Sinds mijn hart en mijn passie voor God meer tot leven komen schrijf ik ook weer meer liedjes, ik voel me weer helemaal opleven alsof ik pure zuurstof inadem. Een van de recente liedjes die ik geschreven heb vind je in deze blog. Deze is ook opgenomen, maar nu in de slaapkamer van mijn huisgenoot Wietse. Hij heeft ook meegedacht met het bijschaven van de tekst en je hoort zijn stem en pianospel. We willen in het vervolg nog meer opnames gaan maken, ook van onze spontane momenten. De kwaliteit is wat rauw, het is niet vlekkeloos, maar dat is ook niet het doel, het is minimaal van belang dat je oren niet pijn doen als je het aanzet en dat je ons hart kan horen zingen.
De tekst In de tekst komen dingen terug waar ik in dit seizoen mee bezig ben (geweest). Het besef dat het leven een reis is, dat je soms faalt, maar dat je nooit alleen bent ook al kun je soms enorm bang zijn of in paniek. Ik voel me dan zo veilig als ik denk aan Hooglied, een boek uit de Bijbel waarin de geliefden ondersteboven zijn van elkaars stem, geur, aanraking en aanwezigheid. Zo voel ik me steeds meer, heerlijk thuis bij Hem. En Hij voelt zich thuis in ons en bij ons en Hij zingt ook over ons! Het is dan een dans met elkaar een lied dat we over elkaar zingen. Het einde van het lied gaat over de eenheid die wij met Hem hebben en die door niets gescheiden kan worden. We raken Zijn hart, Hij raakt ons hart en Hij raakt ons nooit kwijt. Wow!
Jouw Aanwezigheid Het leven is een reis Hij gaat met ons mee Het leven is een avontuur Je wandelt nooit alleen
Soms voelt het leeg Soms voelt het dat je faalt Weet dat Hij in je leeft Hij kent jouw verhaal
Jouw aanwezigheid is alles voor mij Mijn hart leeft op als ik in Je ogen kijk Het geluid van Jouw stem Doet mij zo goed Als ik Jou hoor zeggen “Alles is goed“
Jij bent mijn thuis Verlangen van mijn hart Jij bent mijn veiligheid Jij bent mijn kracht
Jij en ik zijn één voor altijd Ik raak Jou , Jij raakt mij nooit kwijt
(Ik hoeft niet meer bang te zijn Want ik weet Hij zorgt voor mij)
Liedjes schrijven is iets wat ik altijd graag gedaan heb. Soms is het poëtisch, soms een verhaal, soms een schreeuw van verlangen, maar het moet vooral zo dicht mogelijk bij mijn hart liggen. Ik heb een rugzak vol liedjes geschreven de afgelopen 15 jaar. Uiteraard laat ik daar maar 1% van horen, wat volgens mij geld voor iedere songwriter, maar ik bedoel ermee te zeggen dat het iets is waar ik niet vanaf kom; liedjes komen uit me voort, en het is tijd dat ik daar nog meer waarde aan hecht.
Een verlangen dat ik heb is om mijn liedjes op een album te gaan zetten. Ten eerste bijvoorbeeld tijdens een live-setting met een band om me heen. Daarna in de studio zelf.
Al veel te lang stel ik dit uit, en daarom begin ik nu met mijn eerste Glorytake. Een rauwe opname van een liedje, ik en mijn gitaar, op mijn slaapkamer, buiten, in de auto, of waar dan ook. Soms met een vriend of vriendin, een piano of ander instrument erbij. Op deze manier wil ik mezelf in beweging zetten en trots leren zijn op wat ik graag doe zodat een album dichterbij komt.
