door admin | jan 2, 2016 | Uncategorized
Wauw, 2016 is alweer begonnen!
De afgelopen weken waren erg interessante weken voor me.
Er gebeurde een hoop dingen om me heen, met de mensen die dicht bij me staan en in mijzelf.
Het voelde alsof er nog even wat `puntjes op de i` gezet moesten worden om 2016 in te kunnen gaan.
Ik ga weer even wat proberen te beschrijven van wat ik heb meegemaakt.
De laatste week van het december heb ik veel geslapen en veel in het bos gelopen. Twee dingen die ik heerlijk vind om te doen. Ik dacht er zelfs aan om in mijn mini-kamer een 2-persoonsbed te gaan neerzetten, waar ik nu nog in mijn eentje van kan genieten, tot ik ooit ga trouwen.
In de ochtenden, in de avonden, de heide op, het bos in, andere dimensies instappen.
Ik kijk dan terug op het afgelopen jaar, ik kijk dan vooruit op het nieuwe jaar.
Er kwamen diverse thema`s voorbij voor 2016, en ik hoop die de komende tijd wat te kunnen communiceren.
Als ik dan buiten loop dan stel ik mezelf de vraag of ik goed met mijn hart ben omgegaan afgelopen jaar.
Ik ben dan wat streng voor mezelf, maar Jezus leek me te zeggen dat Hij trots op me was. Dat raakte me.
Ik kijk dan toch iets teveel naar de uiterlijke dingen die gebeurd zijn, die me overkomen, of die ik teweeg heb gebracht door keuzes die ik gemaakt heb.
Maar Hij niet, Hij blijkt te kijken naar de manier waarop ik ben omgegaan met mijn hart. De manier waarop ik die met me meedroeg, de manier waarop ik haar aandacht heb gegeven.
Gek hè? Dat je soms keuzes maakt die anderen pijn geven, of die een gevolg hebben dat je helemaal niet wilde ,maar dat tegelijkertijd je hart op de goede plek kan zitten.
Het blijkt mogelijk, hoewel het nog steeds een mysterie is dat nog een lange reis vraagt om te ontdekken.
Dit is een van de redenen waarom ik niet zonder Jezus kan. Hij is Degene die mijn hart helemaal kent. Hij is Degene die me elke keer weer kan vertellen hoe het er werkelijk aan toe is met mijn hart. En dan blijk ik vaak strenger en kritischer dan dat Hij is…
Ken je die momenten dat het voelt alsof je hart iets zondigs, kwaads, duisters of slechts heeft gedaan terwijl je weet dat dat absoluut niet je intentie was?
Ooit hoorde ik Mike Bickle zeggen (de oprichter van IHOP in Kansas City) dat je dan niet iets hebt gedaan dat zondig was, maar dat het onvolwassen was, en dat je hart aan het groeien is in het maken van de juiste keuzes zoals een kind aan het opgroeien is en soms een vaas kan omstoten.
Dat nam vanaf dat moment 1000 kilo veroordeling van mijn schouders af.
Uiteraard zijn er ook momenten met duistere intenties geweest, maar volgens mij weet iedereen die wel te herkennen 😉
Ik ben zó blij dat Jezus me daar elke keer weer zó goed de weg in weet te wijzen.
Hij is zo`n onwijs goede vriend van ons hart!
Het was alsof ik Hem hoorde zeggen (vaak in het Engels):
”This new year it will be about `wielding the heart and wielding the sword`.”
“Dit nieuwe jaar zal het gaan om de manier waarop je je hart hanteert en waarop je je zwaard hanteert.”
(Ik probeer te beschrijven wat ik voor me zag, maar laat het vooral inspirerend voor je zijn, en maak er je eigen versie van die de taal van jouw hart aanspreekt. Het enige dat ik hier kan doen is de versie beschrijven die ik zag, maar ik weet dat iedereen zijn eigen versie heeft.)
