door admin | okt 1, 2017 | Blog, Nick
Ieder jaar vraag ik me weer af wat ik precies voel bij mijn eigen verjaardag.
Het zijn altijd weer gemixte gevoelens.
Ik voel een enthousiasme over het feit dat ik besta, dat ik leef en dat er een dag is waarop ik zonder schroom aandacht mag vragen aan íedereen.
Tegelijkertijd voel ik een soort schaduwkant. Dat is de kant die ik niet goed begrijp van mezelf.
Die schaduwzijde is de zijde die zich wil verstoppen, die niet aandacht durft te vragen, die gespannen raakt als die denkt aan de mensen die zijn verjaardag willen vieren met hem. De kant die soms bang is bij het vooruitzicht aan al die mensen die hem willen knuffelen, willen zoenen, willen vragen wat hij voelt op deze dag.
Om mezelf te kunnen verklaren pas ik weer de standaard psycho-analyse toe, zoals ik ieder jaar doe.
Ik graaf in het verleden…
Eerlijk gezegd heb ik goede herinneringen aan mijn verjaardagen toen ik klein was: trakteren op school (zakjes chips!), de klassen rond en daarna de overgebleven zakjes chips opeten met je beste vriendjes, kinderfeestjes waarbij we gingen zwemmen of bowlen (neem je zwembroek mee, wat we gaan doen is een verassing!), of retro-spelletjes doen zoals met een blinddoek dingen proeven. Dat was mijn favoriete spel. Het spel met een bak water en een snoepje of appel erin vond ik het minst leuk. Ik dacht dan altijd aan de kwijl en slijm van mensen dat in die bak terecht kwam als ze er met hun gezicht in gingen.
Dus in mijn verleden kan ik niet echt de reden vinden waarom ik zo`n schaduwzijde voel bij mijn verjaardag.
Ik ben op een punt gearriveerd waarop ik dit feit geaccepteerd heb. Kennelijk is dit wat het is. Kennelijk kenmerkt dit wie ik ben als `Nick`.
Er zitten vast nog gedachtepatronen in mij die bang zijn om mensen teleur te stellen. En kennelijk houd ik nog niet zóveel van mezelf dat ik me niet meer zou willen verstoppen voor anderen. En het heeft uiteraard ook te maken met het feit dat ik een HSP (Highly sensitive person) ben. Haha, allemaal redenen die mijn gedrag moeten verklaren…
Maar wat ik door de jaren vooral leer is dat ik goed ben zoals ik ben. Dat ik niet gerepareerd hoef te worden. Dat ik gewoon Nick mag zijn zoals hij is. Met zijn bright-sides en met zijn shadow-sides. Het is zo heerlijk om door het leven te dansen als iemand die thuis is bij zichzelf.
De afgelopen maanden ben ik dan ook veel bezig geweest met het accepteren van mezelf. Tenminste, het is niet een bewust plan dat ik dan toepas op mezelf. Maar het is alsof God, mijn hart en het universum me plotseling meenemen in zo`n proces.
Thuis zijn bij mezelf. Thuis zijn in de `onvolmaaktheid` van wie ik ben. En dat thuis-zijn maakt van die onvolmaaktheid weer een plek van volmaaktheid, een plek waarop ik me helemaal geliefd en gekend voel. Mijn huisgenoot zei van de week:“ je wilt zijn waar je bent“. Oftewel, je wilt thuis mogen `zijn` waar ter wereld je ook maar bent.
Ja, ik wil `zijn` waar ik ben!
Afgelopen vrijdag was ik dus weer jarig. De nacht daarvoor droomde ik dat een menigte mensen achter me aan rende omdat ze mijn verjaardag wilden vieren. Haha, ik bleef er in die droom ontspannen onder. Dat was een goed signaal over de toestand van mijn ziel.
Ik had havermoutkoekjes gebakken voor mijn collega`s. Ik arriveerde op de werkvloer en verkondigde maar meteen aan iedereen dat dit mijn verjaardag was. Ik vroeg waar de versierde stoel was. En mijn manager ging meteen op zoek naar slingers voor op mijn stoel. Ik genoot van de aandacht. En tja, als ik dan aandacht vraag dan doe ik het meteen goed! Veel collega`s heb ik handen gegeven en gezoend. En dat beviel eigenlijk ook best goed!