Soms denk ik: `als ik het zelf al fijn vind om naar het liedje te luisteren dat ik schrijf, dan is er vast nóg wel iemand die er wat aan heeft, toch?`
Oceaan Dit liedje is ontstaan uit het besef dat we omringt zijn door een oceaan van liefde. We zien het niet altijd, we voelen het niet altijd, maar het is er wel. Op het moment dat ik dit zing, of als ik me dit bedenk dan voel ik me helemaal vervult worden. Het helpt me als ik me verdrietig voel, maar ook als ik me eenzaam voel. Ook zit er in dit lied een stuk dat geinspireerd is doordat een vriend van me aan de andere kant van de wereld was en ik en zijn familie hem erg misten. Het besef dat God bij hem was, ook aan het einde van de aarde, dat gaf troost en vrede. Het einde van het lied is als een gebed dat ik graag bid als het leven me even overweldigd: `ik ben veilig, veilig bij Jou, veilig in de handen van de God die ik vertrouw`
Songtekst: Liefde oneindig In alles om ons heen En diep diep van binnen Zijn wij samen één
Als ik in Jouw ogen kijk Worden al mijn angsten stil Bij jou te zijn Is alles wat ik wil
Je bent als de golven van de zee Je wast over ons heen Je wast over ons heen
Je neemt me mee, naar die plaats Waar ik zelf niet meer kan staan Je bent als een oceaan Als een oceaan
Tot het einde van de aarde Hoe ver ik ook zou gaan Ik ben nooit alleen Want jij bent altijd daar (bij mij)
Tot het einde der tijden Al zou de wereld ooit vergaan Ik ben nooit alleen Want jij bent altijd daar (bij mij)
Ik ben veilig Veilig bij Jouw Veilig in de handen Van de God die ik vertrouw (waar ik van hou)
Zoveel gebeurd! Zoveel te vertellen over de afgelopen 2 jaar waarin ik niet meer geschreven heb. Zoveel meegemaakt waar ik over had kunnen schrijven. Ik weet nog dat ik schreef over mijn `verkeringsreis deel 1` maar deel 2 is nog steeds niet geschreven. Of wat dacht je van de roadtrip die ik met mijn geliefde (Merie) en 2 vrienden maakte door Amerika, wow, zoveel beleeft! Of het feit dat ik begin 2019 zzp-er ben geworden en wat dat met me heeft gedaan? En wat gedacht over mijn reis met God? Geloof ik nog steeds? Zijn twijfels toegenomen? Noem ik mezelf nog christen? Heb ik nog dromen?
Ze zeggen weleens: ` het leven gaat sneller naarmate je ouder wordt..`Ik hou niet van het woord `ouder` dus ik bedenk weleens wat ergens achterin de Bijbel staat: in het einde der tijden zullen de dagen ingekort worden. Ik bedenk me daarbij dat onze dag van 24 uur eigenlijk gaandeweg niet meer 24 uur is, maar dat op dit moment een dag van 24 uur eigenlijk 22 uur duurt in vergelijking met 20 jaar geleden. En dat over 20 jaar een dag van 24 uur eigenlijk 20 uur duurt. Maar wij hebben dat niet door, want alle secondes en minuten lijken nog even lang. Tot zover deze verklaring over de versnelling, lees verkorting, van het leven. 🙂
Langzaam glijdt je weg Ik ben zo blij dat ik eindelijk weer schrijf. Niemand hield me tegen, behalve ikzelf kennelijk. Gek hoe dat kan gaan. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik terug ben en alles voor elkaar heb in mijn leven, maar dat kan ik helaas niet. De afgelopen 2 jaar is het een tijd geweest waarin ik, zonder het sterk te beseffen, langzaam weg aan het glijden was met als dieptepunt het afgelopen half jaar waarin ik dagen heb ervaren die ik als overspannen/opgebrand/deprie/oververmoeid kan bestempelen. Ooit paniekaanvallen gekend? Nou, als je dat opeens hebt voor het eerst dan schrik je enorm. Of wakker liggen van zorgen? Dat was mij niet echt bekend. Of wakker worden en wensen dat de dag alweer voorbij was? Allemaal dingen die ik nog niet eerder zo structureel ervaren heb als afgelopen 2 jaar. Wees gerust, het is niet non-stop geweest en als je me kent als vriend of als huisgenoot dan denk je misschien ook wel dat ik wat overdrijf. (ik hou soms van een beetje drama) Maar wat ik het moeilijkst vond is denk ik dat dit zich allemaal afspeelde onder de oppervlakte en ik probeerde er in mijn eentje bovenop te klimmen. Ken je dat? Ik ben iemand die zich verstopt als het leven moeilijk is en zichzelf weer laat zien als de moeilijkheden doorworsteld zijn. Valkuil nummer 1 voor mij.
Soms wist ik gewoon niet waarom ik me voelde zoals ik me voelde, en ik praatte er veel over met Jezus, en Hij was uiteraard altijd wijs en hoopvol, maar toch maakt het me soms radeloos.
