Ik (be)leef met je mee

Ik (be)leef met je mee

Terwijl ik luister naar de muziekband die me altijd het gevoel geven alsof ik even in een veilige schuilplaats ben, schrijf ik deze blog.

Zoals velen nu doen die in quarantaine zitten komen ze bij elkaar en streamen zij hun aanbidding de wereld in.

Ik weet niet precies waarom, ik wilde nog even wat thuiswerk doen, maar nu ben ik dit aan het schrijven, soms loopt het even wat anders. Het is niet perse dat ik denk dat ik iets te vertellen heb, maar dat is het mooie van een blog toch? Soms wil je gewoon iets delen dat in je omgaat 🙂

In een tijd zoals deze besef ik me des te meer hoeveel perspectieven en invalshoeken er zijn in de wereld om me heen.
`Zoveel mensen, zoveel perspectieven` zegt men weleens. Daar ben ik het mee eens.
Eerlijk gezegd ben ik er moe van geworden. Ik ben moe geworden van het kiezen wat de beste gedachtes zijn die ik hebben moet: wat is gezond, hoeveel boodschappen doen, lukt mijn trouwerij nog, gaat mijn werk nog door, waar gaat de mensheid heen, wie is de baas over mijn leven, wat moeten we nu doen, wat is nu belangrijk?!

Ken je dat? Dat je begint met positief denken maar dat het opeens lijkt alsof dat je steeds meer energie kost? Alsof je tegen de wind inloopt?

De pessimisten lijken feiten te verzamelen die hun negatieve perspectief bevestigen,de realisten zoeken naar feiten om zich geruster te voelen dan de pessimisten, de optimisten zoeken naar feiten die positiever zijn dan de realisten, maar sommigen van hen raken ontmoedigd en sluiten zich aan bij de nihilisten en besluiten zich niets meer te bedenken…. en wat houden we over… een soep van verwarring, van angst, van mensen die het allemaal eigenlijk niet meer weten maar er toch het beste van proberen te maken met elkaar, wat in zichzelf te prijzen is.

Ik bedacht me wie ik ben in dit plaatje van denkers. Iedere vorm heeft zijn voordelen, maar ook iedere vorm heeft zijn beperkingen. Ik ben moe geworden van het jongleren met al deze denkwijzen. Ik schaar mezelf onder de optimisten, maar met denkkracht alleen kom ik er niet, met denkkracht alleen blijf ik niet overeind. Dus ik geef het op, ik ben ermee gestopt, ik ben gestopt met het leunen op mijn eigen inzicht, met het leunen op de inzichten van anderen. Natuurlijk luister ik naar de inzichten en adviezen van anderen, maar ik wil er niet meer op `leunen`. Snap je wat ik bedoel?

Makkelijk vind ik het niet. Afgelopen tijd word ik soms overweldigd door emoties. Ik red me wel, maar de kwetsbaren die het al moeilijk hebben om me heen? De mensen die al zwaarmoedig zijn, of eenzaam, of de touwtjes aan elkaar proberen te knopen? Ik zou dan haast die pessimist willen zijn en het einde van de wereld willen inluiden, gewoon, omdat dat dan even een gevoel van geruststelling geeft. Maar nee, ik vecht, ik verzet me, zo is het leven niet bedoeld, dit matched niet met hoe ik wil dat de wereld in elkaar zit! Emoties komen weer omhoog, boosheid…

Waar kan ik op bouwen, waar kan ik op leunen, op wie kan ik leunen?
Op de pessimist, de realist, de optimist of toch misschien de nihilist; even nergens meer aan denken?
Ze hebben me allemaal teleurgesteld op enig moment in mijn levensreis.
Terwijl ik dit schrijf, en terwijl ik vanmorgen in het bos wandelde hoor ik die zachte maar zelfverzekerde stem tegen me zeggen:

`je mag op Mij leunen Nick, ik laat je niet in de steek. Welke gedachte je ook maar hebt, Ik veroordeel ze niet, Ik plak geen stickers op jouw gedachtes die onderscheid geven in goed en fout. Ik nodig je uit om op Mij te leunen. Ik ben er altijd al geweest en Ik zal er altijd voor je zijn. Ben je moe van al je denken? Leg je hoofd op Mijn borst. Leg je hoofd maar op Mijn schouder.`
Het is alsof ik die stem een lied hoor zingen wat ik lang geleden geschreven heb:
wees maar thuis bij Mij, leg je hoofd maar op Mijn schouder,
wees maar thuis bij Mij, en laat Mij van je houden`
Zoek je een plaats om te rusten? Hier ben Ik
Zoek je een plaats om jezelf te zijn? Hier ben Ik, Hier ben Ik`

