Time for a new blog entry.
Na 6 maanden ben ik weer in Portugal aangekomen.
De zon schijnt af en toe, het weer is niet slecht,maar het kan beter 🙂
voor 11 dagen mag ik logeren bij de pastor van de kerk waar komende weekend een worshipconferentie is waarvan wij deel uitmaken als hoofdband.
We oefenen geregeld en volgens mij gaat het geweldig worden!
Ik verbaas me telkens weer over het geluid dat ik door de boxen hoor komen en hoe mijn stem soms kan klinken, dan vraag ik me af: ben ik dat? En dat bedoel ik dan positief.
Het zijn mooie momenten wanneer we onbeschaamd kunnen genieten van onszelf en ons dat bewust zijn. Momenten die ik steeds vaker ontdek des te meer ik ontdek wie ik ben 🙂
Als team klinkt het helemaal te gek.

De afgelopen 5 dagen zijn best pittig.
Ik geniet enorm van de gastvrijheid van de familie waar ik logeer.
Meneer,mevrouw,2 zoons, echt heel leuk! En de koffie en het brood hier zijn echt superlekker!
Ik slaap in een 2-persoonsbed, relaxed!
Soms stel ik me voor dat er iemand naast me ligt en alsof ik praat met die persoon,en dan doe ik alsof ik getrouwd ben of dat Jesus naast me ligt. Haha, ik weet dat dit gek klinkt,maar dat geeft niet,leer me maar beter kennen als je vragen hebt over mijn gedachtenwereld.
Vanuit deze ervaring concludeer ik dat het best leuk moet zijn om getrouwd te zijn,maar zouden mensen soms niet van kant willen wissel in zo`n groot bed?
Maak je daar afspraken over? Wie ligt links en wie ligt rechts?
Ach…laat ik me daar nog maar even geen zorgen over maken…

Waar was ik gebleven?
Oh ja, de pittigheid.
Vorige week was ik op het Soul Survivor Festival,een festival dat draait om Jezus,muziek,samen chillen en kamperen.
In die week kwam er weer een levenscyclus tot zijn einde voor mij, of startte er weer een nieuwe cyclus 😉
Sinds mijn jonge jaren houd ik ervan om te observeren,om langs de zijlijn te staan,om advies te geven,om overzicht te hebben,hoewel ik ook echt houd van creeren,dingen mooier maken,tot leven zien komen…
Onze sterke kanten vervallen vaak tot onze zwakke kanten,dus ik begon onzichtbaar te worden,dat werd mijn comfortzone en diep van binnen werd de schreeuw om bergen te verzetten,te creeren, steeds zachter…
Jaren geleden ging ik naar een kerk in Rotterdam waar ik me helemaal in mijn element voelde. Ze was als een leeuw: de duivel schoppen,het Beloofde land in bezit nemen,mensen bevrijden,de schreeuw van vrijheid laten horen.
Zo`n 5 jaar later verhuiste ik naar Friesland. Dat bleek meer als een Lammetje te zijn.
Ik herriner me nog goed hoe onrustig ik was en dat ik niet begreep waarom zij niet schreeuwden tegen de duivel en alleen maar aan Jezus`voeten wilden zitten om te luisteren naar Zijn stem. Ik wilde strijden,land in bezit nemen, geestelijke machten onderscheiden en een kopje kleiner maken.
Maar in die jaren begon ik te begrijpen hoe kostbaar het was wat deze mensen ontdekt hadden van God en ik begon tot rust te komen.
Ik leerde zitten aan Jezus`voeten, ik leerde luisteren naar Zijn stem, ik leerde stil te zijn voor 15 minuten of langer, ik leerde `Je` zeggen tegen God in plaats van `U`, ik leerde kwetsbaar te zijn in plaats van alsmaar te `moeten`.
Ik ontdekte een manier van omgang met God die me completer maakte dan dat ik dacht te zijn.
Een leeuw zijn, een lam zijn, beiden zijn even belangrijk en sluiten elkaar niet uit. En ze zijn ook niet zozeer een aanvulling op elkaar maar misschien meer zoals man en vrouw een eenheid vormen…of zoals je 2 kaarsen versmelt tot 1 kaars…beiden zijn één.