Voor mijn verjaardagsavond had ik met mijn huisgenoot een worshipavond georganiseerd waarbij Hanne de Vries, een toffe zanger, ons kwam leiden in aanbidding. Met 25 mensen stopten we onszelf in onze huiskamer. Sommige mensen kende ik, maar sommige nog niet. Ik voelde me gelukkig, ik voelde me volmaakt, compleet.
Een huiskamer vol mensen die de glorie zoeken, Hanne de Vries, én dat op mijn verjaardag.
Het was één van de mooiste verjaardagsavonden.
De zaterdag erna ging ik uit eten met mijn 3 huisgenoten. En daarna zouden we bij mij thuis wat chillen met mooie gesprekken, de Nintendo, whiskey en de glorie.
Ik kwam mijn huis binnen, ik liep richting de huiskamer en ik zag een licht branden achter de deur. Ik bedacht me dat het vast een vriend was die daar aan het chillen was. Maar al snel werd de deur geopend, werd ik naar binnen getrokken en stond de huiskamer vol met vrienden die me verrasten met blijheid en gezang! Kaarsjes waren aan het branden, slingers en ballonnen, taarten, muziek, en cadeaus!! Wauw! Ik kan het nog steeds niet bevatten. Een feest waarbij mensen me vertellen dat ze blij zijn dat ik besta!
We hebben gedanst, bier en champagne gedronken, herrie gemaakt, en geweerwolft tot in de nacht.
2 dagen achter elkaar mocht ik zoveel glorie ervaren! Het heeft me genezing gegeven in mijn ziel. Het is alsof die twee dagen tegen mijn schaduwzijde schreeuwden: `je mag er helemaal zijn Nick!`, sterker nog, `wij willen dat jij er bent Nick!`.
Feesten met elkaar, elkaar vieren, dat doet iets bijzonders met ons hart.
Ik heb dit nieuwe jaar uitgeroepen tot het jaar van feest. Het jaar waarin ik nog meer ontdekken ga dat mijn leven ontstaan is uit een verlangen van de Vader om een feest te vieren. En dat feest ben ik. Dat feest zijn wij!
Het leven is bedoeld om van te genieten.
En ik heb genoten van deze verjaardag. De 35ste alweer!
Ik wil iedereen bedanken die mijn bestaan de afgelopen 35 jaar gevierd heeft. En ik wil sorry zeggen tegen iedereen die heeft ervaren dat ik soms niet toeliet dat mijn leven gevierd werd: “Sorry. Ik ben aan het leren en ontdekken dat ik jullie de ruimte durf te geven om je verbondenheid met mijn leven te mogen uiten. Want ook jullie zijn het waard om mij en elkaar te kunnen vieren.“
Mijn verlangen voor mijzelf en voor ons allemaal is dat we nóg meer leren om elkaar te `ontvangen`. Dat we nog meer verbonden durven te zijn met elkaar. Ik voel me hierin als één van de minst succesvolle mensen. Maar hey, dat mag! 😉
door admin | sep 3, 2017 | Blog, Nick
Tja, hoe is het mogelijk? 34 jaar oud, een leuk persoon zijn en toch nog steeds vrijgezel? Is dat niet een verschrikking?
Eerlijk gezegd vind ik het steeds minder erg omdat ik een hele generatie om me heen zie die in hetzelfde schuitje zitten.
Eens komt de dag dat ik voorgoed geen vrijgezel meer zal zijn.
Daarom vind ik dat ik nu nog het recht heb om deze blog te schrijven. En voordat ik overga naar die fase ga ik maar eens beschrijven waarom ik nog steeds vrijgezellig ben.
Huh?! Breaking news!
Sinds zondag 27 augustus 2017 ben ik geen single meer!Haha, deze blog wilde ik eigenlijk publiceren terwijl ik nog single was, maar dat is nu dus mislukt. Dus deze blog hoef je eigenlijk ook niet meer te lezen. Tenminste….ik zou het toch maar doen als je nieuwsgierig bent naar een stukje van mijn liefdesverleden.