Gaandeweg begint wijsheid door te dringen in de, soms hardnekkige, patronen van mijn leven. Ik heb structuur nodig, ik heb vriendschap nodig, ik heb het nodig mezelf te delen, ik heb het nodig om me niet als een weeskind te gedragen die denkt alles zelf te moeten doen, ik heb het nodig om weer te dromen en die dromen realiteit te maken. Het blijft een mysterie voor me dat de dingen die ik anderen vertel, ik voor mezelf zo moeilijk vind om toe te passen.
Maar wat maakt dat ik hier nu zit en weer aan het schrijven ben? Het is niet een bevlieging, het is niet even plotseling, het is een bewuste keuze die ik nu maak in het volgen van mijn hart. Dat is eigenlijk wat ik in deze blog wil vertellen.
Wake up! De afgelopen 3 jaar ben ik me erg bewust geworden van het verlangen om financieel onafhankelijk te leven, om te leven op een manier dat je zelf je tijd indeelt en dat je niet voor een baas hoeft te werken. Vrienden om me heen deelden dat verlangen en youtube staat vol met influencers die tips geven hoe je dit doet. Ik vond hierin ook mijn weg en ik begon te werken in de cryptomuntenhandel zoals bitcoin, dat liep niet lekker, en dat ging over in het handelen op de valutamarkt/beleggingsmarkt. Dat had meer succes en met vallen en opstaan leerde ik daar aardig wat geld in te verdienen. Ik vond het leuk, ik kon het in mijn eentje doen en ik kon er geld mee verdienen. Maar sommigen van jullie zullen misschien al denken: huh, Nick, maar je passie ligt toch bij muziek, Jezus, schrijven en mensen willen inspireren? Ja, dat klopt, en dat begon zich langzaam naar de achtergrond te bewegen. Mijn gedachte was: als ik financieel onafhankelijk ben, of als ik niet meer voor een baas hoef te werken, kan ik mijn dromen gaan waarmaken. En wat er dan eigenlijk gebeurd met je dromen, is niets…! Want het schuift altijd naar de toekomst toe. Hieruit leer ik 3 dingen die voor mij persoonlijk niet staan voor `succes` en heel logisch zijn, maar soms dringen dingen pas door als je onderuit gaat.
1. Doe niet altijd wat je leuk vind, ontdek vooral wat je passie is. 2. Als de kern van wat je doet iets is wat je in je eentje doet, zonder relatie met anderen, vraag je dan af of dat is wat je hart werkelijk doet leven. 3. Lekker geld verdienen is absoluut geen waardige vervanging voor het volgen van je dromen, maar het volgen van je dromen hoeft geld verdienen niet uit te sluiten. (de vraag is, wat heeft prioriteit in ons hart)
De 3 bovenstaande punten zijn als een grote valkuil geworden voor me met de afgelopen week als wake-up call.
De finaleklap Op dit moment is het grote paniek in sommige landen en in de media over het coronavirus. Die paniek heeft ook de financiële markten bereikt en deze week ving ik daar de klappen van op. Het komt erop neer dat mijn investeringen in rook zijn opgegaan doordat de markten in paniek raakten, een paniek die sinds 2008 niet meer had plaatsgevonden. Investeringen waar ik vermogen in had zitten dat bestemd was voor o.a mijn komende trouwerij later dit jaar…
Het licht ging aan, de schok voel ik nog steeds en ik voel me achtervolgd door de stemmetjes die me vertellen hoeveel ik heb gefaald, maar één ding is me duidelijk, ik moet mijn leven omgooien en de deur naar mijn dromen weer openzetten. Dat vele geld verdienen,èn verliezen, deed mijn hart niet opleven, deed mij niet tijd en energie investeren in mijn dromen, deed mij niet losbreken van mijn individualisme, en bovenal, deed mij niet dieper verbonden zijn met de mooiste vrouw waar ik deze zomer mee ga trouwen!
Verantwoordelijkheidsgevoel Ik begin het verschil te ontdekken tussen leven in je eentje en leven met je geliefde. Toen ik er alleen voor stond vond ik het niet erg om op mijn bek te gaan, want dan stond ik gewoon weer op. Maar als ik nu val, dan heeft dat ook effect op Merie, en dat doet me het woord omarmen wat ik lang op afstand heb gehouden: volwassen worden. Als volwassenheid betekent dat ik nog meer liefde geef aan Merie, dan omarm ik dat. Maar de volwassenheid die staat voor politiek-correcte, saaie, beschaafde getemdheid, die blijf ik op afstand houden. 😉
Simpelheid, dromen, opstaan In de kern ben ik een simpel mens, geef me een gitaar, vriendschap, kwetsbaarheid en een tijd van worship en ik ben gelukkig. Ik wil weer terug naar die simpelheid. Een goede vriend zei me vandaag: `Nick, kijk eens hoe mooi het is dat je na de afgelopen 2 jaar weer terug bent op deze plek, je hart, je droomplek. Deze 2 jaar ben je niet verloren, deze tijd heeft je opnieuw nog dichter bij je hart gebracht`.
