet goed kon bewaken als het ging om relaties, iemand die anderen wilde redden en daardoor niet zag dat hij zelf aan het opbranden was.
Ik heb van iedere relatie genoten, ook al waren sommigen destructief. Ik heb van die jaren vooral onwijs veel geleerd.

Ik bleek een redder-complex te hebben, ik bleek co-dependency toe te passen, ik bleek mijn mens-zijn te willen compenseren met over-spiritueel gedrag. Ik bleek te verlangen naar intimiteit maar ook onwijs bang te zijn om mezelf te verliezen.

Dit zijn enkele ingrediënten van een cocktail waarbij drama gegarandeerd is. (volg deze route indien je misschien wat meer drama in je leven wilt)
Soms wilde ik me voornemen om voor altijd vrijgezel te blijven en het klooster in te gaan zoals mijn toenmalige pastor ook geloofde die roeping te hebben. Maar dat waren dan altijd weer tijdelijke bevliegingen van mezelf. En uiteindelijk is een aantal jaar geleden ook deze voorganger van zijn roeping afgestapt en nu onwijs gelukkig getrouwd, haha, hoe ironisch is dat!
Na iedere beëindigde relatie zei mijn moeder weer:“ Ik hoop dat je nu eindelijk eens iemand vind waarmee je werkelijk gelukkig kan zijn, en ze loopt ergens rond!“(Bedankt mam!)

Dertigersliefde
Uiteindelijk was ik bijna dertig en ontmoette ik het meisje waar ik een verliefdheid voor voelde dat ik nog niet eerder had gevoeld. Ik was in Portugal aan het touren met vrienden, zij kwam uit Brazilië en studeerde daar. We werden verliefd. Na twee weken namen we afscheid en vertrok ik naar Nederland. Ik schafte een cursus Portugees aan en bedacht me of zij in Nederland zou komen wonen óf dat ik zou verhuizen naar Brazilie. Ja ja, ik ben ook best drastisch soms.
Uiteindelijk vertelde haar voorganger (die ik nog nooit ontmoet had) dat God hem zei dat ik niet bestemd was voor haar. 2 weken later vertelde hij haar dat ik toch wel goedgekeurd was. En toen kwam die mooie romantische kerst eraan en zou ze naar Nederland komen…
Daar is ze nooit naartoe gekomen en korte tijd daarna vertelde ze me dat we niet bestemd waren voor elkaar, ondanks de verliefdheid waarin we onszelf bevonden. Ik nam me voor dat de komende vrouw van mijn leven iemand moest zijn waarvoor ik nóg intensere gevoelens zou hebben dan dat ik voor haar voelde…

Steeds meer vrienden en kennissen gingen trouwen, kregen kinderen…
Was er nog hoop voor mij? Was er nog iemand voor mij bestemd?
Adviezen van vrienden hielpen me niet verder: “gebruik Tinder, ga naar Funkyfish, ga naar e-matching, laat ons een date voor je regelen!“
Ik wist me bemoedigd door een christelijk spreker die ik al jaren als voorbeeld had. Hij was uiteindelijk 36 jaar oud eer dat hij trouwde. Ik bedacht me dat ik in ieder geval tot die tijd nog hoopvol kon zijn en ging heerlijk genieten van het vrijgezellenleven.

En nu?
Ik blijk vandaag alweer een week verkering te hebben.
Ik ben een Vriend.
Ik heb een Vriendin.
Ik ben me nog niet bewust wat die termen inhouden. Het is nog niet tot me doorgedrongen.
Hoe ben ik hierin terecht gekomen?
Droom ik?
Wat is er de afgelopen weken gebeurd dat ik opeens geen vrijgezel meer ben?