Terwijl deze zin door me heen ging zag ik een zwaardvechter voor me. Hij wist perfect met zijn zwaard om te gaan. Hij wist hoe hij moest bewegen, hoe hij moest toeslaan, hoe hij moest verdedigen. Hij wist perfect zijn zwaard te hanteren. Maar ik zag ook zijn hart, en zijn hart klopte niet heel sterk, zijn hart was koud, zijn hart leek niet sterk te gloeien, hoewel ik wel zag dat er kleine stromen van leven doorheen stroomde.
Naast de getrainde zwaardvechter zag ik een andere zwaardvechter staan. (ik noem hem de `ander`)
Deze droeg hetzelfde zwaard, maar leek niet heel zeker te zijn in het hanteren daarvan. Hij had vraagtekens op zijn gezicht en zag er wat onwennig uit.
Maar ik zag ook zijn hart, en zijn hart klopte sterk, het straalde, het was warm, er stroomde volop leven doorheen, als een wilde rivier.
Ik vroeg me af wat zij zouden gaan doen en hoopte niet dat ze zouden vechten met elkaar.
Ik zag ze naar elkaar toe stappen en ze begonnen elkaar te coachen, ze begonnen elkaar te helpen.
De vechter durfde kwetsbaar te zijn en te erkennen dat, ook al had hij zijn leven onder controle, hij wist dat zijn hart soms koud voelde, eenzaam, bang, onveilig, en dat hij met zijn zwaard soms mensen pijn deed terwijl hij dat niet wilde. Hij vertelde hoe hij zijn gaven, talenten, levensweg, relaties, geluk, perfect onder controle had, maar dat hij het contact met zijn hart zo kon missen, en dat hij soms zelfs de weg kwijt leek te zijn naar zijn hart.
Ik zag hoe de ander zijn hand op het hart van de vechter mocht leggen en hoe zijn hart tot leven begon te komen. De vechter legde zijn zwaard zelfs een tijdje neer en nam een seizoen de tijd om zijn hart tot leven te laten komen. Hij begon de weg weer te vinden van zijn hoofd naar zijn hart.
Toen hij zijn zwaard weer oppakte bleek het te gloeien. Er kwam een gloed vanaf, en ik zag hoe een rivier van leven vanuit zijn hart door het zwaard heen stroomde en het zwaard de functie gaf die het altijd had moeten hebben: verbonden met het hart, een leven leven dat met het hart geleefd word is zóveel meer waard dan het leven met het zwaard.
Ik zag hoe ander ook kwetsbaar durfde te zijn. En hij durfde te erkennen dat hij niet altijd goed wist hoe het leven werkte, hoe hij met zijn gaven en talenten om moest gaan, of hoe een goede leider te zijn. Hij durfde de schaamte voorbij te stappen en te bekennen dat hij echt hulp nodig had in het hanteren van zijn zwaard.
De vechter legde zijn hand op de hand van de ander, waarin hij het zwaard vast had, en ik zag hoe hij de ander begon te coachen in het omgaan met zijn zwaard. Het was als een dans die ik zag afspelen voor mijn ogen.
De ander begon een blik van zekerheid in zijn ogen te krijgen, hij begon te beseffen wat zijn kwaliteiten waren, hij begon te ontdekken dat hij het leven aan zou kunnen, dat hij een sterke leider was, wat gezonde grenzen zijn. Ook hij leerde dat de volheid van leven bestaat uit het hanteren van het hart én het zwaard.
Ook zijn zwaard begon te gloeien en te stralen tijdens het seizoen waarin hij getraind werd en ik zag hoe hij zijn zwaard wist te hanteren terwijl de rivier van leven er doorheen stroomde.
In de dagen erna begon ik dit verhaal te herkennen in de levens van mensen om me heen en in mijn eigen leven. Ik begon bijvoorbeeld de gebieden te zien waarin ik momenteel leer om het zwaard te hanteren. Ik herkende me sterker in de ander dan in de vechter, maar in dit verhaal staan zij wel op gelijkwaardige voet. Want de ware kracht van ons zwaard, dat komt vanuit ons hart. En om ons hart ten volle te kunnen manifesteren moeten we weten hoe we met het zwaard om moeten gaan. De één kan niet zonder de ander. En soms wisselt per seizoen de rol die we innemen in dit verhaal.