Ik wil er weer voor gaan! Mezelf afstoffen, mijn onzekerheden in de ogen kijken, een geweldige bruiloft gaan neerzetten en de glorie in mezelf en in de wereld om me heen weer gaan ontdekken!
Schrijven, vloggen, dromen, muziek maken, vriendschap hebben met Jezus en die vriendschap helpen groeien in de harten van de mensen om me heen. Dat hoorde ik mezelf 25 jaar geleden al zeggen, ik bedoel, dat wilde ik volgens mij al voordat ik naar de aarde kwam, en nog steeds blijkt dat mijn hartsverlangen 😀
Dus vraag mij af en toe of ik alweer iets geschreven of gemaakt heb, want ik heb het te lang in mijn eentje geprobeerd, en dat was geen succes…
Wat is vriendschap hebben met ons hart? Dat is volgens mij de vraag die ik in dit leven op mijn bord heb gekregen en dat is een reis die ik meer dan ooit wil voortzetten. Zoals mijn gitaar onlangs vernieuwd is, zo ga ik mezelf ook weer laten horen.
Soms heb ik van die momenten dat ik op een plek ben met mijn bewustzijn waarin alles lijkt te kloppen. Op die plek is een perfecte vrede, op die plek begrijp ik alles, en tegelijk is het alsof ik niets hoef te begrijpen als ik daar ben.
Het is een plaats waar ik me vrij voel als een vogel, een plaats waar ik mezelf ervaar op de meest pure manier. Het is de plek waarop ik mij compleet voel, waarop ik mij volmaakt voel, een plek waarop al mijn behoeftes voorzien zijn.
Woorden schieten tekort om dit goed te kunnen omschrijven.
Ik zou het hemels noemen.
Ik zou het vrijgemaakt noemen.
Het is voor mij als het ervaren van een eenheid met alles dat er bestaat. Het is als het ervaren van eenheid met God.
Ik weet dat er mensen zijn die niet geloven in mijn concept van God. En er zijn ook mensen die überhaupt niet geloven in iets goddelijks.
Maar dat betekent niet dat die mensen nooit ervaren hebben wat ik geregeld ervaar.
Ik denk dat veel mensen hetzelfde ervaren maar er andere woorden aan geven.
Het is iets universeels dat voor iedereen toegankelijk is, wat voor iedereen te ervaren is.
Hoe oneerlijk zou het zijn als iemand hiervan uitgesloten zou zijn?
Discrimineert het universum? Zou God mensen uitsluiten? Zou een mens zich nooit compleet en vervuld kunnen voelen? Zou dat weggelegd zijn voor enkele speciale mensen?
Nee! Iedereen staat op hetzelfde eeuwige speelveld. Iedereen mag de extase ervaren van pure vreugde, vrede en dat heerlijke vervulde gevoel dat niets iets kan toevoegen of afnemen van dat gevoel. En tja, `gevoel` dekt ook niet de lading. Het is een diep besef, een diep bewustzijn wat ik probeer te omschrijven. Een bewustzijn wat hetzelfde is voor rationele – als voor gevoelsmensen.
Sinds ik me kan herinneren voelt het als mijn missie, als mijn verlangen om dit te onderzoeken en te ontdekken. Er is niets in mijn leven dat heerlijker is dan dit.
Sex, drugs, muziek, eten, drinken, relaties… ze zijn als schaduwen in vergelijking met deze vervulling.
Vanuit deze vervulling veranderen deze schaduwen in de glorie die ze bedoeld zijn te hebben.
Het leven gaat meer licht geven, eten smaakt beter, relaties komen tot leven, competitie verdwijnt, zintuigen komen tot leven!
Tot de dag van vandaag is het mij waard om deze ontdekkingsreis te maken.
Het heeft me geleid in vele worstelingen. Worstelingen met mezelf, met de wereld om me heen, met mensen om me heen.
De druk van wereld Het is soms zo aantrekkelijk om meegenomen te worden in de ambities waartoe de wereld me uitnodigt.