Ik wil je in deze tijd uitnodigen op dat stuk van die reis waar ik mezelf nu bevind. De reis om nóg meer te leunen op Hem.
Ken je die oefeningen waarin je jezelf achterover laat vallen in iemands armen? Hoe spannend is dat!?
Of wanneer je je hoofd op iemands schoot mag leggen maar dat je merkt dat je toch niet helemaal je hoofd durft neer te leggen en je jezelf inhoud?
Dat is de plek waar ik me voel staan, en ik kies ervoor om me te laten vallen, om mijn hoofd echt neer te leggen, om echt te leunen.
Ik rommel ook maar wat aan, ik ben ook helemaal geen expert hierin, maar dat is het mooie, vallen is vallen, leunen is leunen, het maakt niet uit hoe je het doet dus probeer het maar. Weet dat ik dit momenteel ook aan het uitvogelen ben.

Luister een mooi muziekstuk, ga de stilte in, laat je meevoeren in het moment, probeer even niet te denken aan wat fout gaat, of aan wat goed moet gaan. Leun op die Stem die zegt:

`Ik ben bij je, Ik beloof je niet dat je geen pijn, teleurstelling of lijden tegenkomt, maar ik kan je wel beloven dat ik in dat alles naast je sta, voor je uit ga, achter je sta, en in jou leef.

Ik (be)leef dit leven met je mee.



Oceaan (Glorytake #1)

Oceaan (Glorytake #1)

Liedjes schrijven is iets wat ik altijd graag gedaan heb. Soms is het poëtisch, soms een verhaal, soms een schreeuw van verlangen, maar het moet vooral zo dicht mogelijk bij mijn hart liggen. Ik heb een rugzak vol liedjes geschreven de afgelopen 15 jaar. Uiteraard laat ik daar maar 1% van horen, wat volgens mij geld voor iedere songwriter, maar ik bedoel ermee te zeggen dat het iets is waar ik niet vanaf kom; liedjes komen uit me voort, en het is tijd dat ik daar nog meer waarde aan hecht.

Een verlangen dat ik heb is om mijn liedjes op een album te gaan zetten. Ten eerste bijvoorbeeld tijdens een live-setting met een band om me heen. Daarna in de studio zelf.

Al veel te lang stel ik dit uit, en daarom begin ik nu met mijn eerste Glorytake. Een rauwe opname van een liedje, ik en mijn gitaar, op mijn slaapkamer, buiten, in de auto, of waar dan ook. Soms met een vriend of vriendin, een piano of ander instrument erbij. Op deze manier wil ik mezelf in beweging zetten en trots leren zijn op wat ik graag doe zodat een album dichterbij komt.

Soms denk ik: `als ik het zelf al fijn vind om naar het liedje te luisteren dat ik schrijf, dan is er vast nóg wel iemand die er wat aan heeft, toch?`

Oceaan
Dit liedje is ontstaan uit het besef dat we omringt zijn door een oceaan van liefde. We zien het niet altijd, we voelen het niet altijd, maar het is er wel.
Op het moment dat ik dit zing, of als ik me dit bedenk dan voel ik me helemaal vervult worden. Het helpt me als ik me verdrietig voel, maar ook als ik me eenzaam voel. Ook zit er in dit lied een stuk dat geinspireerd is doordat een vriend van me aan de andere kant van de wereld was en ik en zijn familie hem erg misten. Het besef dat God bij hem was, ook aan het einde van de aarde, dat gaf troost en vrede.
Het einde van het lied is als een gebed dat ik graag bid als het leven me even overweldigd: `ik ben veilig, veilig bij Jou, veilig in de handen van de God die ik vertrouw`

Songtekst:
Liefde oneindig
In alles om ons heen
En diep diep van binnen
Zijn wij samen één

Als ik in Jouw ogen kijk
Worden al mijn angsten stil
Bij jou te zijn
Is alles wat ik wil

Je bent als de golven van de zee
Je wast over ons heen
Je wast over ons heen

Je neemt me mee, naar die plaats
Waar ik zelf niet meer kan staan
Je bent als een oceaan
Als een oceaan

Tot het einde van de aarde
Hoe ver ik ook zou gaan
Ik ben nooit alleen
Want jij bent altijd daar (bij mij)

Tot het einde der tijden
Al zou de wereld ooit vergaan
Ik ben nooit alleen
Want jij bent altijd daar (bij mij)

Ik ben veilig
Veilig bij Jouw
Veilig in de handen
Van de God die ik vertrouw (waar ik van hou)


Wakker geschud, om opnieuw te dromen.