Het raakt mijn hart als ik zie hoe ogenschijnlijk succesvolle (christelijke) mensen om me heen de weg naar hun hart kwijt lijken te zijn en ook niet de ruimte lijken te krijgen/nemen om dat te kunnen/durven erkennen.
En het raakt mijn hart als ik zie hoe onwijs bijzondere (christelijke) mensen om me heen, die een hart hebben dat zo groots en warm is als een kampvuur, niet lijken te weten hoe vat op hun leven te kunnen krijgen/nemen en ook niet de ruimte lijken te krijgen om dat te kunnen/durven erkennen…
Dit jaar zie ik voor me hoe die twee harten elkaar gaan vinden. Elkaar durven herkennen. Elkaar durven ontmoeten.
Ik weet dat ikzelf het nodig heb om te leren wat het betekent om een goede leider te zijn, gezonde grenzen te hebben, mezelf te mogen laten horen, zekerder te mogen zijn over mijn gaven en talenten. En dat is wat ik mijn vrienden wil laten weten, en waarin ik hoop dat zij mij uitdagen. En ik ben bereid om hen te helpen de weg naar hun hart beter te kunnen vinden en hoe daar te kunnen verblijven.
Het zal kwetsbaarheid vragen van beide kanten…en dat is mega-spannend, maar zoals ik een Vriend een keer hoorde zeggen:
”De weg van kwetsbaarheid is altijd een risico,maar het zal het altijd waard zijn dat risico te nemen”
door admin | dec 6, 2015 | Uncategorized
Hey blog, het is alweer een tijd geleden dat ik je aandacht gegeven heb.
Maar ik merk dat ik weer contact met je wil hebben.
Sorry dat ik je zo lang verwaarloost heb.
Ik wil weer met je verder bouwen aan een levende relatie, want zakelijke zijn er al zoveel om me heen.
En weetje, ik wil je ook niet opzoeken omdat het moet,maar omdat ik naar je verlang.
De reden is dat je kostbaar voor me bent.
Ik wil jou ook geven wat jij verlangt, en dat is mijn hart, en daar wil ik mijzelf en jou niet toe forceren.
Ik wil graag met je delen wat ik meemaak.
De dingen die ik meemaak terwijl ik werk, of als ik in het bos loop.
De dingen waar ik over fantaseer, en waar ik op mediteer.
De dingen die me doen zweven en die me in de put doen zitten.
De dingen die me doen dansen en de dingen die me doen huilen.
De dingen die me de hemel doen ervaren, en de dingen die me doen afvragen wat er mis is met het leven.
De glorie in de dieptes, en de glorie van de hoogtes.
De normaliteiten, mijn intimiteiten en bovenal, mijn realiteiten.
Ik wil graag met je delen hoe mijn realiteit eruit ziet.
Een nieuwe wereld die ik zie,
Een nieuwe mensheid die ik leer kennen,
Een perspectief dat alles tot leven doet komen,
Een perspectief dat niet gaat over ouder worden, maar jonger.
Dat niet gaat over serieusheid,maar over kind-zijn.
Dat gaat over groei, en niet verval.
Een perspectief dat gaat over dingen die te mooi lijken om waar te zijn. Want daar word ik blij van.
Je bent niet vergeten toch, dat ik een dromer ben?
Blijf dicht bij me, ik wil je soms graag meenemen naar de toekomst, maar ook weer terug naar het verleden, en dan weer landen in het heden.
Weetje, na zo`n lange tijd moeten we elkaar weer opnieuw leren kennen.
Ik ben veranderd, en volgens mij heb jij ook weer aardig wat meegemaakt in de tussentijd.
Misschien dat ik wat aan je uiterlijk verander, een foto hier, een foto daar.
Mischien dat ik overstap naar een andere website, maar wees niet bang, want ik zal jou meenemen.
Misschien dat ik ook wat video`s ga toevoegen, want wist je dat ik liedjes schrijf?
Neem de tijd, want dat zal ik ook nemen.