Nu,5 jaar later,en tot rust gekomen, was de leeuw in me gaan slapen en was ik ook gaan geloven dat het goed was dat die sliep…maar ergens,ergens was er nog steeds de echo van die schreeuw die diep van binnen klonk,die schreeuw die bergen kon verzetten,die schreeuw om nieuw leven te creeren,die schreeuw om vrijheid…

Op het festival was het alsof God die schreeuw weer wakker begon te maken. Er gebeurde een hoop in mijn hart en op een bepaald moment zei een vriend tegen me: “Nick, je mag weer strijden,je mag weer het strijdveld op.,,
Er brak iets in mij…ik kon niet geloven dat dit nog zou mogen…ik dacht dat ik voor altijd zou blijven slapen en daar had ik mij bij neergelegd,mijn comfort in gevonden.
Ik huilde tranen die uit de dieptes van mijn hart naar boven kwamen: een reservoir dat al veel te lang niet aangesproken was.

Diepe vreugde en geruststelling vulden mijn hart.

De droom die ik voor deze wereld heb,daar blijk ik zelf middenin te mogen staan!
Op het strand zitten pootjebaden vind ik leuk,maar eigenlijk is het verkennen van de dieptes van de oceaan nog zoveel beter!
De oceaan bekijken en erover  dromen is zó mooi…maar mogen zwemmen in die oceaan en je dromen beleven, dat is waar we echt voor gemaakt zijn.
Jezus heeft me het water ingetrokken (eigenlijk ingeduwd),en nu wil ik weer leren om daar te blijven en niet meer te leven op het strand.

Het is alsof de cirkel weer rond is,en completer dan voorheen.
Van Rotterdam naar Friesland,van Friesland nu in Twente,en misschien van Twente weer naar Rotterdam….?
Dat zou de cirkel helemaal compleet maken.
Ik ben benieuwd wat de rest van dit jaar brengen gaat.

Goed, ik zou het hebben over de afgelopen pittige dagen 😉
De reis naar Portugal voelt als een verlenging van mijn ontwaken,maar ik voel me ziekig,ik hoest veel,en emotioneel is deze reis ook best intens…
6 maanden geleden werd ik hier verliefd op een bijzonder meisje,die nu in Brazilie woont, en wat uiteindelijk stopte…
Nu komen die herineringen af en toe weer langs en besef ik hoe blij ik was om verliefd te zijn zonder gedoe, en zij op mij,zonder gedoe. We waren gewoon verliefd,pats boem, en ik zou verhuizen naar Brazilie….had ik me bedacht 😛
Ik mis haar, ik mis die moeiteloze verliefdheid…maar misschien mis ik,als ik eerlijk ben, het 2^e nog meer dan haar zelf…ik weet het niet…
De meest kostbare dingen in het leven,blijken zo snel de meest kwetsbare dingen te worden…en de meest kwetsbare dingen blijken makkelijk te kunnen breken…

Al met al weet ik dus niet waar deze trip me (emotioneel) nog brengen gaat.
Op dit moment,deze woensdag, ben ik best op…en ben ik,ironisch genoeg, toe aan vakantie…
————————————————————————————————————————

Dus voor de mensen die me de vorige reis volgden, sorry , er is momenteel geen liefdesverhaal te delen.
Maarrr!
Er zitten goede dingen aan te komen, dus wie weet! 😉