Wakker geschud, om opnieuw te dromen.

Zoveel gebeurd!
Zoveel te vertellen over de afgelopen 2 jaar waarin ik niet meer geschreven heb. Zoveel meegemaakt waar ik over had kunnen schrijven. Ik weet nog dat ik schreef over mijn `verkeringsreis deel 1` maar deel 2 is nog steeds niet geschreven. Of wat dacht je van de roadtrip die ik met mijn geliefde (Merie) en 2 vrienden maakte door Amerika, wow, zoveel beleeft!
Of het feit dat ik begin 2019 zzp-er ben geworden en wat dat met me heeft gedaan? En wat gedacht over mijn reis met God? Geloof ik nog steeds? Zijn twijfels toegenomen? Noem ik mezelf nog christen? Heb ik nog dromen?

Ze zeggen weleens: ` het leven gaat sneller naarmate je ouder wordt..`Ik hou niet van het woord `ouder` dus ik bedenk weleens wat ergens achterin de Bijbel staat: in het einde der tijden zullen de dagen ingekort worden.
Ik bedenk me daarbij dat onze dag van 24 uur eigenlijk gaandeweg niet meer 24 uur is, maar dat op dit moment een dag van 24 uur eigenlijk 22 uur duurt in vergelijking met 20 jaar geleden. En dat over 20 jaar een dag van 24 uur eigenlijk 20 uur duurt. Maar wij hebben dat niet door, want alle secondes en minuten lijken nog even lang. Tot zover deze verklaring over de versnelling, lees verkorting, van het leven. 🙂

Langzaam glijdt je weg
Ik ben zo blij dat ik eindelijk weer schrijf. Niemand hield me tegen, behalve ikzelf kennelijk. Gek hoe dat kan gaan.
Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik terug ben en alles voor elkaar heb in mijn leven, maar dat kan ik helaas niet. De afgelopen 2 jaar is het een tijd geweest waarin ik, zonder het sterk te beseffen, langzaam weg aan het glijden was met als dieptepunt het afgelopen half jaar waarin ik dagen heb ervaren die ik als overspannen/opgebrand/deprie/oververmoeid kan bestempelen.
Ooit paniekaanvallen gekend? Nou, als je dat opeens hebt voor het eerst dan schrik je enorm. Of wakker liggen van zorgen? Dat was mij niet echt bekend. Of wakker worden en wensen dat de dag alweer voorbij was?
Allemaal dingen die ik nog niet eerder zo structureel ervaren heb als afgelopen 2 jaar. Wees gerust, het is niet non-stop geweest en als je me kent als vriend of als huisgenoot dan denk je misschien ook wel dat ik wat overdrijf. (ik hou soms van een beetje drama)
Maar wat ik het moeilijkst vond is denk ik dat dit zich allemaal afspeelde onder de oppervlakte en ik probeerde er in mijn eentje bovenop te klimmen. Ken je dat? Ik ben iemand die zich verstopt als het leven moeilijk is en zichzelf weer laat zien als de moeilijkheden doorworsteld zijn. Valkuil nummer 1 voor mij.

Soms wist ik gewoon niet waarom ik me voelde zoals ik me voelde, en ik praatte er veel over met Jezus, en Hij was uiteraard altijd wijs en hoopvol, maar toch maakt het me soms radeloos.

Gaandeweg begint wijsheid door te dringen in de, soms hardnekkige, patronen van mijn leven. Ik heb structuur nodig, ik heb vriendschap nodig, ik heb het nodig mezelf te delen, ik heb het nodig om me niet als een weeskind te gedragen die denkt alles zelf te moeten doen, ik heb het nodig om weer te dromen en die dromen realiteit te maken.
Het blijft een mysterie voor me dat de dingen die ik anderen vertel, ik voor mezelf zo moeilijk vind om toe te passen.

Maar wat maakt dat ik hier nu zit en weer aan het schrijven ben? Het is niet een bevlieging, het is niet even plotseling, het is een bewuste keuze die ik nu maak in het volgen van mijn hart. Dat is eigenlijk wat ik in deze blog wil vertellen.