Ik zal eerlijk zijn, en jij mag ook eerlijk zeggen wat je van mij vind.
Ik vind het soms moeilijk mijn afspraken na te komen.
Maar ik ga in ieder geval mijn best doen,
Want volgens mij is dat mijn verlangen.
door admin | sep 8, 2014 | Uncategorized
Daar liggen jullie dan, met z`n twee…
Het is nu al enkele weken geleden dat ik jullie eruit heb laten halen…
De kaakchirurg vertelde me nog duidelijk dat het niet nodig was, dat de tandarts een verkeerde inschatting had gemaakt…
Maar ik, ik zei hem om de ingreep door te zetten…
Terwijl ik jullie in mijn hand zie liggen is het alsof jullie me één indringende vraag stellen: ‘’Waarom? Waarom heb je ons eruit laten halen?,,
Tja, uiteindelijk uit naam van avontuur & experiment.
Ik verzamel ervaringen, net zoals ik vroeger experimenteerde met drugs, of tegenwoordig experimenteer met glorie, zodoende wilde ik ook weten hoe het zou voelen om mijn kiezen te laten trekken.
Het bleek een traumatisch moment.
De onnatuurlijke wijze waarop de chirurg en zijn assistent met brute kracht mijn kiezen eruit duwden, trokken, forceerden…
De afgelopen weken waren er momenten dat ik me verdrietig voelde, dat ik zou willen dat ik mijn kiezen weer terug kon stoppen, dat ik de tijd terug kon draaien.
Maar helaas, er blijft niets anders over dan een wonder te verwachten.
Misschien dat er op een dag een gouden kies voor in de plaats kan komen?!
Als ik iets kouds drink, als ik iets warms drink, als ik chips eet, elke dag word ik geconfronteerd met de overgevoeligheid die het resultaat van deze ingreep is.
Sorry kiezen, sorry lichaam, dat ik je dit heb aangedaan.
Ik heb er spijt van, en toch heb ik er geen spijt van dat ik mijn hart gevolgd heb…
Ik heb ervan geleerd…
Daarom laat ik de verstandskiezen aan de linkerkant van mijn kaak rustig zitten…
door admin | sep 1, 2014 | Uncategorized
 |
| David`s Tent in 2013 |
De derde editie van Davids tent festival in Engeland zit er weer op en ik ga meteen maar even wat gedachten opschrijven, dat helpt me meteen met het verwerken van de afgelopen 4 dagen.
Ik weet nog goed dat het 2 jaar geleden begon en dat ik daar in mijn eentje met de auto naartoe reed met het besef dat er iets bijzonders te ontdekken zou zijn.
Er stond toen een kleine tent, we waren met ongeveer 750 mensen die allemaal niet wisten wat ze konden verwachten.
Het bleek de tijd van mijn leven te zijn, het was alsof ik thuis gekomen was.
Nog niet eerder was ik op een plek geweest op aarde waarbij ik me zo intens thuis voelde komen als op deze plek.
Het was alsof Jezus lachend naar me keek met zo`n genietende blik in Zijn ogen die zei:“ dit is toch waar je van gedroomd hebt Nick? En dit is waar Ik van gedroomd heb. Daarom heb Ik je hierheen gehaald en met jou vele andere mensen. Dit gaat groeien, en vele mensen gaan ervaren wat jij hier nu ervaart met Mij.,,
Ik ging weer naar huis en wist dat wat ik hier proefde ik ook in Nederland en de rest van de wereld wilde proeven, samen met mijn vrienden en family.
Een jaar later ging ik er weer naartoe,en dit keer met een groepje van 10 a 12 vrienden.
Het festival was weer helemaal zoals het een jaar eerder bleek te zijn, alleen dan iets groter.
Er waren nu iets meer dan 2000 mensen in plaats van 750, haha, kennelijk waren er meer mensen zo enthousiast als dat ik was.
Ik weet nog goed dat ik de grap maakte dat ik de derde editie met een busje vol mensen zou vertrekken…
En ja hoor, dit jaar ging ik met een busje met 9 mensen erin op weg!
En daarnaast meer dan 30 Nederlanders die ook op weg gingen naar Davids tent!