Being in Holland for the past 6 months I`m back in Portugal again.
It feels really good to be here again.
The sun is shining,the weather is okay, but I still hope it will get hotter J
I`ll be spending 11 days in the house of the pastor of the church where we will be leading worship the coming days.
We practice a lot and it goes really well!
Every time I am amazed at the sound we produce and how my own voice seems to sound.
Sometimes I wonder: is that really my voice? And I mean this in a positive way.
Those are beautiful moments when we can enjoy ourselves unashamed and be aware of that fact.
I`m experiencing those moments more and more,the more I discover who I really am.
As a team we sounds awesome!The past 5 days have been pretty intense.
I am so thankful for the hospitality of the family in this house,and even of all the other people we meet. It`s so beautiful!
Father,mother,2 sons, amazing bread, awesome coffee! I sleep in a 2-persons-bed, yeah!
Still being single,I imagine myself sometimes having someone else next to me in the bed. And then we talk and act as if we are married, or as if Jesus is next to me,haha. I know this sounds crazy,but it`s not what you think it is. And otherwise you can always ask me questions about everything 🙂
I have to conclude that it is probably really fun to be married. But wouldn`t couples want to change sides sometimes? Or who decides on which side they will sleep? Left or right?
Anyway…I still don`t have to worry about such heavy topics… ;)Where was I?
Oh yes, the intensity.
Last week I was at Soul Survivor, a festival that`s about Jesus,music, relaxing and cold nights in a tent.
In that week it felt like a life-cycle came to an end, or that a new life-cycle started.
As long a I know I love to observe, standing at the sidelines, give advice, have an overview of situations, even though I also love to create things,make things more beautiful, seeing things come alive.
But our strong sides also have their weak sides. So I started to become more and more invicible. That became my comfort zone and deep within the creative cry that moves mountains became more and more quiet.
Years ago I went to a church in Rotterdam where I totally felt at home!
She was like a lion: chasing the devil,taking the promised land, setting people free, shouting for freedom.
5 years later I moved to Friesland. That part of Holland was more like a lamb.
I can still remember how restless I was when I moved there. Why wasn`t anyone shouting at the devil or chasing demons? Why did they only want to sit at Jesus` feet and listen to His voice?
I wanted to fight,take the land, destroy spiritual powers!
But in these years I began to understand how precious it was what these people had to teach me about God and life. And I started to settle down.
I learned how to sit at Jesus`feet, listen to His voice, to be qiets for 15 minutes or more!, I learned to walk on a more equal level with Jesus, I learned the beauty of vulnerability instead of striving.
I discovered a way of relating to God that made me more complete.
Being a lion,yet also being a lamb. Both of them are of equal importance. They don`t just complement each other but they are like the unity of husband and wife, or like 2 candles that are melted into one.Now, 5 years later, retired :P, the lion had gone into a deep sleep and I believed that was the right thing to do. But somewhere, somewhere deep inside I could still feel the cry that was alive once. That cry that could remove mountains,bring forth new life, proclaim freedom…
At Soul Survivor it was as if God was waking up that lion again.
At one moment a friend of mine said: “Nick, it`s time to fight again,you are still part of the battle,so put on your armor.,,
That broke something in my heart… I couldn`t believe that I was still part of the battle. I thought I would be sleeping forever and I found my comfort in that thought.
I cried tears that came from deep withing. Tears of joy,of new hope that came alive.
I suddenly realized that I don`t just dream for other people,but that I myself have a part to play in this dream!
I love to sit on the beach, but swimming in the ocean is so much better!
To look at the ocean and dream can be so beautiful…but to swim in that ocean and experience those dreams, that is what we are made for.
Jesus has pulled me into the water (it actually feels like He pushed me,haha) and now I want to learn how to stay in that place and live my dreams.

It is as if I`m back at the start, but more complete and whole than before.
I moved from Rotterdam to Friesland, from Friesland to Twente, and maybe from Twente back to Rotterdam again…?
That would really make it a new start…
I wonder what God has in store for me 🙂

All right, I was going to write about the past few intense days here in Portugal 😉
This trip to Portugal feels like an extension of my awakening at the festival, but I feel a little sick, coughing a lot, not sleeping well, and emotionally it is also draining somehow.
6 months ago I fell in love with a very special girl here, she now lives in Brazil, but that didn`t last long.
And now I`m back, without her, and the memories come and go and I realize how much I loved her.
It was so easy. She fell in love with me, I fell in love with her, in such a way that I would want to move to Brazil for a while 😛
So I miss her, I miss the effortless way we fell in love…
The most precious things in life, seem to become the most vulnerable things in life…and the most vulnerable things seem to be the things that can break easily…

So I don`t know where the coming week will take me (emotionally).
At this moment, this Wednesday, I’m really tired… and ironically speaking, I`m in need of a holiday… 🙂
——————————————————————————————————————
So for those people who remember my last trip to Portugal and loved the parts where love was in the air… sorry… at the moment there is no love in the air… but there sure are good things at the horizon!