Wake up!
De afgelopen 3 jaar ben ik me erg bewust geworden van het verlangen om financieel onafhankelijk te leven, om te leven op een manier dat je zelf je tijd indeelt en dat je niet voor een baas hoeft te werken. Vrienden om me heen deelden dat verlangen en youtube staat vol met influencers die tips geven hoe je dit doet. Ik vond hierin ook mijn weg en ik begon te werken in de cryptomuntenhandel zoals bitcoin, dat liep niet lekker, en dat ging over in het handelen op de valutamarkt/beleggingsmarkt. Dat had meer succes en met vallen en opstaan leerde ik daar aardig wat geld in te verdienen. Ik vond het leuk, ik kon het in mijn eentje doen en ik kon er geld mee verdienen. Maar sommigen van jullie zullen misschien al denken: huh, Nick, maar je passie ligt toch bij muziek, Jezus, schrijven en mensen willen inspireren?
Ja, dat klopt, en dat begon zich langzaam naar de achtergrond te bewegen. Mijn gedachte was: als ik financieel onafhankelijk ben, of als ik niet meer voor een baas hoef te werken, kan ik mijn dromen gaan waarmaken.
En wat er dan eigenlijk gebeurd met je dromen, is niets…! Want het schuift altijd naar de toekomst toe. Hieruit leer ik 3 dingen die voor mij persoonlijk niet staan voor `succes` en heel logisch zijn, maar soms dringen dingen pas door als je onderuit gaat.

1. Doe niet altijd wat je leuk vind, ontdek vooral wat je passie is.
2. Als de kern van wat je doet iets is wat je in je eentje doet, zonder relatie met anderen, vraag je dan af of dat is wat je hart werkelijk doet leven.
3. Lekker geld verdienen is absoluut geen waardige vervanging voor het volgen van je dromen, maar het volgen van je dromen hoeft geld verdienen niet uit te sluiten. (de vraag is, wat heeft prioriteit in ons hart)

De 3 bovenstaande punten zijn als een grote valkuil geworden voor me met de afgelopen week als wake-up call.

De finaleklap
Op dit moment is het grote paniek in sommige landen en in de media over het coronavirus. Die paniek heeft ook de financiële markten bereikt en deze week ving ik daar de klappen van op. Het komt erop neer dat mijn investeringen in rook zijn opgegaan doordat de markten in paniek raakten, een paniek die sinds 2008 niet meer had plaatsgevonden. Investeringen waar ik vermogen in had zitten dat bestemd was voor o.a mijn komende trouwerij later dit jaar…

Het licht ging aan, de schok voel ik nog steeds en ik voel me achtervolgd door de stemmetjes die me vertellen hoeveel ik heb gefaald, maar één ding is me duidelijk, ik moet mijn leven omgooien en de deur naar mijn dromen weer openzetten. Dat vele geld verdienen,èn verliezen, deed mijn hart niet opleven, deed mij niet tijd en energie investeren in mijn dromen, deed mij niet losbreken van mijn individualisme, en bovenal, deed mij niet dieper verbonden zijn met de mooiste vrouw waar ik deze zomer mee ga trouwen!

Verantwoordelijkheidsgevoel
Ik begin het verschil te ontdekken tussen leven in je eentje en leven met je geliefde. Toen ik er alleen voor stond vond ik het niet erg om op mijn bek te gaan, want dan stond ik gewoon weer op. Maar als ik nu val, dan heeft dat ook effect op Merie, en dat doet me het woord omarmen wat ik lang op afstand heb gehouden: volwassen worden. Als volwassenheid betekent dat ik nog meer liefde geef aan Merie, dan omarm ik dat.
Maar de volwassenheid die staat voor politiek-correcte, saaie, beschaafde getemdheid, die blijf ik op afstand houden. 😉

Simpelheid, dromen, opstaan
In de kern ben ik een simpel mens, geef me een gitaar, vriendschap, kwetsbaarheid en een tijd van worship en ik ben gelukkig.
Ik wil weer terug naar die simpelheid.
Een goede vriend zei me vandaag: `Nick, kijk eens hoe mooi het is dat je na de afgelopen 2 jaar weer terug bent op deze plek, je hart, je droomplek. Deze 2 jaar ben je niet verloren, deze tijd heeft je opnieuw nog dichter bij je hart gebracht`.

Ik wil er weer voor gaan! Mezelf afstoffen, mijn onzekerheden in de ogen kijken, een geweldige bruiloft gaan neerzetten en de glorie in mezelf en in de wereld om me heen weer gaan ontdekken!

Schrijven, vloggen, dromen, muziek maken, vriendschap hebben met Jezus en die vriendschap helpen groeien in de harten van de mensen om me heen. Dat hoorde ik mezelf 25 jaar geleden al zeggen, ik bedoel, dat wilde ik volgens mij al voordat ik naar de aarde kwam, en nog steeds blijkt dat mijn hartsverlangen 😀

Dus vraag mij af en toe of ik alweer iets geschreven of gemaakt heb, want ik heb het te lang in mijn eentje geprobeerd, en dat was geen succes…

Wat is vriendschap hebben met ons hart?
Dat is volgens mij de vraag die ik in dit leven op mijn bord heb gekregen en dat is een reis die ik meer dan ooit wil voortzetten. Zoals mijn gitaar onlangs vernieuwd is, zo ga ik mezelf ook weer laten horen.