Basisschoolliefde
Het begon allemaal op de basisschool. Mijn allereerste vriendinnetje was Andrea, het leukste meisje van de klas. Ik zat in groep 6 of 7 en we kregen verkering. Was ik verliefd? Ik weet het niet. Was zij het meisje waar ik het liefst mee om wilde gaan? Dat absoluut! Ik had volgens mij alle kenmerken van een verliefde jongen van 10. Ik fietste en wandelde altijd expres langs haar woning, zelfs als dat niet op de route lag. We speelden verstoppertje, balletje wegtrap, zaten onder de grote brug in ons dorp. En we gaven elkaar een kettinkje met de voorletter van de ander eraan. Als je dat voor elkaar had gekocht dan had je echt verkering, dat was een ongeschreven regel bij ons in de klas. Het voelde onwijs goed om iemand je vriendinnetje te mogen noemen, heerlijk was dat!
Met zwart stoepkrijt tekenden we een hart op de muur tegenover haar huis met daarin onze initialen: N + A. Als ik mijn geboortedorp bezoek dan loop ik nog weleens langs die muur, en nog steeds staat de zwarte krijt duidelijk op de muur als een eeuwige herinnering aan mijn jeugdvriendinnetje.
Tienerliefde
Eerlijk gezegd weet ik niet hoe de liefde met Andrea voorbij was gegaan. Kennelijk ging het op de basisschool minder dramatisch voorbij dan dat gebeurd bij volwassen mensen. De verkering was gewoon aan, of het was weer uit, en soms ging het ook gewoon weer aan!
Je komt in groep acht en je gaat je voorbereiden op de middelbare school en je gaat een heel andere levensfase in.
Eerlijk gezegd was ik op de middelbare school niet veel bezig met de liefde. Ik was vooral bezig met mezelf, een hiphopper willen zijn, rap luisteren, basketballen, krantenwijken lopen, werken in de horeca en uiteindelijk wat jaren experimenteren met drugs voordat ik ontdekte dat ik alweer 18 geworden was.
Ik begreep het nooit echt waarom mijn broers en vrienden zo bezig konden zijn met meiden. Natuurlijk heb ik wat vakantieliefdes gehad in die jaren en heb ik de liefdesbrieven bewaard die daaruit voortgekomen zijn. Maar voor mij hadden meiden nooit echt de hoogste prioriteit. Ik genoot meer van muziek, drugs, en goede gesprekken met vrienden.
Maar misschien dat ik alles verdrongen heb vanwege het gênante moment dat ik een meisje op de H.A.V.O een doos bonbons had gestuurd met Valentijnsdag en zij de dag erna de chocola ging uitdelen in de klas,vrolijk vertellend dat ze dat van mij gekregen had.
Zucht…vanaf die dag ben ik gestopt met het vertrouwen van vrouwen…
Haha, nee natuurlijk niet!
Dat deed ik al veel eerder!
Nee, dat ook niet hoor!
Twintigersliefde
De heerlijke middelbare schooltijd ging voorbij. De twintiger-jaren kwamen dichterbij. De jaren die ik toch best liefdesjaren met een hoog dramatisch gehalte kan noemen.
Laat ik mezelf nog even wat meer toelichten:
Ik ben iemand met een romantische inslag, een idealistische inslag, een dromer, een optimist, iemand die de grenzen van zijn hart niet goed kon bewaken als het ging om relaties, iemand die anderen wilde redden en daardoor niet zag dat hij zelf aan het opbranden was.
Ik heb van iedere relatie genoten, ook al waren sommigen destructief. Ik heb van die jaren vooral onwijs veel geleerd.
Ik bleek een redder-complex te hebben, ik bleek co-dependency toe te passen, ik bleek mijn mens-zijn te willen compenseren met over-spiritueel gedrag. Ik bleek te verlangen naar intimiteit maar ook onwijs bang te zijn om mezelf te verliezen.
Dit zijn enkele ingrediënten van een cocktail waarbij drama gegarandeerd is. (volg deze route indien je misschien wat meer drama in je leven wilt)
Soms wilde ik me voornemen om voor altijd vrijgezel te blijven en het klooster in te gaan zoals mijn toenmalige pastor ook geloofde die roeping te hebben. Maar dat waren dan altijd weer tijdelijke bevliegingen van mezelf. En uiteindelijk is een aantal jaar geleden ook deze voorganger van zijn roeping afgestapt en nu onwijs gelukkig getrouwd, haha, hoe ironisch is dat!
Na iedere beëindigde relatie zei mijn moeder weer:“ Ik hoop dat je nu eindelijk eens iemand vind waarmee je werkelijk gelukkig kan zijn, en ze loopt ergens rond!“(Bedankt mam!)