Succesvol zijn.
Geliefd zijn.
Belangrijk zijn.
Nodig zijn.
Sterk zijn.
Streven en stressen.
`Hetzelfde`zijn als iedereen.
Hoe heerlijk kan het voelen om hetzelfde als anderen te zijn. Dat gevoel van eenheid dat je dan kan hebben. Dat gevoel dat je je opeens gekend voelt. Maar soms is het dan eigenlijk alsof we in een zaal vol eenzame mensen onze eigen eenzaamheid proberen te vergeten. En heel even, voor een klein moment lijkt ons dat te lukken….. heel even…
In mijn opgroeien ben ik zo gewend geraakt aan de status quo van de wereld om me heen dat ik het soms pittig vind om mijn leven anders te leven, om mijn eigen spoor te trekken, om authentiek te durven zijn.
Ik hou van de wijsheid en ervaring van mensen om me heen. Maar ik hou niet van de wetten die mensen met elkaar verzinnen en waar ze elkaar aan proberen te houden. Ze willen het niet, maar ze doen het toch. En we eindigen dan geregeld met een gevoel van falen: ` het lukt ons niet om te leven zoals we dat met elkaar verzonnen hebben`.
Het zijn die stemmen die me dan vertellen:
“Nick, dit is hoe je papa en mama blij maakt….“
“Nick, dit is hoe je de juf en meester blij maakt….“
“Nick, dit is hoe je tiener bent….“
“Nick , dit is hoe je relatie hebt….“
“Nick, dit is waar je gelukkig van wordt….“
“Nick, dit is wat je doet als je 20 bent, dit is wat je doet als je 30 bent, dit is wat je doet als je 40 bent…“
“Nick, dit is een goed mens zijn….“
“Nick, dit is christen zijn…“
“Nick, dit is waar je ons blij mee maakt….“
“Nick, dit is wanneer we zullen zeggen dat je goed genoeg bent….“
“Nick, dit is wanneer God blij met je is…“
“Nick, maak ons blij, zeg wat we willen horen, wees lief, wees vriendelijk, wees een goed voorbeeld…“
Ik wilde alles en iedereen pleasen.
Mijn familie, vrienden, God, de wereld om me heen….
En ik heb op een goede manier gefaald….ik kan het niet meer, ik wil het niet meer.
Gelukkig maar, want ik was best goed geworden in pleasen. Langere tijd geleden begon de reis waarin ik ging ontdekken hoe ik kon stoppen met het pleasen van de mensen om me heen.
Maar het zat zo diep. Het verlangen naar de goedkeuring van de mensen om me heen zat zo onwijs diep. Het was haast alsof ik me niet compleet voelde, alsof ik me niet vervuld voelde, alsof ik niet gelukkig was, tenzij…..tenzij ik zou voldoen aan de stemmen om me heen…
Ontmoeting met `onvoorwaardelijkheid` In deze reis verlangde ik des te meer naar die momenten waarop ik die extase ervoer waar ik het eerder over had. Want die momenten zijn altijd opgeborreld in mijn leven. Op de momenten dat ik het niet zocht, dat ik het niet verwachtte, dan was het daar opeens… een warme hemelse aanwezigheid die over me heen spoelde en mij deed verdrinken in woorden van goedkeuring, liefde, acceptatie, gekendheid, verbondenheid….
Op mijn werk, in de kerk, in het bos, op mijn kamer, in het pretpark, tijdens concerten, tijdens momenten van pijn en verdriet, in momenten dat ik me een zondaar voelde, momenten waarop ik naar porno keek, drugs gebruikte, momenten waarop ik loog tegen mensen….
Onvoorwaardelijkheid kwam naar me toe. Hij had maar één verlangen, en dat was mijn hart. Hij zag mij als compleet.
Wanneer je onvoorwaardelijkheid ervaart, dan ervaar je Hem niet op de momenten dat iets goed of fout gaat, maar je ervaart Hem in alle delen van het Leven.
Verbonden met Hem Soms dan is het alsof ik God hoor zeggen: “Nick, als Ik jou was, dan zou ik schijt hebben aan al de voorwaarden die de wereld om je heen maar op je wil leggen. Ik zou mijn hart volgen voor de volle 100%.“
En opeens besef ik me dan dat Hij het is die mijn leven met mij leeft. Hij en ik, we zijn zó verbonden. We zijn als 2 kaarsen die met elkaar versmolten zijn. Hij en ik, we zijn niet te onderscheiden. We leven het leven samen.