Liefde boven pleasen, kan dat?

Liefde boven pleasen, kan dat?

Soms heb ik van die momenten dat ik op een plek ben met mijn bewustzijn waarin alles lijkt te kloppen. Op die plek is een perfecte vrede, op die plek begrijp ik alles, en tegelijk is het alsof ik niets hoef te begrijpen als ik daar ben.
Het is een plaats waar ik me vrij voel als een vogel, een plaats waar ik mezelf ervaar op de meest pure manier. Het is de plek waarop ik mij compleet voel, waarop ik mij volmaakt voel, een plek waarop al mijn behoeftes voorzien zijn.
Woorden schieten tekort om dit goed te kunnen omschrijven.
Ik zou het hemels noemen.
Ik zou het vrijgemaakt noemen.
Het is voor mij als het ervaren van een eenheid met alles dat er bestaat. Het is als het ervaren van eenheid met God.

Ik weet dat er mensen zijn die niet geloven in mijn concept van God. En er zijn ook mensen die überhaupt niet geloven in iets goddelijks.
Maar dat betekent niet dat die mensen nooit ervaren hebben wat ik geregeld ervaar.
Ik denk dat veel mensen hetzelfde ervaren maar er andere woorden aan geven.

Het is iets universeels dat voor iedereen toegankelijk is, wat voor iedereen te ervaren is.
Hoe oneerlijk zou het zijn als iemand hiervan uitgesloten zou zijn?
Discrimineert het universum? Zou God mensen uitsluiten? Zou een mens zich nooit compleet en vervuld kunnen voelen? Zou dat weggelegd zijn voor enkele speciale mensen?

Nee! Iedereen staat op hetzelfde eeuwige speelveld. Iedereen mag de extase ervaren van pure vreugde, vrede en dat heerlijke vervulde gevoel dat niets iets kan toevoegen of afnemen van dat gevoel. En tja, `gevoel` dekt ook niet de lading. Het is een diep besef, een diep bewustzijn wat ik probeer te omschrijven. Een bewustzijn wat hetzelfde is voor rationele – als voor gevoelsmensen.

Sinds ik me kan herinneren voelt het als mijn missie, als mijn verlangen om dit te onderzoeken en te ontdekken. Er is niets in mijn leven dat heerlijker is dan dit.

Sex, drugs, muziek, eten, drinken, relaties… ze zijn als schaduwen in vergelijking met deze vervulling.
Vanuit deze vervulling veranderen deze schaduwen in de glorie die ze bedoeld zijn te hebben.
Het leven gaat meer licht geven, eten smaakt beter, relaties komen tot leven, competitie verdwijnt, zintuigen komen tot leven!

Tot de dag van vandaag is het mij waard om deze ontdekkingsreis te maken.
Het heeft me geleid in vele worstelingen. Worstelingen met mezelf, met de wereld om me heen, met mensen om me heen.

De druk van wereld
Het is soms zo aantrekkelijk om meegenomen te worden in de ambities waartoe de wereld me uitnodigt.
Succesvol zijn.
Geliefd zijn.
Belangrijk zijn.
Nodig zijn.
Sterk zijn.
Streven en stressen.
`Hetzelfde`zijn als iedereen.

Hoe heerlijk kan het voelen om hetzelfde als anderen te zijn. Dat gevoel van eenheid dat je dan kan hebben. Dat gevoel dat je je opeens gekend voelt. Maar soms is het dan eigenlijk alsof we in een zaal vol eenzame mensen onze eigen eenzaamheid proberen te vergeten. En heel even, voor een klein moment lijkt ons dat te lukken….. heel even…

In mijn opgroeien ben ik zo gewend geraakt aan de status quo van de wereld om me heen dat ik het soms pittig vind om mijn leven anders te leven, om mijn eigen spoor te trekken, om authentiek te durven zijn.

Ik hou van de wijsheid en ervaring van mensen om me heen. Maar ik hou niet van de wetten die mensen met elkaar verzinnen en waar ze elkaar aan proberen te houden. Ze willen het niet, maar ze doen het toch. En we eindigen dan geregeld met een gevoel van falen: ` het lukt ons niet om te leven zoals we dat met elkaar verzonnen hebben`.