Zucht….op dit moment ben ik nog slaperig van de korte nachten die ik gemaakt heb daar, en ik ben zo dankbaar voor alles dat Jezus aan het doen is en gedaan heeft!
Dit jaar waren er nog meer mensen op het festival, een paar duizend mensen die naar een groot gras-gebied komen om daar te kamperen en in alle simpelheid te genieten van God en van elkaar.
Wat kon je er zoal doen?
Tja, er was een grote tent waar nonstop 24 uur aanbidding was, er was een kleinere tent die hetzelfde deed en daar gebed aan toevoegde…en dan nog enkele kleine tenten waar mensen voor je konden bidden, of profeteren of waar je elkaar kon ontmoeten met chille koffie. En dan natuurlijk een supermooi Engels heuvellandschap met een mega landhuis op de achtergrond.
Een festival dat dus als basis heel simpel is,maar waar we des te meer ontdekken wie God is en wie wij zijn voor Hem en voor elkaar.
Want dat is wat het verschil maakte: de harten van de mensen die samen de cultuur bepaalden op het festival.
Als je de hoofdtent in zou lopen dan zou je direct merken dat er iets anders is dan in de meeste plaatsen en kerken: de band speelt een lied, of maakt spontane geluiden, er liggen mensen op de grond waarvan je zou denken dat ze slapen, er staan mensen met elkaar te kletsen, te bidden voor elkaar, mensen die ingetogen dansen, mensen die dansen als stuiterballen, mensen die lachen, mensen die huilen, mensen die stil zijn, mensen die het uitschreeuwen, mensen die aan het schrijven zijn,mensen die `dronken`(van liefde) zijn…en mensen die niet binnen zijn, omdat ze liever buiten rondlopen of de tent binnen komen wanneer hun hart verlangt om er te zijn.
Kan dit allemaal gelijktijdig plaatsvinden?
Kan dit allemaal op 1 lokatie plaatsvinden?
Kan dit allemaal plaatsvinden terwijl er op dat moment 1 zelfde lied gezongen word?
Kan dit allemaal plaatsvinden terwijl alles nog steeds voelt als eenheid?
Kan dit allemaal plaatsvinden zonder dat er iemand moet zijn die alles dirigeert, controleert en stuurt?
Kan dit allemaal plaatsvinden zonder dat iemand zich ook maar stoort aan de ander?
Kan het zijn dat dit lijkt op een stukje hemel op aarde?
Wow, dat blijkt mogelijk, en dat beschrijft een deel van de cultuur op Davids Tent. Een cultuur die verder gaat dan liedjes zingen in een tent. Het is een cultuur van familie, een cultuur van `zijn`.
Een cultuur waarin we God horen zeggen:“wees jezelf, kom maar thuis, volg je hart, je bent mooi, Ik geniet van je, doe wat je wilt, ontvang Mijn glimlach…,,
Jason Upton kon het zo mooi omschrijven tijdens zijn sessie: “ What is worship?!! What is worship?!! Worship is not about singing songs together to a God who demands our worship because He somehow feels insecure about Himself up in heaven. Worship is `who you are`!
Worship is about being your authentic self before God in the purest possible way, that is worship!,,
En dat is de hartslag van deze beweging waar God over heel de wereld mee bezig is.
Een beweging waarin mensen ontdekken dat het hart van God in de kern ernaar verlangt dat we ons authentieke zelf ontdekken,ervaren en delen met elkaar.
Opeens blijkt alle performance dan weg te smelten, opeens blijken er dan geen maskers meer te zijn, opeens beginnen we tot leven te komen, komt ons hart tot leven en kunnen we lachen en huilen met elkaar, opeens blijkt dat we met elkaar niets anders nodig hebben dan `elkaar`, haha.
Maskers opzetten voor elkaar, performen voor elkaar, werken vanuit verwachting, sociaal verantwoord gedrag, obligatie, of `omdat het toch altijd zo gaat` beginnen verleden tijd te worden en de kerk word steeds meer familie.