Het zijn gekke tijden hier in Twente.

Hier is weer even een schrijfsel van wat processen die ik doormaak.
Ik zie verschillende dingen uitkomen die ik dacht dat zouden gaan gebeuren als ik hierheen zou verhuizen.
1 van de dingen was dat ik op een of andere manier `dichter `bij de mensen zou komen te staan waar ik me fysiek van zou verwijderen.

En ik zie dat ik nu de afgelopen maanden sommige mensen méér ben gaan zien en beter ben gaan kennen dan dat ik deed toen ik in dezelfde stad als hen woonde.

Grappig.

Een vriend van me zei dat ik boven de norm zou gaan presteren.

Op het werk dat ik nu al een paar jaar doe sta ik opeens bovenin de teamlijst met mijn resultaten!

En gekgenoeg begin ik echt te genieten van het werk dat ik doe, ook dat is grappig om te ervaren.

Hoe dit allemaal gebeurd weet ik niet, maar ik weet wel dat het goed is.

Hier in Twente leef ik in een soort van vredige onrust,een oncomfortabel gevoel dat op de een of andere manier als een vriend met me omgaat en me goed lijkt te doen.

Dus ik geef me over aan deze vriendschap, ik geef dit seizoen mijn vertrouwen.

In deze onrust ben ik geregeld in gedachten over de toekomst,of eigenlijk,over het hier-en-nu en hoe verder vanaf deze plaats in mijn leven.

Hoe meer ik me bedenk dat ik onsterfelijk ben,dat mijn leven nooit eindigen zal,hoe meer ontspannen ik me hier op aarde voel en me verbaas over de `race ` die onze samenleving aan het rennen is.

Stel je voor dat je nog 1000 jaar leeft,zonder ouder te worden,wat doet dat met je denken,met je visie op je leven,met je dromen, met je verlangens?
Mensen bereiden zich voor op hun pensioen, op hun verval,op hun dood…ze leven alsof alles op een gegeven moment ophoud.

Wat een shock is het om dan dood te gaan en te beseffen dat je leven niet stopt maar voor altijd door blijkt te gaan!

Ik hoef niet alles te stoppen in 70 jaar van mijn leven, ik geloof niet in verval,of in de dood die de winnaar is over het leven, ik verwelkom ziekte niet onder het mom van ouderdom.

Mijn visie is groter dan dat,en ik leef meer en meer met de overtuiging dat ik niet perse dood hoef te gaan…en die gedachte is heerlijk…

Ik wil niet wachten tot ik dood ga en dan pas weer tot leven kom.

Ik ben 2000 jaar geleden dood gegaan met Jezus dus de dood hoef ik niet meer tegen te komen.

Spannende gedachten,ik word er enthousiast van!

Over 4 weken heb ik een bruiloft van een vriendin.

Ik mag de bandleider zijn en iets in elkaar zetten wat het beste voor haar is en wat het beste uit ons haalt.

Het is spannend om te ontdekken hoe ik omga met dit soort processen. En om te merken hoe anders ik ben dan anderen.

Ik ben soms zo ongeordend,verstrooid,niet duidelijk,afwachtend,vaag…

Wat dit betreft zou ik mezelf afschrijven als ik mijn eigen baas zou zijn,haha.

Maar misschien dat er 1 kwaliteit is die maakt dat alles weer goed komt: kwetsbaarheid en afhankelijkheid.