Het zijn die stemmen die me dan vertellen:
“Nick, dit is hoe je papa en mama blij maakt….“
“Nick, dit is hoe je de juf en meester blij maakt….“
“Nick, dit is hoe je tiener bent….“
“Nick , dit is hoe je relatie hebt….“
“Nick, dit is waar je gelukkig van wordt….“
“Nick, dit is wat je doet als je 20 bent, dit is wat je doet als je 30 bent, dit is wat je doet als je 40 bent…“
“Nick, dit is een goed mens zijn….“
“Nick, dit is christen zijn…“
“Nick, dit is waar je ons blij mee maakt….“
“Nick, dit is wanneer we zullen zeggen dat je goed genoeg bent….“
“Nick, dit is wanneer God blij met je is…“
“Nick, maak ons blij, zeg wat we willen horen, wees lief, wees vriendelijk, wees een goed voorbeeld…“

Ik wilde alles en iedereen pleasen.
Mijn familie, vrienden, God, de wereld om me heen….
En ik heb op een goede manier gefaald….ik kan het niet meer, ik wil het niet meer.
Gelukkig maar, want ik was best goed geworden in pleasen.

Langere tijd geleden begon de reis waarin ik ging ontdekken hoe ik kon stoppen met het pleasen van de mensen om me heen.
Maar het zat zo diep. Het verlangen naar de goedkeuring van de mensen om me heen zat zo onwijs diep. Het was haast alsof ik me niet compleet voelde, alsof ik me niet vervuld voelde, alsof ik niet gelukkig was, tenzij…..tenzij ik zou voldoen aan de stemmen om me heen…

Ontmoeting met `onvoorwaardelijkheid`
In deze reis verlangde ik des te meer naar die momenten waarop ik die extase ervoer waar ik het eerder over had. Want die momenten zijn altijd opgeborreld in mijn leven. Op de momenten dat ik het niet zocht, dat ik het niet verwachtte, dan was het daar opeens… een warme hemelse aanwezigheid die over me heen spoelde en mij deed verdrinken in woorden van goedkeuring, liefde, acceptatie, gekendheid, verbondenheid….

Op mijn werk, in de kerk, in het bos, op mijn kamer, in het pretpark, tijdens concerten, tijdens momenten van pijn en verdriet, in momenten dat ik me een zondaar voelde, momenten waarop ik naar porno keek, drugs gebruikte, momenten waarop ik loog tegen mensen….

Onvoorwaardelijkheid kwam naar me toe. Hij had maar één verlangen, en dat was mijn hart. Hij zag mij als compleet.
Wanneer je onvoorwaardelijkheid ervaart, dan ervaar je Hem niet op de momenten dat iets goed of fout gaat, maar je ervaart Hem in alle delen van het Leven.

Verbonden met Hem
Soms dan is het alsof ik God hoor zeggen: “Nick, als Ik jou was, dan zou ik schijt hebben aan al de voorwaarden die de wereld om je heen maar op je wil leggen. Ik zou mijn hart volgen voor de volle 100%.“
En opeens besef ik me dan dat Hij het is die mijn leven met mij leeft. Hij en ik, we zijn zó verbonden. We zijn als 2 kaarsen die met elkaar versmolten zijn. Hij en ik, we zijn niet te onderscheiden. We leven het leven samen.
Mijn leven valt hierdoor meer en meer op zijn plek. Die plek is vrede, die plek is de plek waar ik kan `zijn`, waar ik niets nodig heb omdat Hij en ik genoeg hebben aan elkaar.

Wat is liefde?
Nu ben ik in een seizoen in mijn leven dat ik soms niet weet wat liefde is…
Ik heb een geweldige familie, ik heb verkering met de meest glorieuze vrouw op aarde, ik heb onwijs mooie vrienden… en toch…als ik dan de gordijnen van het pleasen wegtrek dan weet ik niet wat er nog over is van al die relaties…
Houd ik wel echt van mijn familie? Houd ik wel echt van mijn vrienden? Is datgene wat ik mijn vriendin geef wel echte liefde? Geef ik mezelf wel echte liefde?

Ik wil niet langer het leven op aarde leven als iemand die voorwaardelijk leeft.
En ja, ik stel dan mensen telleur…
Mensen gaan me stom vinden…
Mensen zullen me dan fout noemen, onchristelijk, liefdeloos, onvolmaakt…
Mijn vriendin kan me dan minder geweldig vinden…
Mensen kunnen me als een zondaar bestempelen of “minder-verlicht“…
Ik val dan af van het voetstuk waar sommige mensen me op gezet hebben…

Ja. Dat gebeurd dan. Gegarandeerd. Dat gebeurd met ons allemaal als we gaan stoppen met het pleasen van anderen.