Dertigersliefde
Uiteindelijk was ik bijna dertig en ontmoette ik het meisje waar ik een verliefdheid voor voelde dat ik nog niet eerder had gevoeld. Ik was in Portugal aan het touren met vrienden, zij kwam uit Brazilië en studeerde daar. We werden verliefd. Na twee weken namen we afscheid en vertrok ik naar Nederland. Ik schafte een cursus Portugees aan en bedacht me of zij in Nederland zou komen wonen óf dat ik zou verhuizen naar Brazilie. Ja ja, ik ben ook best drastisch soms.
Uiteindelijk vertelde haar voorganger (die ik nog nooit ontmoet had) dat God hem zei dat ik niet bestemd was voor haar. 2 weken later vertelde hij haar dat ik toch wel goedgekeurd was. En toen kwam die mooie romantische kerst eraan en zou ze naar Nederland komen…
Daar is ze nooit naartoe gekomen en korte tijd daarna vertelde ze me dat we niet bestemd waren voor elkaar, ondanks de verliefdheid waarin we onszelf bevonden. Ik nam me voor dat de komende vrouw van mijn leven iemand moest zijn waarvoor ik nóg intensere gevoelens zou hebben dan dat ik voor haar voelde…
Steeds meer vrienden en kennissen gingen trouwen, kregen kinderen…
Was er nog hoop voor mij? Was er nog iemand voor mij bestemd?
Adviezen van vrienden hielpen me niet verder: “gebruik Tinder, ga naar Funkyfish, ga naar e-matching, laat ons een date voor je regelen!“
Ik wist me bemoedigd door een christelijk spreker die ik al jaren als voorbeeld had. Hij was uiteindelijk 36 jaar oud eer dat hij trouwde. Ik bedacht me dat ik in ieder geval tot die tijd nog hoopvol kon zijn en ging heerlijk genieten van het vrijgezellenleven.
En nu?
Ik blijk vandaag alweer een week verkering te hebben.
Ik ben een Vriend.
Ik heb een Vriendin.
Ik ben me nog niet bewust wat die termen inhouden. Het is nog niet tot me doorgedrongen.
Hoe ben ik hierin terecht gekomen?
Droom ik?
Wat is er de afgelopen weken gebeurd dat ik opeens geen vrijgezel meer ben?
Daar ga ik in een volgende blog maar eens over schrijven…
door admin | jun 5, 2017 | Uncategorized
Allereerst even een shout-out naar God: “Vader, U bent zo onwijs geweldig en goed en trouw! U heeft weer laten zien op Opwekking 2017 dat U nog altijd dezelfde bent. Krachtig, liefdevol, zachtmoedig, strijdlustig, troostend, genezend, vol van vreugde. En zoals mijn tentgenoot me zo mooi kon zeggen: God is echt een Feestje!,,
Ik gloei nog na van de zon. Mijn slaapgebrekmeter staat nog hoog. Helder nadenken lukt me redelijk en ik ga daarom datgene doen wat ik nu niet zou moeten doen: iets samenhangends proberen te schrijven over de afgelopen dagen. Gewoon…omdat het kan 🙂
Al een paar jaar geniet ik ervan om te bidden voor jongeren op de conferentie van Opwekking. En het team waarin ik dat dan doe heet de `nazorg`. Op mijn badge stond mijn superheldennaam `Nazorg-Nick`. Ik was er trots op. Ik besef me ieder jaar weer dat als ik die badge omdoe ik weer een hoop avonturen in de glorie ga meemaken. Ik vind het altijd zo`n onwijs grote eer om dit te mogen doen.
Duizenden jongeren komen 3 dagen lang kamperen in het midden van Nederland. Op zoek naar elkaar, op zoek naar herkenning, op zoek naar wie zij denken dat God is. Lang geleden ben ik al gestopt met het vragen naar de kerkelijke achtergrond van iemand. En vooral op deze conferentie is daar geen beginnen aan. Want het is een enorme mix van allerlei kerkstromen.
De één gelooft dat de Heilige Geest nog steeds op aarde bij ons is, de ander gelooft dat Hij nog in de hemel is. De één gelooft dat God grotendeels boos en teleurgesteld is, de ander gelooft dat hij het Symbool is van pure blijdschap en hoop. De één houd zich bezig met het bestrijden van mogelijke duistere machten die constant nare plannetjes proberen uit te voeren, de ander lacht om deze machten en dankt God voor de overwinning waarin ze wandelen.