Het boeit mij niet veel om een aanbiddingsleider liedjes te horen zingen, soms vind ik het zelfs saai.
Tenzij ik zijn hart hoor zingen…
Het boeit mij niet veel om een gebedsleider zijn gebeden te horen bidden, soms vind ik er niets aan.
Tenzij ik haar hart voel bidden.
Het boeit mij niet om een spreker zijn mooie boodschap te horen spreken, geregeld ga ik dan koffie drinken.
Tenzij ik hem hoor spreken met zijn hart…
Want daar stroomt ons Leven doorheen en dat is wat God aan het doen is in mij en in ons allemaal.
We zijn op reis met ons hart…die steeds meer word als David`s hart.
door admin | dec 14, 2013 | Uncategorized
 |
| Mijn uitzicht terwijl ik in mijn favorite coffee-place zit |
|
|
Op dit moment zit ik alweer iets meer dan 4 weken in Rotterdam.
Terug op de plek waar ik in 2008 uit verhuisde richting Friesland.
Ondertussen ook een jaar in Haaksbergen gewoond. Het is even wennen dat ik geen natuurgebied en boerderijen om me heen heb staan als ik de deur uitloop,en het is wennen om de familie te missen waar ik een jaar deel van mocht zijn.
Nu weer terug in Rotterdam.
Ik dacht dat het hetzelfde zou voelen als in 2008 , maar de ervaring blijkt anders te zijn.
De stad is niet veranderd, ik ben veranderd 🙂
Als je na lange tijd terug komt op een zelfde plek of situatie dan is het altijd mooi om te zien of je veranderd bent.
De afgelopen jaren hebben iemand van me gemaakt die Nederland als stad heeft, die niet meer zijn eigen stad heeft, maar het hele land als een grote stad ervaard.
Ik moest even wennen aan dit gevoel, want de afgelopen weken probeerde ik me te bedenken het `Rotterdam-en-ik` is,maar ik merk dat mijn hart ook een thuis heeft in het noorden en in het oosten.
En eerlijk gezegd voelt dit erg goed, het voelt heel vrij, het voelt alsof Nederland een stuk kleiner geworden is dan dat het 6 jaar geleden voor me was.
Dus ik ga Europa en de rest van de wereld ook maar toevoegen aan mijn visie tot ik de hele wereld als 1 grote stad ervaar, haha. Ik wilde het niet zijn, maar nu ontdek ik toch dat er een globalist in me zit.
De afgelopen 4 weken in Rotterdam zijn soms best pittig geweest.
Normaal gesproken reis ik een paar keer in de maand in het weekend naar een andere stad,en nu ben ik voor mijn doen al langere tijd niet meer op reis.
Mijn auto stopte er ook nog eens mee zo`n 3 weken geleden,dus dat bracht me nog eens extra terug in deze realisatie.
Ik geniet er enorm van om door de stad te fietsen, de energie te voelen die dag en nacht rondzoemt, de vele culturelen zichtbaar te zien om me heen.
Soms fietste ik door een wijk die heel `gevaarlijk` scheen te zijn, en dan vroeg ik me af wat en wie bepaald of een wijk `gevaarlijk` zou zijn.
In de metro ben ik ook gefascineerd door het gedrag van ons mensen:
we zitten naast elkaar,en toch zit er een onnoemelijke afstand tussen ieder van ons.
Soms zou ik zo iemand gewoon een zoen willen geven, of willen omarmen en zeggen hoe blij ik ben dat we allemaal familie zijn van elkaar.
De mensheid als 1 grote familie, het dringt steeds meer tot me door.
Ik reis dus elke dag van Rotterdam naar Den Haag met de metro.
In Den Haag werk ik bij het CAK, als je wilt weten wat dat is kijk dan maar op de hetcak.nl.
Ik werk daar aan de telefoon en spreek de hele dag mensen van gemiddeld 65 jaar en ouder.
Erg gezellig soms, erg lastig soms, geduld is een vereiste in dit werk 🙂
Ik voel me met dit werk helemaal op mijn plek, en dat is iets goeds!
Oh ja, ik schreef dat het soms best pittig was hier.