Ik heb niets meer te verliezen, ik heb niets meer te winnen, ik voel me compleet, vervuld…Ik hoef mensen niet meer te gebruiken om me beter te voelen.

Ik heb mijn baan niet om mezelf te bewijzen…
Ik heb geen verkering genomen om me beter te voelen…
Ik wil niet trouwen omdat ik dat nodig heb…
Ik niet papa worden omdat ik me dan gelukkiger ben…
Ik wil niet naar mijn familie toe en naar feestjes van mensen toe omdat ik iedereen moet pleasen…
Ik schrijf geen liedjes om beroemdheid te ervaren…

Alles wat ik doe wil ik vanuit verlangen doen, wil ik vanuit mijn hart doen, wil ik voelen, wil ik kiezen, wil ik vanuit compleetheid beleven….want vanuit compleetheid komt het leven werkelijk tot leven!
Dus ik ga door met mijn levensreis, ik ga door met het ontdekken van mijn hart, ik ga door met het bouwen van mijn thuis in die plek van hemelse compleetheid.
De plek waar ik Nick mag zijn, zonder voorwaarden, de plek waar ik thuis ben.

Onderweg
Volmaakt in het manifesteren van liefde ben ik zeker nog niet. Gestopt met het pleasen van mensen ben ik op dit moment ook nog niet 100%. Maar ik ben op weg. Ik vind het eng. Ben soms bang voor haters. Afkeuring vanuit mensen die dicht bij me staan in mijn leven. Want vanuit onbekenden kan het me niets schelen. Maar het is het waard om afwijzing over je heen te krijgen als je ervoor kiest om werkelijk te houden van jezelf.
En ook al kunnen haters ons zelfzuchtig noemen: “ Als we groeien in liefde voor onszelf, zal de stroom van liefde naar hen toe alleen maar voller en heerlijker worden.“
En dan blijken we allemaal winnaars te zijn, gevangen in een oceaan van liefde.

Davids Tent , één van de bewegingen van Gods hart.

Davids Tent , één van de bewegingen van Gods hart.

2017 , West Sussex Engeland, een mooi heuvellandschap, veel gras, veel tentjes, 1 grote megacircustent, 72 uur non-stop worship en 5000 mensen die maar één ding verlangen: Gods tegenwoordigheid vieren. Mix dit goed door elkaar, doe daar een onwijs warm zonnetje bij en je hebt David`s Tent, een festival voor iedereen die wil proberen om 72 uur achter elkaar te worshippen zonder te slapen!

Ik mocht er weer bij zijn. Ondertussen voel ik me alweer een veteraan. Al 6 jaar mag ik iedere zomer daar naartoe en al 6 jaar zie ik ieder jaar meer en meer Nederlanders die de weg weten te vinden. Dat vind ik onwijs gaaf! Ik weet nog goed dat ik 6 jaar geleden naar Nederland terug reed en niets liever wilde zien dan dat zoveel mogelijk mensen ook naar het festival zouden komen de volgende keer. En nu hoorde ik zelfs de Engelsen zeggen dat er wel erg veel Nederlanders leken te zijn, haha: missie geslaagd!

Ik bedacht me dit jaar dat het wel mooi geweest is en dat ik misschien maar niet meer ga, maar ik heb me weer vergist, het voelde weer als thuiskomen.

“Nick, doe Davids tent ook! Maar dan in Nederland!“

Ik krijg de vraag geregeld te horen om dit festival ook te gaan houden in Nederland.
En praktisch gezien is dat niet heel moeilijk, hoewel ikzelf organisatorisch niet zo begaafd ben als vele mensen om me heen.
Je zorgt voor een locatie, je bepaalt hoelang je wilt worshippen met elkaar en je vult de uren in met de mensen die graag muziek maken. Kortom, dit zou je zo kunnen starten met genoeg wilskracht en inspanning. En dit soort initiatieven heb ik door de jaren heen ook mogen meemaken in Nederland, en daar geniet ik dan ook echt van. Maar om dat meteen Davids tent te noemen, nee, dat zou ik niet durven.