Mijn leven valt hierdoor meer en meer op zijn plek. Die plek is vrede, die plek is de plek waar ik kan `zijn`, waar ik niets nodig heb omdat Hij en ik genoeg hebben aan elkaar.
Wat is liefde? Nu ben ik in een seizoen in mijn leven dat ik soms niet weet wat liefde is…
Ik heb een geweldige familie, ik heb verkering met de meest glorieuze vrouw op aarde, ik heb onwijs mooie vrienden… en toch…als ik dan de gordijnen van het pleasen wegtrek dan weet ik niet wat er nog over is van al die relaties…
Houd ik wel echt van mijn familie? Houd ik wel echt van mijn vrienden? Is datgene wat ik mijn vriendin geef wel echte liefde? Geef ik mezelf wel echte liefde?
Ik wil niet langer het leven op aarde leven als iemand die voorwaardelijk leeft.
En ja, ik stel dan mensen telleur…
Mensen gaan me stom vinden…
Mensen zullen me dan fout noemen, onchristelijk, liefdeloos, onvolmaakt…
Mijn vriendin kan me dan minder geweldig vinden…
Mensen kunnen me als een zondaar bestempelen of “minder-verlicht“…
Ik val dan af van het voetstuk waar sommige mensen me op gezet hebben…
Ja. Dat gebeurd dan. Gegarandeerd. Dat gebeurd met ons allemaal als we gaan stoppen met het pleasen van anderen.
Ik heb niets meer te verliezen, ik heb niets meer te winnen, ik voel me compleet, vervuld…Ik hoef mensen niet meer te gebruiken om me beter te voelen.
Ik heb mijn baan niet om mezelf te bewijzen…
Ik heb geen verkering genomen om me beter te voelen…
Ik wil niet trouwen omdat ik dat nodig heb…
Ik niet papa worden omdat ik me dan gelukkiger ben…
Ik wil niet naar mijn familie toe en naar feestjes van mensen toe omdat ik iedereen moet pleasen…
Ik schrijf geen liedjes om beroemdheid te ervaren…
Alles wat ik doe wil ik vanuit verlangen doen, wil ik vanuit mijn hart doen, wil ik voelen, wil ik kiezen, wil ik vanuit compleetheid beleven….want vanuit compleetheid komt het leven werkelijk tot leven!
Dus ik ga door met mijn levensreis, ik ga door met het ontdekken van mijn hart, ik ga door met het bouwen van mijn thuis in die plek van hemelse compleetheid.
De plek waar ik Nick mag zijn, zonder voorwaarden, de plek waar ik thuis ben.
Onderweg Volmaakt in het manifesteren van liefde ben ik zeker nog niet. Gestopt met het pleasen van mensen ben ik op dit moment ook nog niet 100%. Maar ik ben op weg. Ik vind het eng. Ben soms bang voor haters. Afkeuring vanuit mensen die dicht bij me staan in mijn leven. Want vanuit onbekenden kan het me niets schelen. Maar het is het waard om afwijzing over je heen te krijgen als je ervoor kiest om werkelijk te houden van jezelf.
En ook al kunnen haters ons zelfzuchtig noemen: “ Als we groeien in liefde voor onszelf, zal de stroom van liefde naar hen toe alleen maar voller en heerlijker worden.“
En dan blijken we allemaal winnaars te zijn, gevangen in een oceaan van liefde.
Als je ouder wordt kan je opeens woorden vinden voor gevoelens die je al had toen je 4 jaar oud was. Opeens begrijp je na 30 jaar wat dat gevoel betekende dat je op die jonge leeftijd voelde.
Al zo lang als ik me kan herinneren vind ik het in mijn leven belangrijk om anders en authentiek te mogen zijn. Ik heb het altijd belangrijk gevonden dat er ruimte voor mij en anderen kon zijn om helemaal hun gekke,bijzondere, eigenwijze, creatieve, glorieuze zelf te laten zien.
Het is een reis geweest waarin ik de `andersheid` van anderen niet altijd gevierd heb zoals ik zou willen. Maar in die reis heb ik wel altijd geweten en gevoeld wanneer ik mezelf of anderen niet behandelde naar de onwijs grote waarde die ze eigenlijk hebben.