Daar ga ik in een volgende blog maar eens over schrijven…

 

Soul Survivor 2017/ Gebed/ Jouw hart / Vriendschap

Soul Survivor 2017/ Gebed/ Jouw hart / Vriendschap

De afgelopen dagen mocht ik er weer heen: het Soul Survivor festival.
Al meer dan 10 jaar is het de plek waar ik het liefste ben. Op dit moment bestaat het alweer 20 jaar in Nederland!
Ik weet nog goed hoe het voelde toen ik er voor het eerst was. Het was toen nog in een sporthal in Arnhem. Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe het voelde toen ik met een oproep naar voren ging en mensen voor me baden en ik lange tijd op de grond lag in de glorie.
Ik herinner me nog goed hoe geweldig het voelde om Tim Hughes aanbidding te zien leiden en hem voor het eerst ”Light of the world" te horen zingen. Mijn leven werd getransformeerd door die momenten.

Daniel Hoogteijling was een van de leiders en mijn grote voorbeeld. Vandaag besefte ik me waarom van al die geweldige leiders hij mij het meeste wist te raken. Als hij iets vertelde dan ging het eigenlijk altijd over vriendschap met God. Ik zag hem vertellen over een God die emoties had, een God die genieten kan van mensen, een God die verliefd op ons is. Ik zag hoe zijn hart overstroomde en hij er emotioneel van werd. Zijn boodschappen waren niet hoogdravend over de geestelijke wereld, wonderen, profetieën en dergelijke. Zijn boodschap had een eenvoudigheid waar ik uren naar kon luisteren. Als hij ging bidden voor mensen dan zag ik Jezus het hart van mensen vastpakken. Hij is een van de mensen geweest die mijn reis met Jezus enorm beïnvloed heeft. En ik wilde zijn zoals hij…

Nu, jaren later, bevind ik mezelf nog steeds op dit festival. Het festival heeft me altijd een thuisgevoel gegeven. Veel vrienden en leiders zijn verder getrokken, maar ik kon dat niet. Ik kan dat nog steeds niet. Een aantal jaren heb ik ministry mogen doen, heb ik mogen zien hoe kleine versies van mijzelf door gebed op de grond in de glorie kwamen te liggen. Ik heb mogen zien hoe levens van anderen getransformeerd werden. En ieder jaar wist God mijn hart ook altijd weer dieper en dieper te raken.

Nu bevind ik me voor het 2e jaar op de plek van Coördinator Gebedstent. Opeens ben ik een van de mensen die anderen mag inspireren op het festival. Opeens krijg ik een tent van 10 x 10 in handen en mag ik ermee doen wat in mijn hart leeft en het is een droom die uitkomt! Ik vind mezelf geen geweldige coordinator, ik vind mezelf meer een soort chaoot. En ik vind mezelf geen expert op het gebied van gebed, maar praten met Jezus is wel wat ik het allerliefste doe in mijn leven.

Jarenlang heb ik meegelopen in de gebedswereld, ben ik deel geweest van gebedshuizen, ben ik een half jaar op stage in IHOP Kansas city geweest, maar toch kon ik er niet de vervulling vinden die ik zocht. Voor mij voelde het vaak nog alsof ik als bidder God moest overtuigen van dingen die Hij zou moeten doen. Terwijl ik meer geloof dat God door gebed ons wil overtuigen van wat er in Zijn hart en gedachten leeft. Op die manier gaan we meer en meer denken en voelen zoals Hij en stroomt Hij door ons hart heen als we bidden, als we zingen, als we werken, feesten, studeren en het leven beleven. Ik ben geen voorbidder zoals sommige mensen om me heen zijn. Zij die altijd lekker proclameren, ernstig kunnen kijken, het uitroepen naar God en niet rusten voordat ze de doorbraak ervaren die ze willen zien. Ik kan intens genieten van die momenten, begrijp me goed, ik ben een lam, maar ik hou ontzettend veel van de momenten waarop we schreeuwen als leeuwen! Maar soms kan het me weleens onzeker maken. Soms bespringt onzekerheid me weleens als ik achter mijn naam zie staan dat ik een gebedstent leid… En toch weet Jezus me dan weer op te bemoedigen:

”Nick, je bent Mijn vriend, je kiest voor Mijn hart, en dat is het meest krachtige dat je doen kan met je leven. Soms huil je met Mij. Soms lach je met Mij. Soms schreeuw je het met Mij uit. En soms ben je stil met Mij. Je diepste verlangen is om Mijn hart te kennen en om iemand te zijn waar Ik mij thuis bij mag voelen. En dat is voor mij kostbaarder dan alle gebedstechnieken die mensen zouden kunnen toepassen. Wat heb je aan een open hemel, als je hart gesloten is? Wat heb je aan een doorbraak als je eigen hart nog niet opengebroken is? Zonder liefde, zonder vriendschap met Mij, zonder relatie van hart tot hart is alle moeite die mensen doen uiteindelijk niets waard.”

Op dit soort momenten, die ik vaak heb als ik in het bos loop, breekt mijn hart en lopen tranen van dankbaarheid over mijn wangen: “Jezus, Je kent mij echt. Je ziet mij als Nick en niet als een werknemer.“ Dat geeft me de moed om me te durven geven aan zo`n gebedstent. Dat maakt dat ik trots durf te zijn op wat ik met mijn team creëren mag op zo`n festival. Het is een plek van vriendschap met God, een plek waar mensen mogen zijn. Het is een plek waar je Jezus mag horen zeggen dat je goed bent zoals je bent en waar je mag leren praten met Hem.

Een generatie jongeren helpen om vriendschap met God te krijgen van hart tot hart. Dat is de droom van mijn leven. En dat stukje mocht ik op Soul Survivor delen. Het is spannend, kwetsbaar, kost energie, geld, tijd, maar ik zou niet anders willen dan dit te mogen doen tot ik stadions vol zie met mensen die begonnen zijn aan de reis van vriendschap met Jezus.

Dit afgelopen festival was in zijn geheel helemaal te gek en heb ik in de gebedstent onwijs mooie momenten van aanbidding gehad, van rust, van gebed, van genieten, van slapen 😉 Ik heb mogen zien hoe mensen Jezus diep ontmoeten, hoe ze mochten ervaren dat ze uren achter elkaar mochten liggen op de bank zonder iets te hoeven doen. Ik heb sprekers uit het land binnen mogen zien komen en vol vuur mogen zien vertrekken. Wauw, als het zou mogen, dan doe ik het volgend jaar weer. En als dat niet zou mogen dan duikt er ongetwijfeld ergens anders een tent op waarin ik mensen weer mag helpen om te ontdekken wat vriendschap met God is. Ik heb niet veel ambities in mijn leven, maar dit is er een van!

Vriendschap met God ervaren werkt het beste in een cultuur van vriendschap, en dat heb ik mogen ervaren in het team waarmee ik werkte. Stuk voor stuk zijn zij vrienden die mijn hart kennen en waarvan ik hun hart ken. Ik vraag ze niet om mij te helpen vanwege hun kwaliteiten, maar vanwege hun harten. Vaak als ik aan hen denk dan voel ik me zo klein worden. Dan vraag ik me af waarom zulke talentvolle amazing mensen met mij zouden willen werken, met een chaoot die vriendschap met Jezus als hoofddoel heeft?! En dan herinner ik me weer dat wat Jezus tegen mij zei ook geld voor hun gedachtes over mij: ”Nick, het gaat ons om wie je bent, en niet om wat je doet”.
Ik ben zo onwijs dankbaar dat ik mijn leven met dit team mag beleven. En ik ben onwijs dankbaar dat ik dat ook binnen het team van Soul Survivor mag ervaren, een beweging met vriendschap als basis.

“Het gaat om wie je bent, om jouw hart, en niet om wat je doet“ #Jezus #SoulSurvivor #mijzelf #glorie