Zóveel ideeën en perspectieven op God……
En daar is Hij, Hij wandelt met hen allemaal. Hij strekt zich uit naar hen allemaal. De God die niet onzeker word van al die denkbeelden die op Hem geprojecteerd worden. De God die Zich niet geïntimideerd voelt door mensen die Hem kleiner maken dan dat Hij werkelijk is.
De afgelopen 3 dagen had ik een ontmoeting met deze perspectieven. Perspectieven die maakten dat mensen zich konden openstellen voor een ontmoeting met Hem. Maar ook perspectieven die zorgden dat mensen niet meer wisten of Hij nog wel van hen hield. Wij zochten jongeren op, en zij zochten ons op. Ik heb gelachen om jongens en meiden die voor het eerst Gods aanwezigheid voelden op hun hoofd of in hun hart. Ik heb gehuild om het hart van jongeren die geen hoop meer voelden dat God hen nog zou willen genezen. Ik was vol verwondering voor de manier waarop zoveel mensen verrast werden door Hoop.
Ik vind één van de mooiste dingen om te zien: “de twinkeling van hoop zien ontstaan in de ogen van iemand die geen hoop meer had.,,
Ik legde mijn hand op hun schouders. Ik luisterde naar hun verhalen en bemoedigde hen, of, in stil gebed gingen we samen wachten op een ontmoeten met Jezus. En Jezus heeft Zichzelf laten zien!
Het thema van dit weekend was `next level`, en dat was het zeker. Sommigen gingen van de duisternis naar het licht. Anderen kregen een upgrade in hun perspectief op God. Weer anderen werden genezen of bevrijd. En ik mocht voor het eerst een klein team leiden hierin. Het was spannend om te doen, maar het voelde ook als thuiskomen. Met een team van mensen waarvan ik de meeste nog niet kende hebben we samen de glorie mogen ervaren, zijn we naar elkaar toe gegroeid en hebben we een plaatje van God mogen zien dat nog completer was dan dat ik me kon bedenken.
Het verbaast me altijd weer hoe snel je in korte tijd kan gaan houden van mensen. Na 3 dagen wilde ik niet meer afscheid van ze nemen, maar helaas moet dat dan toch. Ik bewaar deze mensen dan in mijn hart, tot ik ze weer zie in deze tijdslijn, of later in de hemel.
Hoe dan ook is er de hoop dat ik tot in eeuwigheid de mogelijkheid heb om met iedereen te chillen die ik te weinig heb kunnen zien in mijn leven.
Mijn perspectief is in ieder geval naar een next level gegaan. Deed het pijn? Ja, ik moest weer even controle loslaten, en loslaten voelt nooit echt fijn.
Maar zie ik nu nog helderder wie ik ben, waarvoor ik gemaakt bent en wie God is? Ja, en dat maakt voor mij dat het leven zin heeft, en zinvol is. Leven met een God die van mij geniet, wauw, ik wil nooit meer zonder!
Samen met bijna 100 andere onwijs mooie nazorgers heb ik weer mogen zien dat 1 ding sowieso vast staat: God is Goed, en Hij geniet van ons!
door admin | apr 27, 2017 | Blog
De afgelopen dagen mocht ik er weer heen: het Soul Survivor festival.
Al meer dan 10 jaar is het de plek waar ik het liefste ben. Op dit moment bestaat het alweer 20 jaar in Nederland!
Ik weet nog goed hoe het voelde toen ik er voor het eerst was. Het was toen nog in een sporthal in Arnhem. Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe het voelde toen ik met een oproep naar voren ging en mensen voor me baden en ik lange tijd op de grond lag in de glorie.
Ik herinner me nog goed hoe geweldig het voelde om Tim Hughes aanbidding te zien leiden en hem voor het eerst ”Light of the world" te horen zingen. Mijn leven werd getransformeerd door die momenten.