Misschien dat dat me red in dit leven,misschien dat dat de redding is voor onze samenleving,de oplossing tegen stress…

Ik ben er nog niet heel goed in…maar ik leer stap voor stap.

Ik merk dat ik anderen nodig heb, hun input,hun ideeen,hun aanwijzingen.

Afgelopen week sprak ik met een vriendin en terwijl ik met haar praatte en mijn gedachten deelde merkte ik dat ik steeds rustiger werd en dat er orde ontstond in mijn hoofd.

Dat besef raakte me diep en ik zag weer even de schoonheid van afhankelijkheid, ik zag weer even hoe mooi het is om te zeggen dat je het niet weet,dat je hulp nodig hebt…

Er is een mysterieuze schoonheid in kwetsbaarheid,in het leren `ontvangen` van elkaar.

Kwetsbaarheid: schaamteloos mogen ontvangen en schaamteloos jezelf mogen geven.

De reis die ik maak is om dit te leren,en om hier een voorbeeld van te mogen zijn naar de wereld om me heen.

Kwetsbaarheid is makkelijker als anderen de eerste stap zetten…

Het begint pas echt wanneer je de eerste durft te zijn die zich laat zien…

En dat wil ik…

Dat probeer ik…

Word vervolg…

Ik zou snel weer een vervolg schrijven,dus dat doe ik nu maar weer eens.

Vannacht had ik een bijzondere droom.

Nu moet ik zeggen dat ik het feit dat we kunnen dromen sowieso al heel bijzonder vind en de laatste tijd komen er weer een hoop voorbij.

Ik raad iedereen aan om zijn dromen op te schrijven en je te beoefenen in het onthouden van je dromen,want iedereen droomt elke nacht,en als je een paar simpele trucs toepast dan ben je al snel net zo`n professionele dromer als ik 😉

Deze zijn uit mijn eigen ervaring en studie ontstaan:

Tip 1: Verwacht voordat je gaat slapen dat je gaat dromen,stel je er op in dat het gebeuren gaat.

Tip 2: Wanneer je droomt en net wakker word,leer jezelf dan aan om meteen te denken wat je gedroomd hebt. Op een gegeven moment gaat dat automatisch.

Wanneer je wakker word,dan zitten je dromen nog in je korte-termijn geheugen. Als je dan direct opstaat of aan andere dingen gaat denken,dan raak je je droom kwijt.

Maar wanneer je even mediteert op de droom,dan schuift die door naar je lange termijn geheugen,en heb je je droom gevangen. Dan kun je meteen die dromenvanger weggooien die je in de wereldwinkel gekocht hebt 😉

Als ik nu wakker word en ik hebt niets gedroomd en ik zeg tegen mijn hersens om de droom tevoorschijn te brengen,dan krijg ik haast altijd de droom weer terug.

Soms tijdens het douchen,soms tijdens het werk,of op straat, opeens duikt die op.

Tip 3: Schrijf je dromen op. Ook als het een hele kleine droom was,of bijvoorbeeld alleen een plaatje.

Zodra je begint met opschrijven,oefen je ook je hersens om zich bewust te worden van je dromen.

Als je meer tips wilt hebben,dan kun je de Amazing-galactic-super-dream-pack bestellen bij me voor de tijdelijke prijs van maar 350 euro 😛

Goed,ik had dus een bijzondere droom vannacht:

Ik droomde dat ik in Amerika was,en er was net een conventie geweest waarin President Obama een toespraak hield.

De conventie liep af en ik liep buiten terwijl ik meneer Obama op straat zie lopen.

We lopen op elkaar af, ik geef hem een hand en begin me voor te stellen.

Maar al snel zegt hij dat hij al weet wie ik ben en dat ik uit Nederland kom.

Samen wandelden we door de stad en we gingen op weg naar een vrijstaand woonhuis in een normale woonwijk. De beveiliging was op afstand,maar die zag ik op een gegeven moment ook niet meer.

We gingen naar het huis van zijn oma en zijn vrouw Michelle was ook al in huis.