Wil je een worship-initiatief starten, dan moedig ik je aan en zeg ik: “Ga ervoor!“ Wil je een kopie van Davids tent starten dan zeg ik: “Wacht even, rustig aan.“
Davids tent is niet een losstaand evenement. Het is de vrucht van een movement waar God wereldwijd mee bezig is, het is een uitvloeisel van de Burn24/7-beweging (geleid door Sean Feucht), het is een vrucht van een community van mensen wiens harten dik verbonden zijn met elkaar. En dat is het bijzondere wat je voelt als je daar het terrein op rijd. De vrijwilligers die helpen met het parkeren, hosten op het podium, schoonmaken, koffie schenken, het kampvuur onderhouden, ondersteunen met de worship en achter de schermen het hele jaar door onwijs veel werk verzetten, leven allemaal op dezelfde hartsfrequentie, weten zich allemaal van hart tot hart verbonden met elkaar, met de visie. Stuk voor stuk zijn ze genieters van God, en samen hebben ze een gezamenlijke cultuur gebouwd waarin hun harten verbonden zijn met elkaar. Dat is niet even een trucje, of formule, of verstandelijke overeenstemming die ze daar hebben.
Zij `zijn` en ademen een bijzondere band met elkaar.

Oke, oké, dit klinkt misschien haast te idealistisch. Dat is natuurlijk niet de bedoeling en dat zijn zij zeker niet. En uiteraard is het niet zo ideaal als dat ik het nu allemaal schets. Maar in de kern is dit wel hoe het hart van Davids tent te beschrijven is. Het is bijzonder om te zien hoe verschillende bewegingen van de Geest zichzelf laten zien in ons land en in de wereld om ons heen. Ik vind het gaaf om te zien hoe ieder persoon zich uniek aangesproken voelt door die bewegingen.

Ik moedig jullie en mezelf aan: “ bouw die verbondenheid met mensen,bouw die community van het hart, en beweeg mee met de beweging van de Geest waarin jouw hart zich thuisvoelt.“

Laat de Presence-movement maar zichtbaar worden in Nederland! En hopelijk tot ziens bij Davids Tent 2018!

 

De verkeringsreis begint…

De verkeringsreis begint…

Sommige mensen gaan op huwelijksreis.
Ik niet.
Daar ben ik nog niet aan toe.
Ik ga daarom eerst maar eens op verkeringsreis.

Deze woensdag vlieg ik voor 11 dagen naar Amerika. Ik ga naar een festival in de buurt van Nashville, ik ga daarna een weekje rondreizen, en uiteindelijk via Kansas city weer terug naar Amsterdam.
Het is alweer 5 jaar geleden dat ik voor het laatste in Amerika was. Ik heb er enorm veel zin in om daar weer voet aan land te zetten. Ik ben dat land gaan missen.

Maar waarom is dit dan een verkeringsreis?
Omdat mijn geliefde toevallig ook in deze periode zélfs een maand in Amerika verblijft, en dat wij elkaar op deze 4 november gaan zien en samen verder gaan mini roadtrippen. Eigenlijk wil ik gewoon netflix en chill gaan hebben samen, maar nee, dat zet ik even uit mijn hoofd, we zijn namelijk in the freaking USA! Daar moeten we van genieten!
Sommige mensen vertellen me dat dat best spannend en intens is, om opeens zo lang met iemand te gaan reizen. Vooral als het in het prille begin is van een glorieuze relatie.
Ik dacht dat dat me wat angstig zou maken. Maar eerlijk gezegd merk ik dat ik dat helemaal niet ben!
Ik ben inderdaad wel zenuwachtig, en enthousiast, en een beetje gespannen. Maar dat is vanwege de glorie die voor me ligt, vanwege haar die ik ga ontmoeten! Vanwege de overvloed aan mooiheid die we samen mogen ervaren.
Daarom heb ik het uitgeroepen tot mijn officiële verkeringsreis.

(Uhm…tja, ik weet nog niet helemaal of zij het hier mee eens…maar volgens mij wel hoor!)

Tegelijkertijd zie ik het ook als een tijd waarin ik weer even mag resetten, waarin ik nieuwe mensen hoop te gaan leren kennen en waarin ik nieuwe inspiratie ga krijgen voor het vormgeven van mijn leven. Wat zeg ik? Van mijn leven? Ik bedoel: van dit universum! Ja, laat ik meteen maar groots dromen! Ik heb er zin in! Deze wereld weer terug zien komen naar de speeltuin die het altijd bedoeld is te zijn! Daar geloof ik weer een glimps van te zien ontwaken in mijn hart. En in het hart van mijn de allerliefste, waarmee ik reis. Samen groeien in de orde van het intergalactische `zijn`. Heerlijk!

Over twee weken ben ik weer terug. Ik heb er nu alweer zin in om verslag te doen van mijn reis.
Ik wilde jullie toch nog even kort laten delen in wat gedachtes hierover.
Nu ga ik proberen te slapen, er ligt namelijk een jetlag op me te wachten.

Maar bovenal, het avontuur, en de mooiste vrouw ooit!