Daniel Hoogteijling was een van de leiders en mijn grote voorbeeld. Vandaag besefte ik me waarom van al die geweldige leiders hij mij het meeste wist te raken. Als hij iets vertelde dan ging het eigenlijk altijd over vriendschap met God. Ik zag hem vertellen over een God die emoties had, een God die genieten kan van mensen, een God die verliefd op ons is. Ik zag hoe zijn hart overstroomde en hij er emotioneel van werd. Zijn boodschappen waren niet hoogdravend over de geestelijke wereld, wonderen, profetieën en dergelijke. Zijn boodschap had een eenvoudigheid waar ik uren naar kon luisteren. Als hij ging bidden voor mensen dan zag ik Jezus het hart van mensen vastpakken. Hij is een van de mensen geweest die mijn reis met Jezus enorm beïnvloed heeft. En ik wilde zijn zoals hij…
Nu, jaren later, bevind ik mezelf nog steeds op dit festival. Het festival heeft me altijd een thuisgevoel gegeven. Veel vrienden en leiders zijn verder getrokken, maar ik kon dat niet. Ik kan dat nog steeds niet. Een aantal jaren heb ik ministry mogen doen, heb ik mogen zien h
Nu bevind ik me voor het 2e jaar op de plek van Coördinator Gebedstent. Opeens ben ik een van de mensen die anderen mag inspireren op het festival. Opeens krijg ik een tent van 10 x 10 in handen en mag ik ermee doen wat in mijn hart leeft en het is een droom die uitkomt! Ik vind mezelf geen geweldige coordinator, ik vind mezelf meer een soort chaoot. En ik vind mezelf geen expert op het gebied van gebed, maar praten met Jezus is wel wat ik het allerliefste doe in mijn leven.
Jarenlang heb ik meegelopen in de gebedswereld, ben ik deel geweest van gebedshuizen, ben ik een half jaar op stage in IHOP Kansas city geweest, maar toch kon ik er niet de vervulling vinden die ik zocht. Voor mij voelde het vaak nog alsof ik als bidder God moest overtuigen van dingen die Hij zou moeten doen. Terwijl ik meer geloof dat God door gebed ons wil overtuigen van wat er in Zijn hart en gedachten leeft. Op die manier gaan we meer en meer denken en voelen zoals Hij en stroomt Hij door ons hart heen als we bidden, als we zingen, als we werken, feesten, studeren en het leven beleven. Ik ben geen voorbidder zoals sommige mensen om me heen zijn. Zij die altijd lekker proclameren, ernstig kunnen kijken, het uitroepen naar God en niet rusten voordat ze de doorbraak ervaren die ze willen zien. Ik kan intens genieten van die momenten, begrijp me goed, ik ben een lam, maar ik hou ontzettend veel van de momenten waarop we schreeuwen als leeuwen! Maar soms kan het me weleens onzeker maken. Soms bespringt onzekerheid me weleens als ik achter mijn naam zie staan dat ik een gebedstent leid… En toch weet Jezus me dan weer op te bemoedigen:
”Nick, je bent Mijn vriend, je kiest voor Mijn hart, en dat is het meest krachtige dat je doen kan met je leven. Soms huil je met Mij. Soms lach je met Mij. Soms schreeuw je het met Mij uit. En soms ben je stil met Mij. Je diepste verlangen is om Mijn hart te kennen en om iemand te zijn waar Ik mij thuis bij mag voelen. En dat is voor mij kostbaarder dan alle gebedstechnieken die mensen zouden kunnen toepassen. Wat heb je aan een open hemel, als je hart gesloten is? Wat heb je aan een doorbraak als je eigen hart nog niet opengebroken is? Zonder liefde, zonder vriendschap met Mij, zonder relatie van hart tot hart is alle moeite die mensen doen uiteindelijk niets waard.”
Op dit soort momenten, die ik vaak heb als ik in het bos loop, breekt mijn hart en lopen tranen van dankbaarheid over mijn wangen: “Jezus, Je kent mij echt. Je ziet mij als Nick en niet als een werknemer.“ Dat geeft me de moed om me te durven geven aan zo`n gebedstent. Dat maakt dat ik trots durf te zijn op wat ik met mijn team creëren mag op zo`n festival. Het is een plek van vriendschap met God, een plek waar mensen mogen zijn. Het is een plek waar je Jezus mag horen zeggen dat je goed bent zoals je bent en waar je mag leren praten met Hem.
Een generatie jongeren helpen om vriendschap met God te krijgen van hart tot hart. Dat is de droom van mijn leven. En dat stukje mocht ik op Soul Survivor delen. Het is spannend, kwetsbaar, kost energie, geld, tijd, maar ik zou niet anders willen dan dit te mogen doen tot ik stadions vol zie met mensen die begonnen zijn aan de reis van vriendschap met Jezus.