Omdat ik een tijd niet meer gereisd heb merkte ik dat eenzaamheid me gezelschap kwam houden.
We hadden elkaar al lange tijd niet meer intensief meegemaakt, maar nu was het weer zover.
Eenzaamheid is voor mij een van de kernverwondingen die langzaam maar zeker aan het vervagen is uit mijn leven.
Ik merk dat ik als nieuw mens nog steeds de schaduwen tegenkom uit mijn verleden,maar het zijn niet meer dan schaduwen die verdwijnen zodra ik ze in het licht zet.
Soms dan vergeet ik weer even dat ik deel ben van mijn Hemelse Fellowship en dat ik niet meer eenzaam ben, en overschaduwt het mij, voor een moment…
Die momenten zijn steeds korter aan het worden,maar ze zijn er nog wel.
Ik merkte dat Jezus me vroeg of Ik het weekend met Hem wilde doorbrengen, en op dat moment wilde ik dat wel, maar soms vergeet je dat weleens 🙂
Maar zodra ik me herrinerde dat Hij tijd met me wilde doorbrengen gebeurde er iets bijzonders.
Zoals een mist oplost als de zon erop schijnt, zo veranderden mijn emoties van verlatenheid in emoties van `samen-zijn`.
En dat is voor mij 1 van de meest fundamentele gevoelens die ik mezelf en anderen gun.
Het was soms dus moeilijk, maar het is het waard om de schaduwen te zien vluchten die ons als mensen achtervolgen.
Bewustwording van Jezus in mij,en met mij, is als het indrukken van het lichtknopje dat alle schaduwen doet verdwijnen.
De kunst is om het lichtknopje niet meer uit te doen en gewoon aan te houden 🙂
Ik ben aan het leren.
Op mijn werk heb ik ook steeds vaker momenten dat ik om me heen kijk en besef dat we allemaal familie zijn van elkaar, en dat vult me met een onbeschrijfelijke vreugde!
Het besef dat ik verbonden ben met alle mensen om me heen is iets mystieks, iets bijzonders, iets dat me `thuis` doet zijn in iedere situatie.
Ik ben aan het leren me dit vaker te beseffen.
Terwijl ik steeds minder luister naar de stemmen van mensen die me vertelden dat de wereld achteruit gaat, dat de wereld gedoemd is tot ellende, dat de wereld duister is, zie ik steeds meer en meer hoe geweldig alles om me heen is en hoe glorieus mensen gemaakt zijn en wat zijn voor mooie dingen creeeren.
Steeds vaker raak ik overweldigd door de glorie van de wereld om me heen.
Als je met andere ogen kijkt, dan die van de moderne media, dan ga je een wereld zien zoals God hem ziet, en die wereld is zó anders dat dat je dacht te kennen.
Je ontdekt niet alleen de `nieuwe` mensheid om je heen,maar ook de `nieuwe` wereld waarin we ons begeven.
Ik sta aan de vooravond van het ontdekken van deze realiteit,en het vult me met meer vreugde dan ik beschrijven kan.
Het gaat goed met me.
Ik ben zó blij met de familie van vrienden en kenissen die ik door de jaren heen heb mogen leren kennen.
De vrienden waarmee ik nu een dak deel, Will en Sharon, zijn gouden mensen, ik voel het als een eer dat ik hier nu mag zijn, op deze plek, in deze tijd.
Ik weet me totaal niet wat er aan zit te komen, wat het plan is voor het komende seizoen, maar ach, dat komt altijd weer goed, op het juiste moment.
Van de week schreef ik weer eens een kort simpel liedje:
Een moment waarop Jezus dit liedje voor mij zong, en dat ik terugzong naar Hem.
Het gaat om tijd hebben met elkaar, en het besef dat dit nooit meer voorbij zal gaan.
Together:
Come and sit here at my feet
Come and sit and look at me
Come and sit here at my feet, let`s be together
For a while
It`s you and me
There`s nothing that can separate us
And all I see
Is your face
Come and dance and be with me
Come and celebrate with me
Oh the joy of us together
For all time
Recente reacties