Dat mensen verschillend zijn is iets heel moois. Maar wanneer dat verschil uitgelegd word als iets wat verkeerd is dan gaat het mis. In veel van die gevallen hebben mensen niet in de gaten dat hun woorden een negatieve,afkeurende of veroordelende lading bevatten. Ik ben iemand die vooral de lading van woorden aanvoelt, en heb dat dus ook op jonge leeftijd zo ervaren.
Als we iets tegenkomen in ons leven wat er anders uitziet dan wat we gewend zijn dan kunnen we een reactie van verbazing voelen, soms reacties van afkeer, en soms dat we enorm moeten lachen om dat wat we zien. Met mijn vader kon ik enorm lachen als we televisie keken en opeens iemand zagen waarvan de stem, neus, haren of dergelijke er anders uitzagen dan wat we standaard gewend waren in ons eigen leven. Lachen om elkaar als mensen kan heel leuk zijn, maar de lijn tussen gewoon verbaast zijn over iemands `andersheid` of dat gebruiken als een manier waarop je jezelf verheft boven die persoon, is erg dun.
In de meeste gevallen hebben we dat niet eens in de gaten.
Ik kan me heel goed voorstellen dat Degene die ons gemaakt heeft erg kan lachen om de vele variaties die er zijn van ons, en met Hem lach ik ook graag om mezelf en anderen.
Als ik terugkijk op mijn jeugd dan zie ik best een aantal momenten waarop mensen (kennelijk) verbaasd waren over mijn `andersheid` en mij soms het gevoel gaven alsof er iets mis was met me. In deze blog wil ik gewoon wat delen over de momenten waarop het voelde alsof mijn lichaam niet goed genoeg zou zijn.
Het lijkt alsof ik altijd wel een soort `bumper` rondom mijn zelfbeeld heb gehad die me grotendeels goed deed voelen. Ik bedoel, ik vond het niet erg om anders te zijn dan anderen, om niet mee te lopen met de massa. Buitengesloten voelde ik me niet want ik sloot mezelf eigenlijk al buiten. Mijn ervaring is dat mensen mijn aanwezigheid grotendeels prettig vonden en af en toe zelfs vermakelijk. Dus wat dat betreft hebben de meningen van al die mensen de kwaliteit van mijn leven op lange termijn niet verslechterd, maar op die momenten in het verleden voelde het soms niet tof.
Ik ga gewoon beginnen met het beschrijven van wat delen van mijn lichaam die voor anderen kennelijk vreemd of opvallend zijn geweest. Ik wil dit delen omdat ik gewoon zo graag wil dat we allemaal nog meer groeien in liefde voor onszelf en elkaar. En het enige dat ik dan kan doen is mijn eigen verhaal hierover vertellen.
Je huidskleur is niet goed! Ergens in het begin van mijn leven werd ik me er van bewust dat er iets mis leek te zijn met mijn lichaam. Het eerste waarvan ik me bewust werd was dat mensen mijn huidskleur vreemd vonden. Ik heb altijd een hele lichte gevoelige huid gehad, ik verbrand snel en je ziet mijn bloed goed stromen door mijn aderen heen. Als ik intensief aan het spelen was of als ik voetbalde dan werd ik al snel enorm rood van verhitting. Ik weet nog goed dat ikzelf dat geen probleem heb gevonden. Maar waarom leken anderen om mij heen daar dan zo de aandacht op te moeten richten? Voor de één was ik te rood, voor de ander was ik te bleek. Als ik gesport had dan moest iedereen me zeggen dat ik een rode biet was. Als ik op het strand was, of in een zwembad, keken mensen me na of lachten ze me uit. Vrienden, broers en vreemde mensen, het kwam van alle kanten. Bleekscheet, witte, `ik krijg lasogen van je`, rode biet, etc etc.
Op sociale gelegenheden of in groepssettings kon je snel zien dat ik wat verlegen was en rood aan kon lopen, helaas zaten er dan altijd mensen in de groep die dat dan opeens wilden aanstippen…(maar waarom?!)
Nog steeds gebeuren al die dingen als ik op het strand kom, of als ik gesport heb. Soms voel ik gewoon de verbazing van mensen die kennelijk nog niet eerder zo`n wit persoon als ik hebben gezien. Maar soms, vanuit mensen die dichter bij me staan, voel ik hoe ze zichzelf met mij vergelijken en de lading van hun woorden lijkt te zeggen: `oeh, gelukkig ben ik bruiner dan jij, wat erg dat jij zo`n lichte huid hebt Nick`.