Dit afgelopen festival was in zijn geheel helemaal te gek en heb ik in de gebedstent onwijs mooie momenten van aanbidding gehad, van rust, van gebed, van genieten, van slapen 😉 Ik heb mogen zien hoe mensen Jezus diep ontmoeten, hoe ze mochten ervaren dat ze uren achter elkaar mochten liggen op de bank zonder iets te hoeven doen. Ik heb sprekers uit het land binnen mogen zien komen en vol vuur mogen zien vertrekken. Wauw, als het zou mogen, dan doe ik het volgend jaar weer. En als dat niet zou mogen dan duikt er ongetwijfeld ergens anders een tent op waarin ik mensen weer mag helpen om te ontdekken wat vriendschap met God is. Ik heb niet veel ambities in mijn leven, maar dit is er een van!
Vriendschap met God ervaren werkt het beste in een cultuur van vriendschap, en dat heb ik mogen ervaren in het team waarmee ik werkte. Stuk voor stuk zijn zij vrienden die mijn hart kennen en waarvan ik hun hart ken. Ik vraag ze niet om mij te helpen vanwege hun kwaliteiten, maar vanwege hun harten. Vaak als ik aan hen denk dan voel ik me zo klein worden. Dan vraag ik me af waarom zulke talentvolle amazing mensen met mij zouden willen werken, met een chaoot die vriendschap met Jezus als hoofddoel heeft?! En dan herinner ik me weer dat wat Jezus tegen mij zei ook geld voor hun gedachtes over mij: ”Nick, het gaat ons om wie je bent, en niet om wat je doet”.
Ik ben zo onwijs dankbaar dat ik mijn leven met dit team mag beleven. En ik ben onwijs dankbaar dat ik dat ook binnen het team van Soul Survivor mag ervaren, een beweging met vriendschap als basis.
“Het gaat om wie je bent, om jouw hart, en niet om wat je doet“ #Jezus #SoulSurvivor #mijzelf #glorie
door admin | mrt 1, 2017 | Blog, Nick
Om maar meteen met de deur in huis te vallen begin ik met een bekentenis: Veel dingen die ik geloof hoeven wat mij betreft niet werkelijk waarheid te zijn. Het is voor mij veel belangrijker wat de invloed is van wat ik geloof, op mijzelf en op de wereld om mij heen.
Sommige mensen om me heen vinden dat een probleem, die vinden dat niet kunnen. Zij vinden dat datgene wat je gelooft dan ook werkelijk waarheid moet zijn.
Maar hoe weet je wat waarheid is?
Wat is de werkelijkheid?
Wat is realiteit?
Wat is echt?
In de christelijke wereld is deze vraag net zo relevant als in de wereld daar buiten.
Ik kan mensen niet het antwoord geven op die vragen. Maar ik kan mensen wel vertellen wat ik geloof dat voor mij het antwoord is op die vragen. Natuurlijk voelt het fijn om me te bedenken dat mijn antwoord op die vragen onomstotelijk vast staat, en dat ik daar ook nog eens feiten en bewijzen voor kan aanvoeren, maar eerlijk gezegd zit dat me alleen maar in de weg en zorgt dat er alleen maar voor dat ik een onnodige discussie start of afstand creëer tussen mij en de mensen om me heen.
In mijn dagelijks leven zie ik via de sociale media een constante stroom van informatie op me af komen die me lijkt te willen overtuigen van wat zij als de Werkelijkheid/Realiteit beschouwen.
En dat mag, dat is prima, en soms krijg ik er energie en hoop van,maar het merendeel lijkt vooral nog te bestaan uit negatieve energie.
Ik merk vooral de negatieve energie van de stemmen die pessimistisch, bitter, wraakzuchtig, cynisch, hopeloos, zwartgallig, veroordelend, deprimerend en liefdeloos zijn.
Het grappige is dat veel van ons niet eens in de gaten hebben dat ze dat doen, want ze voelen zich gerechtvaardigd omdat ze het doen tegen het `kwaad`, en dan mag dat kennelijk.
Als ik zie hoe (christelijke) media en mensen doen tegen bijvoorbeeld Trump, Wilders en Putin, dan haak ik op een gegeven moment af. Maar ook als ik zie hoe (christelijke) media en mensen doen tegen bijvoorbeeld Hillary Clinton, Zwarte Piet, D66, Mattheus van der Steen en Obama.