Tijdens de droom hebben we veel gepraat,gelachen,heb ik zijn familie ontmoet. Michelle was ook echt superaardig en ze waren zó enorm normaal, helemaal geen supersterren zoals je vaak op tv ziet.

Een droom doet soms veel met een mens.

Het heeft mijn hart veranderd ten opzichte van Obama.

Ik had mijn religieuze-oordelen, mijn nieuwe-wereld-orde oordelen, mijn Obama-is-een-alien-oordelen. Maar sinds vanmorgen zijn die allemaal weg en heb ik de `mens` Obama ontmoet.

Voordat ik het besef `dehumanize` ik mensen. En deze droom heeft de mensenlijkheid van de president dichter bij me gebracht.

Dit geeft me honger naar het ontdekken van nog meer menselijkheid in de mensen om me heen.

Mijn oordelen zitten flink in de weg. En dan bedoel ik ook de `positieve` oordelen die ik over mensen heb.

Jezus is ook Iemand die ik te weinig ken in Zijn menselijkheid.

Hij is nog teveel een soort superman voor me die alle talen kon spreken en al kon rekenen op het moment dat Hij geboren werd. Ik schrijf zelfs over Hem met hoofdletters,haha.
Langzaamaan begin ik te ontdekken dat Hij ook gewoon groeide in het leren kennen van het leven en dat Zijn ervaringen met mensen om Hem heen van invloed waren op de vorming van Zijn gedachten en manier van omgaan met mensen. Ook Hij had vele groeiprocessen die Hij als mense doormaakte,net als wij.
Dit vind ik erg cool om te ontdekken. Net als Obama komt Jezus steeds dichter bij mijn hart te staan in deze ontdekkingstocht van menselijkheid.

Na deze droom had ik een tweede droom:
Ik droomde over Mattheus van der Steen,van Stichting Trin,een voor velen bekend persoon binnen christelijk Nederland.
Ook hij is helaas voor vele mensen een onwerkelijk figuur geworden die alleen maar geassocieerd word met charismatisch-aparte zaken.
Ik was op een bijeenkomst,waar hij en zijn vrouw de leiding had,en iemand leidde de aanbidding.
Maar ik wilde niet binnen zijn,dus ik bevond me buiten de zaal,in een voorportaal,want ik had even geen zin in een `christelijke` meeting.
Maar op een gegeven moment bleek er iemand jarig te zijn,en ging ik een kijkje nemen in de zaal.
Ze riepen mij erbij en de aanbiddingsleider en Mattheus vroegen of ik het verjaardagslied wilde spelen op de gitaar.
Ik wist niet hoe dat moest dus ik verzon ter plekke een verjaardagslied en iedereen ging uit zijn dak.
We hadden plezier en ik maakte Mattheus mee op een lekker menselijke manier.

Deze 2 dromen hielden me deze dag bezig en helpen mij op mijn weg naar 100% menselijk zijn 🙂
Dit was weer een fragment uit mijn dromenleven.

—————————————————————————————————————-

Ik merk de afgelopen tijd dat ik ben als een noot die langzaam gekraakt word en waardoorheen de noot (Jezus) steeds meer zichtbaar aan het worden is.
Kwetsbaar voelen is niet relaxed,dus ik bied weerstand tegen het kraken en ik probeer de barsten tegen te gaan.
Terwijl ik weet dat dát juist hetgeen is wat ik mag leren omarmen zodat ik juíst meer tot leven kom.
Mijn kwetsbaarheid omarmen,de noot laten kraken,en mijn werkelijke `ik` tot leven zien komen.
Daar zit ik middenin,en langzaamaan begin ik de smaak te pakken te krijgen en leer ik meewerken met de Kraker,haha.
Mijn advies voor iedereen die dit leest: Laat je kraken,zodat je hart nog meer zichtbaar worden zal.
Het voelt niet fijn,maar het duurt niet lang of je gaat je beloning ervaren.

Dit was weer even een fragmentje uit mijn leven.