Door de jaren heen heb ik vele verklaringen gevonden waarom mensen zich kunnen gedragen op die manier, maar dat is nu niet de reden waarom ik dit schrijf.
Ik vind het gewoon zo balen dat we als mensheid soms onze eigenwaarde op zo`n oppervlakkige manier proberen op te krikken. Iets wat we veelal niet eens in de gaten hebben.
Ik zou zo graag willen dat we allemaal kunnen genieten van ons lichaam zoals het is, want het is zo glorieus!
Wat is er met je hoofd? Later in mijn jeugd kreeg ik reacties over de grootte van mijn hoofd.
(`Huh, wat is daar nu weer mis mee dan?`)
Eigenlijk verliep dat op eenzelfde manier als over mijn huidskleur. Mensen om me heen uitten een soort verbazing over de vorm van mijn hoofd en moesten daar dan kennelijk zoveel mogelijk mensen bij betrekken.
(Waarom deden jullie dat?!)
Er kwamen geregeld reacties op mijn hoofd en huidskleur, het voelde alsof ik niet mocht zijn wie ik was. Op de een of andere manier had ik op jonge leeftijd al het bewustzijn dat deze reacties van een soort oppervlakkige orde waren, dat bewustzijn hielp me in mijn jeugd om er niet tegen te gaan vechten of er erg last van te hebben.
Ik heb het nooit als pesten gevoeld, maar voor sommige mensen kan zoiets denk ik wel als pesten voelen. De grote vraag over dit soort gedrag is bij mij altijd geweest: `waarom?`
Hey, een moedervlek! Op de middelbare school waren er klasgenoten die de moedervlek op mijn wang afkeurden. Ik vond het in die tijd zielig voor hen dat ze dat gevoel over mij hadden. Haha, waren er geen belangrijkere dingen om mee bezig zijn in je leven? Het was interessant om te zien hoe een groep klasgenoten zich dan soms kon verenigen tegen mij in het afkeuren van mijn gezicht. Ik was in de eerste jaren op de middelbare school niet altijd een lieverdje, tenminste, ik hield niet van groepjes die een leider volgde, ik wilde graag voor mezelf nadenken, maar die houding konden mijn klasgenoten niet altijd waarderen kennelijk.
De haartjes op je armen…
Een deel van mijn lichaam wat kennelijk anders was maar waar ik geen afkeuring over heb gevoeld zijn de haartjes op mijn armen. Ik herinner me nog goed dat mijn broer daar dan met verbazing naar leek te kijken en dan aan die haartjes ging trekken. Zijn armen hadden namelijk haast geen haartjes erop. Aan die momenten heb ik alleen maar positieve herinneringen. Dat is een voorbeeld waarin ik merkte dat ik `anders` mocht zijn zonder dat afkeuring door hun woorden heenstroomde.
Ik bedacht me soms dat ik graag een oudere man wilde zijn want die hadden kennelijk geen mensen om hen heen die zich zo gedroegen. Oudere volwassen mensen die dat soort dingen niet toch? 😉
Helaas blijkt dat het van alle leeftijden is en dat het soms tot uiting komt in een vorm van racisme of discriminatie.
(`Tja, kennelijk is het leeftijdloos.`)
Tegenwoordig kijk ik geregeld in de spiegel en word ik dronken van blijdschap over de persoon die ik daarin zie staan. Veel mensen blijken blij te zijn met de lange haren die ik heb. Daar wordt ik erg blij van, maar tegelijkertijd zijn goedkeuring en afkeuring twee zijden van dezelfde medaille en wil ik beiden niet nodig om te weten hoe mooi ik ben.
We zijn mooi!
Mooier dan de zon, de maan de sterren.
We zijn groots!
Grootser dan dit heelal en verder.
Een van de dingen waar ik van droom is dat de mensheid een nog grotere liefde gaat krijgen voor haar lichaam. Ik geloof dat alles in ons verbonden is met elkaar en dat als onze liefde voor ons lichaam groter en dieper word dat genezing en manifestaties van glorie, te zien gaan zijn in ons lichaam. Daar kan ik enorm enthousiast van worden!
Ons lichaam gaat dan stralen, zweven, gloeien, net zoals het lichaam van Jezus ging stralen als de zon. Ik kan niet wachten om dat mee te maken met elkaar!
Ontdekken hoe hemels ons lichaam nu al is.
De incarnatie…
Wauw, heerlijk!
We zijn hemelser dan we beseffen.
Recente reacties