Ik weet nog goed hoe ik zelf jarenlang geloofde in de realiteit dat de eindtijd eraan zat te komen, de Antichrist al op aarde rondliep en de Illuminatie bezig was de wereld onder mijn neus te vernietigen.
Door de jaren heen is mijn geloof in die realiteit veranderd in een andere realiteit, en daarna weer veranderd, en daarna weer veranderd, en daarna weer….
Het grappig is dat de realiteit waarin ik geloof een flexibele realiteit is. Het is een realiteit die bevestigd word door nieuwe ontdekkingen óf die evolueert door nieuwe ontdekkingen die ik doe in mijn levensreis.
In het begin schreef ik dat ik het belangrijker vind wat de invloed van mijn geloof is, dan dat ik het belangrijk vind of de realiteit waarin ik geloof de ultieme waarheid is.
Met invloed bedoel ik:
- Doet het mij meer van mezelf houden?
- Doet het mij meer van de wereld om me heen houden?
- Helpt het mij om te genieten van het moment?
- Helpt het mij om meer schoonheid te zien dan duisternis?
- Helpt het mij om dualistische perspectieven los te laten?
- Geeft het mij vreugde?
- Geeft het mij vrede?
- Doet het mij meer en meer mijzelf zijn?
- Helpt het mijn hart zacht te maken en te houden?
- Helpt het mij groeien in het ervaren van mijn goddelijke eenheid met God (Hij die in mij, om mij en met mij is)?
- Geeft het mij hoop en geloof in de mensheid?
- Ziet het een gelijkwaardige glorieuze toekomst voor iedereen?
De lijst kan nog veel langer worden, maar ik denk dat duidelijk is wat ik bedoel.
Nu kan ik gaan vertellen over Jezus, hemel, hel, God, zonde, de duivel, de eindtijd, verdrukking, demonen, het kruis en andere onderdelen van het christelijk geloof, maar dat doe ik niet. Ik vrees dat sommige punten van invloed die ik noemde namelijk niet bevestigd worden door alle mensen binnen de christelijke religie, ik vind het daarom oneerlijk om het christendom het monopoly te geven op deze punten. Anders gezegd, ik besef steeds meer dat er mensen op aarde rondlopen die andere religies aanhangen, of andere dingen geloven, die uiteindelijk ook diezelfde invloed hebben op hun leven en op de wereld om hen heen. Wauw!! Dit is haast te mooi om waar te zijn! En daar houd ik van, van dingen die te mooi lijken om waar te zijn, want dan trekt ons dan weer even uit onze comfort-zone.
Om sommigen wat gerust te stellen: Ik zie mezelf als christen, zo ben ik opgevoed, en daarin vind ik glorieuze realiteiten terug waarin ik geloof. Maar ik kan er niets aan doen dat ik die glorieuze realiteiten ook ontdek buiten het christendom om, tja, wat moet ik daarmee doen? Mijn ogen sluiten en het ontkennen? Boos worden omdat het christendom het monopoly hoort te hebben op die realiteiten?
Ik zie steeds meer christelijke moslims, christelijke hindoes, christelijke atheïsten, christelijke agnosten e.d. om me heen. Laat ik het wat anders formuleren: Ik zie steeds meer moslims die met Christus omgaan, atheïsten die met Christus omgaan, Agnosten die met Christus omgaan. Sommigen doen het bewust, maar veel van hen weten eigenlijk nog niet eens dat het Christus is met wie ze omgaan, en dat is het grappige ervan.
Ik vind het heerlijk om in het dagelijks leven mensen te ontmoeten die net als ik Christus ontdekt hebben, ook al had ik het niet verwacht als ik kijk naar de type persoon die zij zijn of de soort religie die zij aanhangen.
Ken je die Kinder-Surprise verrassingseieren? Zo is Christus voor mij ook in de mensheid te vinden. Elke keer word ik weer verrast als ik iemand van hart tot hart spreek en we Christus ontdekken in elkaar en om ons heen.
Tot slot zou ik nog een hoop kunnen nuanceren van wat ik geschreven heb. Maar deze wereld wil soms dat we zóveel nuanceren dat er niets meer overblijft van de daadwerkelijke boodschap.
Er komen nog genoeg blogs om beter te begrijpen waarom ik schrijf wat ik schrijf! Dus hou je conclusies nog even voor jezelf 🙂
Recente reacties